ΕΦΚΑ: άμεση πρόσληψη προσωπικού καθαριότητας

Βρώμα και δυσωδία των μνημονίων

Μπορεί ο υπουργός υγείας να προσήλθε στο νομό μας για θέματα Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης αλλά καθώς τα κτήρια του ΕΦΚΑ εγκαταλείφθηκαν από προσωπικό καθαριότητας, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι και η σημερινή μνημονιακή κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για τη δημόσια υγεία.
Όπως είναι γνωστό, στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς και καθώς οι συμβάσεις με εργολάβους καθαριότητας δεν ανανεώθηκαν, με έγγραφό της (α.π. 23002/5-1-18) η Προϊσταμένη Γενικής Δ/νσης Οικονομικών Υπηρεσιών και Διοικητικής Υποστήριξης ενημερώνει τα καταστήματα του ΕΦΚΑ να ψάξουν να βρουν προσωπικό καθαριότητας μεταξύ των υπαλλήλων που υπηρετούν εντός των καταστημάτων (ή όμορων) και έχουν αντίστοιχη ειδικότητα. Όσα καταστήματα δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν, η Διοίκηση του ΕΦΚΑ λέει ότι θα δώσει νέες οδηγίες.
Στα καταστήματα ΕΦΚΑ Μαγνησίας δεν υφίσταται προσωπικό αντίστοιχης ειδικότητας και οδηγίες δεν έχουν έρθει μέχρι σήμερα. Αποτέλεσμα αυτής της ανεύθυνης και τραγικής πολιτικής είναι η καθαριότητα όλων των κτηρίων να έχει εγκαταλειφθεί, οι τουαλέτες, εργαζομένων και κοινού να γίνουν εστία μόλυνσης αφού δεν υπάρχει προσωπικό καθαριότητας για 20 ημέρες και πιθανότατα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Θα πρέπει να θυμίσουμε ότι το αισχρό καθεστώς των εργολαβιών καθαριότητας πρέπει να καταργηθεί καθώς οι ανάγκες είναι πάγιες και διαρκείς αλλά τα μνημονιακά μέτρα δεν επιτρέπουν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Η κυβέρνηση, αντί να προσλάβει το αναγκαίο προσωπικό, πρόκειται να καταφύγει στο τέχνασμα του ανακυκλούμενου προσωπικού με ατομικές συμβάσεις έργου.
Μπορεί ο σύλλογος εργαζομένων να έχει εκδώσει ανακοίνωση διαμαρτυρίας αλλά όπως είναι γνωστό, με τον χαρτοπόλεμο ούτε μνημόνια και κυβερνήσεις ανατρέπονται, ούτε προσωπικό καθαριότητας προσλαμβάνεται.
Η στάση της Ομοσπονδίας μας αλλά και του συλλόγου μας είναι το λιγότερο ανεπίτρεπτη. Δεν μπορούν ούτε αυτό το στοιχειώδες πρόβλημα να λύσουν. Ποιος να τους εμπιστευτεί για τα σοβαρότερα θέματα;

18/1/2018
Γιάννης Χατζηγιάννης
Εργαζόμενος ΕΦΚΑ Μισθωτών Μαγνησίας

Advertisements

Τα ΕΑΣΑΔΙΑ, για το βιβλίο του Θ. Βογιατζή

Για το βιβλίο του Θανάση Βογιατζή, “Τα ΕΑΣΑΔΙΑ. Μέρες δωσιλογισμού στο Βόλο.”

Ο δημοσιογράφος Θανάσης Βογιατζής παραμένει πιστός στο ρητό του Μίλαν Κούντερα ότι ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη. Με ερωτήματα για το παρόν και το μέλλον υποχρεώνεται να αφοσιωθεί στο παρελθόν των μεγάλων ρηγμάτων και τομών. Εκεί που η ιστορία των κυριάρχων διακόπτεται κι αρχίζει η ιστορία των καταπιεσμένων. Ενάντια στο τετριμμένο εξελικτισμό της σοσιαλδημοκρατίας που πετσόκοψε τον μαρξισμό στα μέτρα του δημοκρατικού κοινοβουλευτικού αγώνα, ο ίδιος στρέφει τη ματιά του στην διακοπή της ιστορικής εξέλιξης η οποία οδηγεί στην καταστροφή.
Μέσα από τη καταστροφή, στο βιβλίο του προβάλλει “το υποκείμενο της ιστορικής γνώσης είναι η ίδια η αγωνιζόμενη τάξη, η καταπιεζόμενη τάξη”, όπως δηλώνει στις Θέσεις για την Ιστορία ο Βάλτερ Μπένγιαμιν. Οι εργάτες του βιομηχανικού Βόλου σηκώνουν μέσα στην φασιστική κατοχή το ανάστημά τους και κινητοποιούνται για να διασφαλίσουν τρόφιμα και όταν βιομήχανοι αναστέλλουν τη λειτουργία των εργοστασίων ή παραβιάζουν τις συμφωνίες χορήγησης τροφίμων (Τσαλαπάτας, Αξελός, βιοτέχνες υποδημάτων) τους συλλαμβάνουν όπως στην περίπτωση του Τσαλαπάτα που τον βάζουν σε καροτσάκι και τον φέρνουν με πομπή έναντι του δικαστηρίου προκειμένου να ανοίξει το εργοστάσιό του και να υλοποιήσει τη συμφωνία για χορήγηση τροφίμων στους εργάτες.
Οι βιομήχανοι και οι τοπικές αρχές μαζί με τους κατακτητές συνασπίζονται για να αντιμετωπίσουν τόσο το αναδυόμενο μαχητικό εργατικό κίνημα, την επέκταση του ΕΑΜ μέσα τη πόλη και του ένοπλου τμήματός του ΕΛΑΣ που με την καθοδήγηση του ΚΚΕ αναπτύσσει εκτεταμένη δραστηριότητα σε επίπεδο διεκδικήσεων, τοπικών μαχών και γίνεται κυρίαρχη δύναμη μέσα στη χώρα όταν τα πολιτικά φαντάσματα του παλαιού αστικού κόσμου κρύβονται ή φεύγουν για να σωθούν. Συνέχεια

Γενική απεργία 14 Δεκέμβρη: όλοι/ες στο δρόμο του αγώνα

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑ-ΛΗΣΤΩΝ, ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ανεξάρτητη Ταξική συγκέντρωση στην απεργία της 14ης Δεκέμβρη στις 10:00 στο Ταχυδρομείο Βόλου

Με “κοινωνικά μερίσματα” φτώχειας και όρκους ότι δεν θα μπει σε πλειστηριασμό η λαϊκή κατοικία, η κυβέρνηση του κοινωνικού σφαγείου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έκλεισε την 3η αξιολόγηση. Ετοιμάζεται να βγει (καθ΄υπόδειξη των τραπεζιτών) στις αγορές και διαλαλεί παντού για την οριστική έξοδο από τα μνημόνια τον Αύγουστο 2018. Τα γεράκια των διεθνών οίκων και οι τροϊκανοί συγχαίρουν τη κυβέρνηση του Αλέξη για τα “θετικά” μέτρα που έχουν ληφθεί και επισημαίνουν διαρκώς ότι η συνταγή της επιτυχίας είναι στις ράγες των μνημονίων. Πλέον των περικοπών σε συντάξεις το 2019 και στο αφορολόγητο το 2020, το 2018 είναι έτος διαρθρωτικών αλλαγών, περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεις, κυρίως στην ενέργεια μαζί με τις αναγκαίες ρυθμίσεις στα εργασιακά και κυρίως στο δικαίωμα της απεργίας. Σε αντιστάθμισμα των σκληρών μέτρων η κυβέρνηση ποντάρει σε μια μακροπρόθεσμη λύση του δημοσίου χρέους που εξασφαλίζει τη διαιώνιση της κοινωνικής καταστροφής στον αιώνα τον άπαντα. Χωρίς την πλήρη και μονομερή διαγραφή του χρέους καμιά λύση δεν είναι εφικτή για την κοινωνική πλειοψηφία.

Η απεργία των γραφειοκρατών ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ γίνεται μετά την ολοκλήρωση της 3ης αξιολόγησης. Τα επίσημα κυβερνητικά όργανα δεν είχαν σκοπό να δημιουργήσουν κωλύματα. Αν η 24ωρη απεργία γίνεται για να εκτονώσει την εργατική οργή και την πολιτική δυσφορία των εκατομμυρίων, δικός μας αντικειμενικός στόχος είναι να οργανώσουμε την οργή και τη δυσφορία σε δύναμη ανατροπής της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Το Εργατικό Κέντρο Βόλου αφού υπονόμευσε κάθε δυνατότητα αγώνα ολόκληρη τη προηγούμενη περίοδο, στενός συνεργάτης των μνημονιακών κυβερνήσεων μιλά ακόμα κατά …των μνημονίων. Καμιά εμπιστοσύνη και συμπόρευση δεν είναι δυνατή με τις χρεοκοπημένες πολιτικές τους.

Η πολιτική ανεξαρτησία του εργατικού κινήματος από το κράτος, τις κυβερνήσεις και την εργοδοτική συνδικαλιστική γραφειοκρατία είναι όρος για την ενότητα του κινήματος. Η ενότητα δεν μπορεί να χτιστεί στο “εθνικό καθήκον” όπως προτάσσουν ορισμένες συνδικαλιστικές δυνάμεις. Το “εθνικό καθήκον” αποτέλεσε πάντα το καθήκον την άρχουσας τάξης, του κεφαλαίου. Οι εργάτες και οι καταπιεσμένοι αναγνωρίζουν μόνο το ταξικό καθήκον που σημαίνει μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, καταπίεση, εθνικισμούς και πολέμους. Συνέχεια

Μαζική η συμμετοχή στην απεργία/αποχή από την αξιολόγηση της τρόικας

Με υψηλά ποσοστά αποχής (70-80%) από την αξιολόγηση απάντησε το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων στην (ν)τροπολογία της Κυβέρνησης και της Υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγας Γεροβασίλη που με την ψήφιση της διάταξης του άρθρου 36 του Ν. 4489/17 υιοθετεί τιμωρητικά μέτρα για όσους υπαλλήλους δεν συμμετάσχουν στην αξιολόγηση της τρόικας.

Η διάταξη προβλέπει ότι σε περίπτωση μη αξιολόγησης του υπαλλήλου, δηλαδή λόγω της συμμετοχής στην απεργία-αποχή της ΑΔΕΔΥ, όσοι υπάλληλοι δεν αξιολογήσουν δεν μπορούν να συμμετάσχουν στις διαδικασίες κρίσεων κι επιλογής για τις θέσεις προϊσταμένων ή διευθύνσεων.

Οι σχετικές διακρίσεις λόγω συμμετοχής σε απεργία καθιστούν την κυβέρνηση εξαιρετικά επικίνδυνη καθώς θεσμοθετούνται μέτρα κατά των απεργών που πιθανότατα θα τα συναντήσουμε στον επικείμενο νόμο περί εκσυγχρονισμού του συνδικαλιστικού κινήματος που κατ΄απαίτηση των τροϊκανών θα επιχειρήσει να περιορίσει το δικαίωμα της απεργίας και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Μπορεί ο Τσίπρας να στήριζε την απεργία της ΑΔΕΔΥ κατά της αξιολόγησης που είχε υιοθετήσει η κυβέρνηση Σαμαρά δια του Κυριάκου Μητσοτάκη αλλά όλοι γνωρίζουν πια με την τροπολογία Γεροβασίλη ότι ούτε αυτό το εννούσε, όπως και όλα τα υπόλοιπα περί μνημονίων. Η τροπολογία Γεροβασίλη είναι ευθέως αντίθετη με το Σύνταγμα και τον υπάρχοντα συνδικαλιστικό νόμο.

Παράλληλα με την αντεργατική τροπολογία, σειρά πιέσεων ασκήθηκαν στους εργαζόμενους προκειμένου να συμμετάσχουν στην αξιολόγηση. Διαρροές κυκλοφόρησαν ότι ο μη αξιολογούμενος υπάλληλος δεν θα μπορεί να μεταταχθεί ή να μετακινηθεί αν και ο σχετικός νόμος για την κινητικότητα δεν αναφέρει κάτι σχετικό. Στο Υπουργείο Παιδείας, αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί δέχτηκαν πιέσεις ότι η μη αξιολόγηση τους θα έχει ως αποτέλεσμα τη μη ανανέωση της απόσπασής τους στο υπουργείο. Σε ορισμένες υπηρεσίες και δήμους το πρωτόκολλο παρέμεινε “ανοικτό” μέχρι της 6/10 αν και η ημερομηνία υποβολής των φύλλων αξιολόγησης από τους υπαλλήλους εξέπνευσε στις 2/10. Στο Νοσοκομείο Αττικό αυτό ανακοινώθηκε απροκάλυπτα.

Με τη μαζική συμμετοχή των δημοσίων υπαλλήλων στην απεργία, η θητεία της κυβέρνησης κρίθηκε έως οριακά ανεπαρκής αφού η βαθμολογία της δεν ξεπέρασε τις 30 μονάδες βάσης, σύμφωνα πάντα με τα δικά της υιοθετούμενα κριτήρια για την αξιολόγηση.

Η μαζική συμμετοχή στην απεργία αποχή δείχνει ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι αδρανείς και σίγουρα πρόθυμοι να συμμετάσχουν σε μεγαλύτερης κλίμακας δράσεις αρκεί να υπάρξει ένα συνεχές σχέδιο αγώνα που να ξεπερνά τη κλαδικότητα των αγώνων. Απαραίτητος όρος ενοποίησης των αγώνων σε δράσεις μεγαλύτερης κλίμακας είναι να τεθούν στον προβληματισμό του εργατικού κινήματος τα κεντρικά πολιτικά ζητήματα και όχι μόνο η αντίσταση στις υπαρκτές αντιδραστικές πολιτικές.

Το να περιορίζει κανείς το εργατικό κίνημα στην αντίσταση, όπως αναφέρεται σε πολλά κείμενα συνδικαλιστικών παρατάξεων, σημαίνει να παίζουμε διαρκή άμυνα σε μια εποχή γενικευμένης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος που η ισοπαλία είναι ένα αδύνατο αποτέλεσμα.

Ο περιορισμός της οπτικής του εργατικού κινήματος από τη συνολική κατάσταση που διαμορφώνεται με την αποσύνθεση της ΕΕ το χάος της Μέσης Ανατολής ή το νέο πλανητάρχη των πυρηνικών βομβών, σημαίνει ότι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ούτε τους κινδύνους, ούτε τις επαναστατικές ευκαιρίες που προκύπτουν για το εργατικό κίνημα στη χώρα μας και διεθνώς. Ο διαχωρισμός των καθημερινών ζητημάτων από τα γενικά πολιτικά καθήκοντα της εργατικής τάξης μέσα στα σωματεία μας υποπίπτει σε εκείνο το θανάσιμο σφάλμα που κάνει και τον πιο αγνό μαχητικό συνδικαλιστή υποχείριο της αστικής πολιτικής.

Γιάννης Χατζηγιάννης

Εργαζόμενος ΕΦΚΑ Μισθωτών Μαγνησίας

Εκλογές στο σύλλογο εργαζομένων του ΙΚΑ Βόλου

Για τις εκλογές στο σωματείο εργαζομένων του ΙΚΑ: Και τώρα, τι;

Τη Δευτέρα 17 Ιούλη πραγματοποιούνται οι εκλογές στο Σύλλογο Εργαζομένων Διοικητικών Υπαλλήλων ΙΚΑ Ν. Μαγνησίας. Τρία χρόνια πριν, η πρωτοεμφανιζόμενη Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση (ΕΑΚ) είχε πετύχει να καταλάβει τις τρεις από από τις επτά έδρες στο Διοικητικό Συμβούλιο και να εκλέξει από έναν αντιπρόσωπο στην Ομοσπονδία (ΠΟΣΕ-ΙΚΑ) και στο Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ.

Όπως και πριν τρία χρόνια, στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση του σωματείου μας, εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας παραβρέθηκαν για να ρίξουν το βάρος τους υπέρ της πλειοψηφούσας παράταξης του ΔΣ, της Δημοκρατικής Συνεργασίας (ΔΗΜ.ΣΥΝ.) που δεν απέχει καθόλου από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη (δηλ. το ΠΑΣΟΚ). Όπως φάνηκε τόσο από την εκλογοαπολογιστική συνέλευση, όσο και από την κατάθεση των ψηφοδελτίων, η συγκεκριμένη παράταξη υποχρεώθηκε να ανασύρει ιστορικό της στέλεχος για να διεκδικήσει ότι έχασε πριν τρία χρόνια, αν και όλο αυτό το διάστημα τα εκλεγμένα μέλη της ισχυριζόταν ότι δεν έλκονται πλέον από πολιτικές που έφεραν το σωματείο μας στην άβυσσο.

Το διακύβευμα όμως των εκλογών δεν είναι οι καρέκλες αλλά οι ίδιες οι προοπτικές πάνω στις οποίες οι εργαζόμενοι πρέπει να επιλέξουν. Ακριβώς γι αυτό το λόγο, η συζήτηση αυτή, με πλήρη ευθύνη της πλειοψηφίας του ΔΣ και του προεδρείου της εκλογοαπολογιστικής συνέλευσης εξοβελίστηκε στο πυρ το εξώτερο, θέτοντας την έγκριση του διοικητικού απολογισμού του απερχόμενου ΔΣ ως τρίτο θέμα, μετά την έγκριση του οικονομικού απολογισμού και την εκλογή της εφορευτικής επιτροπής!

Τι δεν συζητήθηκε; Το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ δεν υπάρχει πια αλλά ένα νέο υπερταμείο των φτωχών, ο ΕΦΚΑ. Το νέο οργανόγραμμα που θα θέσει εκτός ταμείου τουλάχιστον τους μισούς υπαλλήλους παρά το διοικητικό κομφούζιο που έχει δημιουργηθεί. Η νέα αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Η εφαρμογή της κινητικότητας. Ο ΕΦΚΑ ως μηχανισμός διαρκών περικοπών συντάξεων και παροχών. Οι ανεπαρκείς μισθοί μας, η αύξηση του χρόνου εργασίας. Η εξαφάνιση του εφάπαξ. Η νέα φοροληστεία με τα 140 προαπαιτούμενα που θα μειώσει περαιτέρω το διαθέσιμο εισόδημα όλων, οι κατασχέσεις κατοικιών, το ξεπούλημα των δημόσιων οργανισμών που θα έχουν τεράστιες επιπτώσεις στη ζωή όλων (ΔΕΗ, νερό κλπ). Ο δρόμος που επιλέχτηκε από την πλειοψηφία του ΔΣ αν ήταν ορθός ή όχι (ο διοικητικός απολογισμός τελικά δεν ψηφίστηκε!). Αν υπήρχαν εναλλακτικά σχέδια δράσης. Τι πρέπει να κάνουμε στο άμεσο μέλλον.

Στην εκλογοαπολογιστική μας συνέλευση υπήρξε ένας σαφής καταμερισμός εργασίας μεταξύ της πλειοψηφίας του ΔΣ και των προσκεκλημένων της Ομοσπονδίας. Οι μεν, ανέλαβαν να εξηγήσουν με ποιο τρόπο “αποκατέστησαν” την ηρεμία στο κατάστημα του Βόλου μετά από αλλεπάλληλα γεγονότα που το εξέθεσαν ανεπανόρθωτα και οι δε, την τρέχουσα συνδικαλιστική-πολιτική κατάσταση σχετικά με τον ΕΦΚΑ και τις τακτικές του υπουργείου. Σε σχέση με οποιοδήποτε σχέδιο δράσης, αμφότεροι εσίγησαν καθώς οποιαδήποτε πρόταση είναι αναγκασμένη να εκθέσει τα πεπραγμένα τόσο των μνημονιακών κυβερνήσεων όσο και των συνδικαλιστικών παρατάξεων που τις στήριξαν.

Η πλειοψηφία του ΔΣ του συλλόγου μας σε πλήρη ευθυγράμμιση με την πολιτική της Ομοσπονδίας, έχει αρνηθεί να χαράξει ένα διαφορετικό δρόμο, να καταθέσει προτάσεις, να κινητοποιήσει τους εργαζόμενους και να υιοθετήσει μια πολιτική άρνησης στο κοινωνικό έγκλημα. Υιοθετώντας την πολιτική της εξαίρεσης του κλάδου μας από τα μνημόνια, τις 24ωρες άσφαιρες απεργιακές τουφεκιές που ενέτειναν την απογοήτευση, με επιμονή στην εσωστρέφεια και τα προβλήματα του καταστήματος μας, χωρίς γενικές συνελεύσεις παρά μόνο την παραμονή απεργιών, με μικροεξυπηρετήσεις και πολιτική των διαδρόμων, ο σύλλογός μας δεν κατάφερε να ξεφύγει από την πεπατημένη, δικαιώνοντας τους υποστηρικτές των μνημονίων, “έγινε ότι ήταν δυνατόν” ή πιο σωστά ότι “δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση” , όπως εύσχημα διατυπώθηκε στον διοικητικό απολογισμό της πλειοψηφίας του ΔΣ.

Η επιτακτική ανάγκη για μια συνειδητή εναλλακτική προοπτική παλεύτηκε από την ΕΑΚ αν και η πλειοψηφία της Δημ.Συν. στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση του σωματείου σχεδόν μας κατηγόρησε για όλα τα δεινά της κατάστασης των εργαζομένων στο ΙΚΑ. Ο θυμός τους οφείλεται στο ότι η ΕΑΚ αρνήθηκε να συρθεί στις επιλογές τους και να υποχωρήσει από τις θέσεις που διακήρυξε πριν τρία χρόνια στις εκλογές. Δεν είναι τυχαίο ότι το ψηφοδέλτιο της Δημ.Συν. δεν χρειάστηκε ποτέ να παρουσιάσει ένα πλαίσιο δεσμεύσεων προς τους εργαζόμενους κατά την εκλογική του κάθοδο καθώς όλος τους ο αγώνας τους ήταν όπως λέχθηκε “η αποκατάσταση της ηρεμίας στο κατάστημα” που συνοδευόταν πάντα από τις αναγκαίες μετακινήσεις ή τη διατήρηση προσωπικού σε θέσεις απαραίτητες για την διασφάλιση του πολιτικού ελέγχου.

Όλη αυτή η πορεία μας έχει φέρει στο χείλος του γκρεμού και αυτός είναι ένας επαρκής λόγος για να στηριχτεί η ΕΑΚ και να αλλάξουμε πορεία από την επομένη των εκλογών.

ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ (ΕΑΚ)

Χρειαζόμαστε μια διεθνιστική επαναστατική πολιτική οργάνωση

Απόφαση της 4ης Eυρω-Mεσογειακής Eργατικής Συνδιάσκεψης

Nα οργανωθούμε, να αντισταθούμε, να πολεμήσουμε και να νικήσουμε!

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, μετά από δέκα χρόνια οικονομικής τελμάτωσης, κοινωνικής καταστροφής και πολιτικών σπασμών, συνεχίζεται και οξύνεται χωρίς λύση.

Όλα τα έκτακτα μέτρα που έλαβαν οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, τα ποτάμια ρευστότητας στο καταρρέον χρηματοπιστωτικό σύστημα με ένα τεράστιο κοινωνικό κόστος, κάτω από ένα μόνιμο καθεστώς δρακόντειων «μέτρων λιτότητας» για τις λαϊκές μάζες, έχει αποτύχει να δώσει τέλος στην παγκόσμια ύφεση, την Τρίτη Μεγάλη Ύφεση στην ιστορία του παγκόσμιου καπιταλισμού. Αντιθέτως, έχουν δημιουργηθεί οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες για νέες εκρήξεις.

Η ανικανότητα του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος να βρει ως τώρα μια έξοδο από αυτήν την κρίση, καταδεικνύει την προχωρημένη ιστορική παρακμή του και το στρατηγικό του αδιέξοδο μετά την αποτυχία τόσο του κεϋνσιανισμού με την κρίση στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όσο και του νεοφιλελευθερισμού στην περίοδο 2007-2008.

Όλες οι αντιφατικές τάσεις της τελευταίας δεκαετίας έχουν πλέον εντατικοποιηθεί, η διολίσθηση στη βαρβαρότητα, αλλά και η κίνηση των εξαθλιωμένων μαζών στην αναζήτηση μιας διεξόδου από την κρίση μέσω  της αντίστασης,  της εξέγερσης και  της επανάστασης.

Η δομική συστημική κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού αποσυνθέτει τον κοινωνικό ιστό παντού, βυθίζοντας την τεράστια πλειοψηφία της ανθρωπότητας στα δεινά και τη δυστυχία σπρώχνοντας το ίδιο το σύστημα στο χείλος του γκρεμού:

* στρατιές εκατομμυρίων ανέργων και πολλών άλλων εκατομμυρίων σε χαμηλόμισθες «ευέλικτες» σχέσεις εργασίας στην Ευρώπη και την Αμερική·

* ένα ασταμάτητο τσουνάμι απελπισμένων προσφύγων από το Νότο και την Ανατολή προς το Βορρά και τη Δύση, στις πύλες των ιμπεριαλιστικών κέντρων, των κατ’ εξοχήν δημιουργών της δυστυχία τους·

* καθεστωτική κρίση, αποσύνθεση του κοινοβουλευτισμού και στροφή προς  αυταρχικές μορφές  κυριαρχίας, ολοσχερής σχεδόν κατάρρευση των παραδοσιακών κομμάτων «εξουσίας»  της αστικής τάξης, άνοδος της ακροδεξιάς και του φασισμού, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, της ισλαμοφοβίας και του αντισημιτισμού στην Ευρώπη και στην Αμερική και του αντιδραστικού σκοταδιστικού «τακφιρισμού» στη Μέση Ανατολή και την Αφρική·

* ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές επεμβάσεις ή πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων στη Μέση Ανατολή, στην Ασία, την Αφρική, στις ανατολικές περιοχές των συνόρων της Ευρώπης, με την αντιπαράθεση του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ με τη Ρωσία και την Κίνα που απειλούν να επεκτείνουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε διεθνές επίπεδο.

Η Αμερική, ως η πιο ισχυρή καπιταλιστική χώρα στον κόσμο, είναι το κέντρο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Η μετά το Brexit Ευρωπαϊκή Ένωση, σε διαδικασία αποσύνθεσης, είναι ένας από τους πλέον ευάλωτους πρωταρχικούς στόχους, μαζί με την Κίνα και το Ιράν, των προσπαθειών του αμερικανικού καπιταλισμού να εξάγει τη δική του κρίση.Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στο Λευκό Οίκο είναι η υψηλότερη πολιτική εκδήλωση, μέχρι στιγμής, της αποσύνθεσης και της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και ένας ισχυρός, απρόβλεπτος παράγοντας επιτάχυνσής της, επίσης. Ο προστατευτισμός, ο οικονομικός εθνικισμός και οι πολιτικές τύπου «Πρώτα η Αμερική», υπό τον Τραμπ, είναι  μέσα στην προσπάθεια να ξεπεραστεί η παρακμή μέσω μιας διεθνούς επίθεσης σε παγκόσμια κλίμακα, διακινδυνεύοντας, μεταξύ άλλων, την εξάρθρωση της παγκόσμιας αγοράς.

Η τρέχουσα καθεστωτική κρίση στις ίδιες τις ΗΠΑ με την άνευ προηγουμένου σύγκρουση μεταξύ της προσωπικής κυριαρχίας της κυβέρνησης Τραμπ και των υπηρεσιών πληροφοριών του κράτους -η χειρότερη πολιτική κρίση μετά το σκάνδαλο του Watergate που θέτει και πάλι ζήτημα καθαίρεσης του Προέδρου- δείχνει μια μεγάλη διάσπαση της άρχουσας τάξης των ΗΠΑ. Η κρίση της πολιτικής εξουσίας συντελείται σε συνθήκες όπου εκατομμύρια λαού κινητοποιούνται ενάντια στον Τραμπ από την πρώτη ημέρα της ορκωμοσίας του, κλιμακώνοντας τα μαζικά κινήματα που γέννησε ήδη η καπιταλιστική κρίση, τα κινήματα Occupy, το Black Lives Matter, ακόμα και η μαζική υποστήριξη στον Μπέρνι Σάντερς πριν από την επαίσχυντη συνθηκολόγησή του στη Συνδιάσκεψη των Δημοκρατικών. Συνέχεια

ΜΑΤ και βία (και) στη ΒΙΟΜΕ;

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

ΜΑΤ και βία (και) στη ΒΙΟΜΕ;

Για όλα τους έχουμε ικανούς. Τόσο την δικαστική όσο και την οικονομική/πολιτική εξουσία αυτού του τόπου.
Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Εδώ και μερικές ημέρες έχει ανακοινωθεί στους εργαζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ. από τα αρμόδια δικαστικά όργανα πως ο κ.Μέγας σύνδικος της πτώχευσης της ΒΙΟΜΕ Α.Ε. και συνεργάτης της κ. Σεμερτζίδου (σύνδικος της Φίλκεραμ) έχει πλέον το δικαίωμα να καταγράψει και -κυρίως- να πλειστηριάσει με την άνεση του ό,τι βρει εντός του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ. Με απλά λόγια βάζουν μπροστά , μέσα στο καλοκαίρι, το σχέδιο τους για να γίνει το εργοστάσιο βίδες και να πεταχτούν εργαζόμενοι και ιατρείο στο δρόμο.
Βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά και πολύ φοβούμαστε πως δεν θα είναι και η τελευταία. Η εισηγήτρια επί των πτωχεύσεων χέρι-χέρι με την πρώην εργοδοσία εδώ και καιρό εκβιάζουν προκλητικά με τους πλειστηριασμούς, που τέσσερις (4) φορές έχει μπλοκάρει το κίνημα αλληλεγγύης αλλά απ’ ότι φαίνεται δεν βάζουν μυαλό. Δεν βάζουν μυαλό παρότι εκδιώχθηκαν από την προηγούμενη προσπάθεια τους να μπουν στο εργοστάσιο.
Όλοι αυτοί δείχνουν εξαιρετικό ζήλο απέναντι στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ και τον αγώνα των εργαζομένων. Παρόλαυτα δεν δείχνουν καμία διάθεση να κυνηγήσουν την πρώην εργοδοσία (την διαβόητη και υπόδικη πλέον κ.Φιλίππου) για τα εκατομμύρια που χρωστάει στους εργαζόμενους όλου του ομίλου. Και φυσικά δεν δείχνουν τον ίδιο ζήλο όταν πρόκειται για την εφαρμογή των ποινών που έχουν επιδικαστεί στην κ.Φιλίππου. Ανταυτού φέρονται ως υποζύγια της πρώην εργοδοσίας που λύσσαξε από την πρώτη στιγμή να κλείσει το εγχείρημα της ΒΙΟ.ΜΕ. ώστε να καταφέρει να ξεπουλήσει όλο το οικόπεδο στον μεγαλύτερο πλειοδότη.
Από την άλλη πλευρά έχουμε να κάνουμε με μία κυβέρνηση που όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις πριν (φανταζόμαστε και μετά από αυτήν) άλλα υποσχέθηκε προεκλογικά και άλλα πράττει μετεκλογικά. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ που τόσο τάχα κόπτεται για την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία, όσο έχει ήδη φορτώσει στις πλάτες μας δύο έξτρα μνημόνια, και παρά τις εξαγγελίες της όχι μόνο δεν κάνει τις απαραίτητες κινήσεις για την άμεση νομιμοποίηση της λειτουργίας της ΒΙΟ.ΜΕ. για να αποφευχθεί κάθε κίνδυνος έξωσης, αλλά δεν αποφασίζει να ικανοποιήσει ούτε τα βασικά αιτήματα των εργαζομένων όπως αυτά έχουν κατατεθεί πολλές φορές:
ΑΜΕΣΗ επίλυση του ζητήματος της ύδρευσης και της ενέργειας στο εργοστάσιο.
ΣΤΟΠ σε όλους τους πλειστηριασμούς.
Γνωρίζουν οι κυβερνώντες ότι κανένας Πόντιος Πιλάτος δεν σταμάτησε ποτέ την σταύρωση, κι έτσι νίπτουν τας χείρας τους. Τους πληροφορούμε όμως πως εργαζόμενοι και κίνημα αλληλεγγύης δεν είμαστε διατεθειμένοι να πάμε σαν πρόβατα στη σφαγή. Έχουμε αποδείξει εμπράκτως πως μπορούμε, μαζικά και κινηματικά, να μπλοκάρουμε κάθε δικαστική ενέργεια. Έτσι θα μπλοκάρουμε και κάθε ενέργεια εισβολής στο εργοστάσιο που στρέφεται ενάντια τόσο στα συμφέροντα και τις ανάγκες των εργαζομένων αλλά και της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Θυμίζουμε προς όλους ότι εντός του εργοστασίου της ΒΙΟΜΕ εκτός από την βασική αυτοδιαχειριζόμενη παραγωγή λειτουργούν επίσης:
    • Εργατικό Ιατρείο Αλληλεγγύης με πολύμορφες και εξαιρετικά σημαντικές δράσεις σε ιατρείο εξοπλισμένο και στελεχωμένο από εργαζόμενους στη ΒΙΟ.ΜΕ, υγειονομικούς και αλληλέγγυους, σε μια κατεύθυνση πρωτοβάθμιας ολιστικής-συνθετικής φροντίδας υγείας στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι του κέρδους.
  • Χώρος περισυλλογής και μεταφόρτωση πολύτιμων προμηθειών για πρόσφυγες και μετανάστες, εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια.
  • Δανειστική βιβλιοθήκη και ομάδα αυτομόρφωσης.
Ταυτόχρονα έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες εκδηλώσεις, συναυλίες, συνεντεύξεις, προβολές, θεατρικά, συζητήσεις και δραστηριότητες, πολλές φορές με διεθνείς συμμετοχές πάντα με την αυτοοργάνωση κοινωνίας και εργαζομένων, χωρίς χορηγούς και κρατικές προμήθειες.
Θυμίζουμε, επίσης, πως οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι στη ΒΙΟ.ΜΕ. δεν χρωστάνε σε κανέναν. ΤΟΥΣ ΧΡΩΣΤΑΝΕ!
Γιατί δεν έχουνε λάβει δεκάρα τσακιστή από τα δεδουλευμένα χρόνων. Γιατί δεν έχουνε λάβει φράγκο οικονομικής υποστήριξης από καμία ευρωπαϊκή ή εθνική κρατική υπηρεσία. Γιατί δεν δικαιούνται ούτε καν ταμείο ανεργίας!!! Γιατί οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ δεν είναι ούτε τράπεζες, ούτε golden boys για να τους σώνουν κάθε τρεις και λίγο από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Κι όμως με αυτά τα πενιχρά μέσα και μόνο όπλο το πείσμα και την πίστη τους στον αγώνα έχουνε καταφέρει όχι μόνο να σταθούν όρθιοι και όρθιες μέσα από την παραγωγή αλληλέγγυων προϊόντων στο εργοστάσιο αλλά επίσης:
  • Να αλλάξουν την παραγωγή σε μια φιλική προς το περιβάλλον αλλά και προσιτή στην λαϊκή οικογένεια.
  • Να εξάγουν τα προϊόντα τους σε πολλές χώρες του εξωτερικού.
  • Να ανοίξουν ηλεκτρονικό κατάστημα με παραδόσεις σε κάθε γωνιά της χώρας.
  • Να ανοίξουν πρατήριο στην Αθήνα (στο Περιστέρι).
  • Να εντάξουν ακόμη περισσότερους ανέργους στο εγχείρημα, τη στιγμή που παντού γύρω μας χάνονται συνεχώς θέσεις εργασίας!
Δικαστές και υπουργοί, αφεντικά και μεσάζοντες, μη γελιέστε. Η αυτοδιαχειριζόμενη ΒΙΟ.ΜΕ. δεν είναι μόνη! Είναι μαζί της οι χιλιάδες αλληλέγγυοι υποστηρικτές/τριες που στηρίζουν τον αγώνα των εργαζομένων κάθε μήνα. Είναι μαζί της εκατοντάδες εργατικές και κοινωνικές οργανώσεις τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων που το αποδεικνύουν με ψηφίσματα αλλά και δράσεις έξω από πολλές πρεσβείες της Ελλάδας στο εξωτερικό. Είναι μαζί της χιλιάδες άνεργοι και εργαζόμενοι που εύχονται την επιτυχία του εγχειρήματος γιατί ανοίγει έναν δρόμο για την κοινωνική απελευθέρωση.
Οι εργαζόμενοι στη ΒΙΟ.ΜΕ. είναι πάντα δίπλα στους μαχητικούς αγώνες του καιρού μας: στον ανυποχώρητο αγώνα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στην Χαλκιδική, στο κίνημα που μπλοκάρει τους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας και περιουσίας ενάντια σε μνημόνια και τράπεζες, στους εργατικούς αγώνες και στις απεργίες, από τα σωματεία βάσης του επισιτισμού μέχρι τους αγώνες για τη μη ιδιωτικοποίηση του λιμανιού και της ΕΛΒΟ και τις απολύσεις στην Coca-Cola. Από τον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού και της μαχητικής LGΒTQ κοινότητας της πόλης μέχρι τις καταλήψεις στέγης προσφύγων και μεταναστών που τόσο βάναυσα χτυπήθηκαν πέρυσι το καλοκαίρι, αλλά μέχρι και τους πολιτικούς κρατούμενους και τους αρνητές στράτευσης. Από την αυτοδιαχείριση στην ΕΡΤ3 και τον αγώνα ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας μέχρι και τα κατειλημμένα εργοστάσια στην Ευρώπη και στην λατινική Αμερική, οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. είναι πάντοτε εκεί. Και είναι εκεί όχι γιατί περιμένουν ανταλλάγματα, αλλά γιατί είναι ενεργά κύτταρα μιας αγωνιζόμενης κοινωνίας. Και αυτό είναι που τρομάζει την εξουσία…
Αν τολμήσετε να εμφανιστείτε στην πόρτα του εργοστασίου ένα ολόκληρο κίνημα αλληλεγγύης θα βρεθεί εκεί και θα σας σταματήσει, όπως κάναμε κι άλλες φορές στο παρελθόν! Ένα κίνημα αλληλεγγύης που στηρίζει τη ΒΙΟΜΕ γιατί αποτελεί εμπροσθοφυλακή ενός ανυποχώρητου και αδιαμεσολάβητου εργατικού αγώνα για την ολική κοινωνική αυτοδιεύθυνση και αυτοοργάνωση. Για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας από την οικονομία και την παραγωγή, μέχρι τις γειτονιές αλλά και την υγεία, την εκπαίδευση και την τέχνη! Για εμάς ο αγώνας της ΒΙΟ.ΜΕ. επαναφέρει στο σήμερα το διαρκώς ζητούμενο της συνείδησης της εργατικής τάξης και του αγώνα της για την απελευθέρωση όλης της κοινωνίας από την εξουσία του κεφαλαίου και των διαχειριστών του. Είναι τόσο σημαντικός!
Όλοι και όλες όσοι στεκόμαστε δίπλα στη ΒΙΟΜΕ, συμφωνούμε στο εξής:
Η ΒΙΟ.ΜΕ. δεν μπορεί μόνη της ν’ αλλάξει τον κόσμο.
Όμως ο κόσμος δεν μπορεί ν’ αλλάξει αν μείνει η ΒΙΟ.ΜΕ. μόνη της!
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΟΜΕ
Η ΒΙΟΜΕ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΙΔΕΣ
ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ 
ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
 
ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης & Στήριξης

του αγώνα των εργατών της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής (Θεσσαλονίκη)