Δώρο Χριστουγέννων: οι εργοδότες δεν το καταβάλλουν ή ζητούν την επιστροφή του από τους εργαζόμενους

ΔΩΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΕΙΠΑΤΕ? ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΕΙΠΑΤΕ?

Χρόνια τώρα, μεθοδευμένα , κυβερνήσεις , εργοδοσία και φίλοι τους (ΣΕΒ , ΣΕΤΕ ,ΓΣΕΕ),προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο γαιδαρος πετάει. Προφανώς εννοούμε τη μη καταβολή του Δώρου των Χριστουγέννων.  Στην πράξη τα αφεντικά με τις πλάτες των παραπάνω φορέων ,  και μόνο κριτήριο τα κέρδη τους, απλά έχουν αποφασίσει πώς δεν χρειάζεται να μας δίνουν το δώρο.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν το έχουμε δει πότε , κάποιοι έχουμε δει ένα μέρος αυτού με πρόσχημα κιόλας πως αλλού δεν το παίρνουν , ενώ νέα μόδα έχει γίνει να μας ζητάνε  να το επιστρέψουμε.  Αυτη η κατάσταση , ειδικά στην εστίαση δεν είναι ξεκομμένη αλλά άρρηκτα συνδεδεμένη με την συνολική εικόνα στον κλάδο του τουρισμού. Ανασφάλιστη – μισοασφαλισμένη εργασία , απλήρωτες πρακτικές , υπερωρίες απλήρωτες , νυχτερινες προσαυξήσεις ούτε για πλάκα , σεξιστικές επιθέσεις είναι μόνο μερικές πτυχές της εκμεττάλευσης που βιώνουμε.

Η παραπάνω εικόνα δεν είναι παρόλα αυτά η μόνη πλευρά του νομίσματος. Υπάρχει και η πλευρά που τους πονάει και τους κοστίζει. Η πλευρά της οργάνωσης της πάλης μας και του συλλογικού αγώνα όχι μόνο στα χαρτιά αλλά και στις πράξεις. Τέτοια εικόνα είναι η περσινή καταγγελία των συναδέλφων μας στη Λάρισα στο Brothers in Law και η νίκη στον αγώνα τους για το δώρο Χριστουγέννων , τέτοιες εικόνες είναι οι επαναπροσλήψεις συναδέλφων σε Coffee Lab στον Κολωνό και στο “Σαν Άλλοτε” στου Ζωγράφου που μόλις άκουσαν ότι δεν πάρουν τα δώρα τους κατήγγειλαν το περιστατικό , απολύθηκαν αλλά τελικά μαζί με το Συνδικάτο και το σχήμα της ΛΑΝΤΖΑ κέρδισαν την επαναπρόσληψή τους με όλα τα νόμιμα δικαιώματα.

ΤΟ ΔΩΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ – ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΖΑΡΕΥΟΥΜΕ – ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ

Έτσι λοιπόν απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε συνάδελφο/ισσα , να μη υποκύψουμε στις πιέσεις της εργοδοσίας.Να απαιτήσουμε την καταβολή του Δώρου Χριστουγέννων και όλων όσων για χρόνια παλέυει το εργατικό κίνημα. Να καταγγείλουμε κάθε προσπάθεια των εργοδοτών να μας κλέψει όσα νόμιμα δικαιούμαστε. Με συλλογικό αγώνα πρέπει και μπορούμε να κερδίσουμε κάθε μεγάλη και μικρή μάχη

Εργαζόμενε/η μην ξεχνάς: ανάλογα με τον τρόπο αμοιβής (μισθός ή ημερομίσθιο) δικαιούσαι:

 * Έναν μισθό/ 25 ημερομίσθια αν η σχέση εργασίας με τον εργοδότη είχε διάρκεια χωρίς διακοπή από 1η Μαΐου έως 31η Δεκεμβρίου

* Σε περίπτωση που η σχέση εργασίας δεν διήρκησε όλο το διάστημα από 1/5 έως 31/12, το δώρο είναι ανάλογο με τη χρονική διάρκεια της εργασιακής σχέσης: 2/25 του μηνιαίου μισθού/ 2 ημερομίσθια για κάθε 19 ημερολογιακές ημέρες διάρκειας της εργασιακής σχέσης. Ακόμα και οι μισθωτοί που εργάστηκαν χρονικό διάστημα μικρότερο των 19 ημερών δικαιούνται ανάλογο κλάσμα του δώρου.

 * Στην παραπάνω περίπτωση για το διάστημα αυτό συνυπολογίζονται και όλες οι ημέρες που οι εργαζόμενοι-ες απουσιάζουν νόμιμα από την εργασία τους (π.χ.με ετήσια άδεια, με άδεια μητρότητας, με σπουδαστική άδεια). Ειδικά ως προς την απουσία των εργαζομένων λόγω ασθένειας, στο διάστημα υπολογισμού του δώρου Χριστουγέννων συνυπολογίζονται τα «τριήμερα ασθενείας», δηλαδή ο χρόνος απουσίας κατά τον οποίο δεν καταβάλλεται επίδομα ασθενείας, ενώ αφαιρούνται τα διαστήματα που καταβάλλεται από τον ασφαλιστικό φορέα επίδομα ασθενείας.

 * Σε καμία περίπτωση τα δώρα δεν επιτρέπεται να καταβληθούν σε είδος, αλλά μόνο σε χρήμα!

 

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ 20/12/18 18:00 Η ΩΡΑ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΔΩΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ!

Advertisements

ΠΕΝΕΝ: να στηριχθεί ο αγώνας των κίτρινων γιλέκων από την εργατική τάξη

Ψήφισμα αλληλεγγύης της ΠΕΝΕΝ στον αγώνα των Γάλλων εργαζομένων

gallia-1068x469.jpg

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ χαιρετίζει τον πολυήμερο σκληρό αγώνα της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των λαϊκών μικρομεσαίων στρωμάτων που αναπτύσσεται το τελευταίο διάστημα σε όλη την Γαλλική επικράτεια και εκφράζονται μέσα από το κίνημα «κίτρινα γιλέκα».

Πρόκειται για ένα πολύχρωμο κίνημα που αμφισβητεί βασικές πτυχές της αντιδραστικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής του Μακρόν που το πρόσημό της είναι η στήριξη και η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, η εμβάθυνση και η επικράτηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων στην Γαλλία και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η προσπάθεια της αστικής τάξης της Γαλλίας να ενισχύσει το σύστημα με την εκλογή Μακρόν στην γαλλία αποδείχνεται πύρρειος νίκη.

Η μαζικοί αγώνες , η πλατύτητα, η αποφασιστικότητα των κινητοποιήσεων και των στρωμάτων που συμμετέχουν σε αυτές, τα αιτήματα και ο προσανατολισμός φανερώνουν την ανησυχία έως και τον πανικό των κυρίαρχων δυνάμεων για το γαλλικό λαϊκό ξέσπασμα.

Αυτό αποδεικνύουν οι αντιδράσεις της οικονομικής και πολιτικής ελίτ της Ευρώπης.

Το φιλολαϊκό προφίλ του Μακρόν όχι μόνο βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία αλλά η συνολική του πολιτική διέρχεται βαθύτατη κρίση.

Οι αγώνες αυτοί και η πιο ενεργητική συμμετοχή σε αυτούς της εργατικής τάξης, η ανάγκη ριζοσπαστικοποίησης των στόχων και των αιτημάτων, η κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, η ανάγκη η ηγεμονία αυτής της μεγάλης λαϊκής συσπείρωσης να περάσει στα χέρια της εργατικής πλευράς, η απόκρουση οποιασδήποτε ακροδεξιάς εμπλοκής στο κίνημα είναι πολιτικές προϋποθέσεις το μεγάλο αυτό αγωνιστικό κίνημα να οδηγηθεί σε μια πραγματική και κυρίως αποτελεσματική αναμέτρηση με το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο της Γαλλίας.

Σε αυτή την κατεύθυνση θεωρούμε σημαντικό ο αγώνας αυτός να στηριχθεί από την εργατική τάξη, από τα αγωνιστικά συνδικάτα και άλλες λαϊκές και κοινωνικές επιτροπές και φορείς που έχουν συγκροτηθεί το τελευταίο διάστημα στην Γαλλία.

Η ΠΕΝΕΝ καταδικάζει την άσκηση βίας, τρομοκρατίας και καταστολής που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση Μακρόν ενάντια στις κινητοποιήσεις των «κίτρινων γιλέκων», στέκεται απόλυτα αλληλέγγυα σε αυτόν τον μεγάλο λαϊκό ξεσηκωμό.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ

http://penen.gr/%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%BD/%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%85/item/6063-%CF%88%CE%AE%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%8D%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%B6%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2008: 10 χρόνια από την δολοφονία του Αλέξη και την εξέγερση

REMEMBER, REMEMBER THE 6th OF DECEMBER

10 χρόνια μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008

REMEMBER, REMEMBER THE 6th OF DECEMBER

Πολλοί θυμούνται το χαρακτηριστικό στένσιλ με την παραλλαγή του συνθήματος του V for Vendetta στους τοίχους της Αθήνας πριν δέκα χρόνια. Η εξεγερμένη νεολαία αναζητούσε την εκδίκηση για τον δολοφονημένο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, αλλά και για όλο το μέλλον που της στερούσαν.

“Η εξέγερση που με το αρχίνισμά της τόσα και τόσα άρχισαν και που ακόμη καλά-καλά δεν έπαψαν ν’ αρχίζουν” λέει ένας φίλος παραφράζοντας τα λόγια του Τόμας Μαν από το Μαγικό Βουνό.

Η είδηση της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έβαλε φωτιά σε ξερό χωράφι τη νύχτα της 6ης Δεκέμβρη. Ο θάνατος ενός 15χρονου μαθητή από το όπλο ενός ειδικού φρουρού της ΕΛ.ΑΣ. πυροδότησε ένα πρωτοφανές κύμα κοινωνικής οργής.

Ήταν το αστάθμητο γεγονός το οποίο συμπύκνωσε με εκρηκτικό τρόπο τις κοινωνικές και πολιτικές αντιφάσεις τη δεδομένη στιγμή και εγκαινίασε μια ευρύτερη περίοδο παρατεταμένης πολιτικής αναταραχής η οποία δεν έχει τελειώσει ακόμα και σήμερα.

Κοινωνικό και πολιτικό υπόβαθρο

Η σφαίρα του Επαμεινώνδα Κορκονέα φαινόταν σαν αρμόζουσα συνέχεια -με άλλα μέσα- της πολιτικής της κυβέρνησης ενάντια στη νεολαία. Είχε προηγηθεί η φοιτητική έκρηξη του 2006-2007, το μεγαλύτερο κίνημα φοιτητικών καταλήψεων της μεταπολίτευσης, ενάντια στην επιχειρούμενη αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος για να επιτραπεί η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η πρώτη αυτή αναμέτρηση της δεξιάς κυβέρνησης με τη νεολαία οδήγησε στην ήττα της πρώτης και την ακύρωση της αναθεώρησης του άρθρου 16. Οι εικόνες των αιμόφυρτων φοιτητών στις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις του 2006-2007 έπληξαν κρίσιμα την εικόνα της κυβέρνησης. Η πολιτική της αντιμετώπισης της αυξανόμενης ριζοσπαστικοποίησης της νεολαίας με κύριο εργαλείο την άγρια αστυνομική βία είχε εκφραστεί με το χαρακτηριστικό τρόπο του τότε υπουργού Δημοσίας Τάξης Βύρωνα Πολύδωρα ο όποιος βάφτισε τα ΜΑΤ “πραίτορες της πόλης”. Από τότε ξεκίνησε επίσης η φιλολογία για το δήθεν “άβατο” των Εξαρχείων. Επιπρόσθετα, η “υπόθεση ζαρντινιέρα”, ο άγριος και αναίτιος ξυλοδαρμός του Κύπριου φοιτητή Δημήτρη Αυγουστίνου στη Θεσσαλονίκη από αστυνομικούς η οποία είχε αποδοθεί αρχικά σε αυτοτραυματισμό, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση της εκτράχυνσης της αστυνομικής βίας ως πρακτική εφαρμογή μιας πολιτικής/κυβερνητικής κατεύθυνσης.

Η ανεργία της νεολαίας είχε αρχίσει να αγγίζει επίσημα το 17% και δίπλα της να εκτοξεύεται η επέκταση της μαύρης και της ελαστικής εργασίας. Τα κοινωνικά προβλήματα δεν μπορούσαν να επιλυθούν γι’ αυτό έπιπτε η ράβδος της καταστολής.

Η κυβέρνηση Καραμανλή -που είχε εκλεγεί με τη σημαία της “επανίδρυσης του κράτους”- ήταν πέρα από λαομίσητη εξαιτίας των οξυνόμενων κοινωνικών αδιεξόδων, αλλά και βουτηγμένη στα σκάνδαλα και την ηθική ανυποληψία (Vodafone/υποκλοπές, Βατοπέδι, απαγωγές Πακιστανών από τη CIA, δομημένα ομόλογα).

Δια στόματος Αλογοσκούφη, τότε Υπουργού Οικονομικών, ξορκίζονταν η παγκόσμια κρίση με τον περίφημο ισχυρισμό πως η ελληνική οικονομία -και οι τράπεζές της- είναι “θωρακισμένη” απέναντι στην κρίση. Ήταν απόφαση της ίδιας κυβέρνησης, ωστόσο, να χορηγήσει 28 δις ευρώ για να στηρίξει τη ρευστότητα των τραπεζών.

Βρισκόμαστε στην επαύριο της χρεοκοπίας της Lehman Brothers, της τέταρτης μεγαλύτερης επενδυτικής τράπεζας των ΗΠΑ, και όλες οι κεντρικές τράπεζες έχουν ρίξει ωκεανούς χρήματος στις τράπεζες για να μην παρασυρθεί η παγκόσμια οικονομία σε ένα ντόμινο χρεοκοπιών με ανεπανόρθωτες συνέπειες για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Δύο χρόνια αργότερα, η προαναφερθείσα ένεση ρευστότητας/διάσωση των τραπεζών πληρώθηκε πολύ ακριβά με τη χρεοκοπία της χώρας και την ένταξή της στο μηχανισμό διάσωσης την άνοιξη του 2010 και την επιβολή των Μνημονίων του κοινωνικού κανιβαλισμού ενάντια στους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Η εξέγερση

Η δολοφονία ενός εφήβου εκείνο το βράδυ του Σαββάτου στη διασταύρωση των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου στα Εξάρχεια έμοιαζε ένα νέο βήμα μιας επελαύνουσας βαρβαρότητας με δύο πρόσωπα: τράπεζες και αστυνομία.

Μπορεί το ΚΚΕ και η τότε γενική γραμματέας του, Αλέκα Παπαρήγα, να έβαλλαν εναντίον των “κουκουλοφόρων” όταν έλεγαν πως “στην πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι”, αλλά το πρώτο τζάμι που έσπασε ήταν αυτό της κοινωνικής συναίνεσης πολύ πριν κάνει την εμφάνισή του οποιοσδήποτε “κουκουλοφόρος”.

Ο Δεκέμβρης δεν έγινε μόνο επειδή “το αίμα κυλάει – εκδίκηση ζητάει”. Υπήρχε το αίτημα ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, ότι δεν μπορούν να είναι όλα ξανά όπως πριν. Ήταν τελικά το αίτημα μιας εξέγερσης που έρχεται από το μέλλον για μια συνολική αλλαγή της ζωής.

Η οργή πλημμύρισε τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας και όλων των μεγάλων πόλεων το ίδιο βράδυ. Η είδηση του θανάτου έμοιαζε με προανάκρουσμα πολέμου: Οδοφράγματα εμφανίστηκαν σε όλη τη χώρα με μπροστάρη τη νεολαία.

Το Πολυτεχνείο, η Νομική και η ΑΣΟΕΕ καταλαμβάνονται για να μετατραπούν σε κέντρα αγώνα των εξεγερμένων. Αντίστοιχα κτίρια στα κέντρα των μεγάλων πόλεων καταλαμβάνονται για να μετατραπούν σε κέντρα οργάνωσης της δράσης και σχεδιασμού των εξεγερμένων νέων.

Το επόμενο μεσημέρι χιλιάδες διαδηλωτών κατευθύνονται στη ΓΑΔΑ και συγκρούονται άγρια με την αστυνομία η οποία τους εμποδίζει να φτάσουν στο αστυνομικό μέγαρο. Η Λεωφόρος Αλεξάνδρας γίνεται πεδίο μάχης και καθιστά σαφές ότι δεν πρόκειται απλώς για “μπάχαλα” που διογκώθηκαν.

Η έκταση της εξέγερσης με διαδηλώσεις και επιθέσεις στην αστυνομία απλώνεται σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο, Χανιά, Βόλο, Καβάλα, Κομοτηνή, Ξάνθη, Γιάννενα, Σέρρες, Ναύπακτο, Κέρκυρα, Πύργο, Βέροια, Αγρίνιο, Ναύπακτο, Αίγιο, Αλιβέρι, Καλαμάτα, Καστοριά, Λάρισα, Πτολεμαΐδα, Ρέθυμνο, Νάξο, Ρόδο, Κεφαλλονιά κ.ά. Mέχρι και σε απομονωμένα χωριά της Λέσβου (Mανταμάδος ή στη Σκάλα Λακωνίας οι μαθητές περικυκλώνουν τα A.T. και πετάνε νεράτζια και πέτρες στην αστυνομία.

Η ένταξη των μαθητών στην πρώτη γραμμή του αγώνα τη Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου συνέβαλε σε εικόνες ανεπανάληπτες με τους πιτσιρικάδες να πολιορκούν στην κυριολεξία τα αστυνομικά τμήματα -φτάνοντας μέχρι και να αναποδογυρίζουν περιπολικά- στον Πειραιά, στα Πατήσια, στη Βούλα, στην Ηλιούπολη, στην Αγία Παρασκευή, στη Μεταμόρφωση, στην Πετρούπολη, στο Αιγάλεω, στο Γαλάτσι, στο Χαλάνδρι, στην Κηφισιά κ.ά. Μαθητές σε Ραφήνα και Νέα Ερυθραία προσπαθούν να προσεγγίσουν τα σπίτια του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Παιδείας αντίστοιχα. Όταν έφτασαν στο σπίτι του δεύτερου πέταξαν μπογιές και νεράντζια.

Αυτός είναι ο λόγος που το Υπουργείο αποφάσισε να κλείσουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια σε ένδειξη πένθους την ημέρα της κηδείας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου την Τρίτη 9 Δεκεμβρίου. Δεν ήθελαν τα σχολεία να γίνουν κέντρα οργάνωσης της εξέγερσης σε κάθε γειτονιά. Εντούτοις, οι καταλήψεις ξεπέρασαν τις χίλιες σε γυμνάσια και λύκεια και τις εκατό σε πανεπιστημιακές σχολές σε όλη τη χώρα.

Ήταν το ίδιο βράδυ της Δευτέρας στα περιθώρια μιας μεγαλειώδους διαδήλωσης με συμμετοχή ανθρώπων όλων των ηλικιών που πυρπολείται το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην πλατεία Συντάγματος, η πλέον εμβληματική εικόνα της εξέγερσης του Δεκέμβρη που έκανε τον γύρο του κόσμου.

Την Τρίτη η κηδεία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στο νεκροταφείο του Π. Φαλήρου συγκέντρωσε χιλιάδες κόσμου και μετατράπηκε σε μια μαχητική διαδήλωση η οποία προσπάθησε να προσεγγίσει το αστυνομικό τμήμα της περιοχής.

Οι οδομαχίες και οι λεηλασίες καταστημάτων συνεχίστηκαν το βράδυ στην Αθήνα.

Την επόμενη, στις 10 Δεκεμβρίου, είναι ημέρα προγραμματισμένης Γενικής Απεργίας ενάντια στη ψήφιση του προϋπολογισμού και την οποία η ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ δεν ακυρώνει όπως ζήτησε η κυβέρνηση, αλλά αποφασίζει να μην πραγματοποιήσει διαδήλωση. Οι γραφειοκράτες επιχειρούν να τηρήσουν απλώς τα προσχήματα ανεπιτυχώς. Είναι φανερό σε όλους πως κοινός στόχος κράτους-συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας αποτελεί η μη είσοδος της οργανωμένης εργατικής τάξης μαζικά στην εξέγερση.

Διαδηλώσεις και οδομαχίες πραγματοποιούνται στην Αθήνα και σε όλες τις μεγάλες πόλεις καθημερινά από τους εξεγερμένους. Οι εκατοντάδες συλλήψεις σε όλη την Ελλάδα έθεταν διαρκώς το ζήτημα της πάλης ενάντια στην καταστολή και την πάλη για την απελευθέρωση των συλληφθέντων της εξέγερσης.

Η προσπάθεια του συστήματος ήταν να επιστρέψει το πνεύμα των γιορτών και γι’ αυτό έστησαν νέο χριστουγεννιάτικο δέντρο στην πλατεία Συντάγματος την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου.

Η απάντηση των εξεγερμένων ήταν νέες επιθέσεις ενάντια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο που φυλασσόταν γελοιωδώς από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και η κατάληψη του κεντρικού κτιρίου της ΓΣΕΕ. Η λειτουργία της Γενικής Συνέλευσης Εξεγερμένων Εργατών αποτέλεσε μια προσπάθεια συνένωσης με τις ευρύτερες μάζες του προλεταριάτου, η οποία όμως περιορίστηκε σε μαχητικές πρωτοπορίες του συνδικαλιστικού κινήματος.

Η συμπάθεια προς την εξέγερση από το σύνολο των γενεών της εργατικής τάξης και του φτωχού λαού αποτελεί κλειδί για την κατανόηση της διάρκειας της εξέγερσης η οποία στην “πρώτη” της φάση κράτησε μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου οπότε τερματίζονται οι καταλήψεις σε ΑΣΟΕΕ, Πολυτεχνείο και Νομική.

Κωνσταντίνα Κούνεβα: “Στα μάτια βιτριόλι και σφαίρες στο ψαχνό, τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ”

Η είδηση όμως της δολοφονικής επίθεσης με βιτριόλι στην συνδικαλίστρια εργάτρια από τη Βουλγαρία Κωνσταντίνα Κούνεβα, γραμματέα της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, τη νύχτα της 22ης Δεκεμβρίου συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα και θύμισε στους εξεγερμένους ότι δεν μπορούν να γυρίσουν σε κανένα γιορτινό χριστουγεννιάτικο κλίμα όσο στέκει όρθιος ο κόσμος της ταξικής φρίκης.

Δύο μπράβοι τής επιτέθηκαν τα μεσάνυχτα καθώς επέστρεφε από τη δουλειά στο σπίτι της. Η διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών εργασίας για τις καθαρίστριες-ενοικιαζόμενες εργάτριες, ειδικά αυτές που εργάζονταν στον ΗΣΑΠ, ενόχλησαν κάποιους.

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα έγινε σύμβολο αγώνα και σύνδεσης του Δεκέμβρη του 2008 με τα πιο καταπιεσμένα και μαχητικά τμήματα της εργατικής τάξης.

Οι διαδηλώσεις και οι επιθέσεις στον ΗΣΑΠ και την ΟΙΚΟΜΕΤ, την εταιρεία ενοικίασης εργαζομένων για την οποία εργαζόταν, τέθηκε στην κορυφή της ατζέντας του κινήματος.

Υπήρχαν σημαντικοί λόγοι που οι νέοι ένιωθαν πως δεν μπορούν να επιστρέψουν στην κανονικότητα. Η υπόθεση της Κωνσταντίνας ήταν όμως η πιο καθοριστική στην επίδραση της ψυχολογίας των εξεγερμένων για να μην τελειώσουν όλα ησύχως τις μέρες των γιορτών.

Η “δεύτερη” φάση της εξέγερσης

Ένας τυπικός διαχωρισμός της εξέγερσης του Δεκέμβρη σε δύο φάσεις μπορεί εύκολα να υποπέσει σε ατοπήματα, καθώς ποτέ δεν σταμάτησε η εξέγερση για διακοπές.

Τη νύχτα της παραμονής Πρωτοχρονιάς μάλιστα οργανώθηκαν δύο συγκεντρώσεις στην Αθήνα για να αλλάξει η χρονιά στο δρόμο. Μια συγκέντρωση οργανώθηκε στο κέντρο της Αθήνας ενάντια στο βομβαρδισμό της Παλαιστίνης από τον στρατό του Ισραήλ η οποία ξεκίνησε στις 26 Δεκεμβρίου και κόστισε τη ζωή σε 1417 ανθρώπους. Μία άλλη συγκέντρωση οργανώθηκε έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού σε αλληλεγγύη με τους φυλακισμένους της εξέγερσης. [Να σημειώσουμε πως το Νοέμβριο του 2008 ο μεγάλος αγώνας των φυλακισμένων για αξιοπρέπεια μέσα τις φυλακές αποτέλεσε προοίμιο του Δεκέμβρη. Οι φυλακισμένοι όλης της χώρας με αποχή συσσιτίου την ημέρα της κηδείας του Γρηγορόπουλου έδειξαν πως το πιο αποκλεισμένο κομμάτι των καταπιεσμένων συντάχθηκε με την πλευρά της εξέγερσης].

Πολλές καταλήψεις/κέντρα αγώνα συνέχισαν να λειτουργούν, αλλά μια δεύτερη φάση-επιστροφή της εξέγερσης επιχειρείται να οργανωθεί με αφετηρία την 9η Ιανουαρίου, οπότε πραγματοποιείται η πρώτη διαδήλωση για το 2009 στην επέτειο της δολοφονίας του κομμουνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα το 1991.

Συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις πραγματοποιούνται με σημείο αναφοράς τούς δεκάδες κατειλημμένους χώρους που έχουν ξεπηδήσει τις ημέρες του Δεκέμβρη. Νέες καταλήψεις ξεκίνουν εκείνες τις ημέρες. Η διαμόρφωση του αυτοργανωμένου πάρκου στη Ναυαρίνου ξεκινά εκείνες τις μέρες με δέντρα και λουλούδια να αντικαθιστούν την άσφαλτο ενός χώρου που μέχρι τότε λειτουργούσε ως γκαράζ αυτοκινήτων.

Εκεί χτύπησε η καρδιά ενός Δεκέμβρη του ‘08 με μεγαλύτερη ευαισθησία στο ζήτημα του περιβάλλοντος. Είχαν προηγηθεί οι μεγάλες πυρκαγιές στην Πελοπόννησο το καλοκαίρι του 2007 που κόστισαν τη ζωή σε 63 ανθρώπους και έκαψαν 2,7 εκατομμύρια στρέμματα γης. Κομμάτι του ήταν ο αγώνας γύρω από το πάρκο της οδού Κύπρου. Ο τότε δήμαρχος της Αθήνας, Νικήτας Κακλαμάνης, που λυσσομανούσε ενάντια στους εξεγερμένους και την πυρπόληση του ψεύτικου δέντρου του Συντάγματος, έστειλε συνεργεία του Δήμου για να κόψουν τα αληθινά δέντρα του πάρκου της οδού Κύπρου και Πατησίων. Εκεί συνάντησε τους κατοίκους που μαζί με τον υπόλοιπο “λαό του Δεκέμβρη” οργάνωσαν περιφρούρηση των δέντρων ενάντια στον “Ομέρ Πριόνη” ματαιώνοντας τα σχέδια για κατασκευή υπόγειου ιδιωτικού πάρκινγκ. Αυτή η κινητοποίηση αποτέλεσε το ιδανικό συμπλήρωμα στους ακτιβισμούς ενάντια στο ψεύτικο δέντρο του Συντάγματος και στο σύνθημα “Αφήσατε τα δάση να καούν για πλάκα και τώρα φυλάτε το δέντρο του μαλάκα”.

Το πνεύμα του Δεκέμβρη παραμένει ζωντανό με πρωτοπόρα εγχειρήματα όπως η Κατάληψη της Λυρικής Σκηνής όπου καλλιτέχνες μπαίνουν στην πρώτη γραμμή της εξέγερσης. Η Κατάληψη της Λυρικής με τις θεωρητικές συζητήσεις για τη σχέση τέχνης και επανάστασης και υπέροχες καλλιτεχνικές/ακτιβιστικές δράσεις αποτέλεσε ταυτόχρονα το κύκνειο άσμα του Δεκέμβρη.

Λίγα μέτρα πιο πάνω λειτούργησε η κατάληψη της ΕΣΗΕΑ από εργαζόμενους, ανέργους και φοιτητές στο χώρο των ΜΜΕ.

Ηττήθηκε ο Δεκέμβρης;

Ο Δεκέμβρης ήταν μια λαϊκή εξέγερση με τη νεολαία στην πρώτη γραμμή. Η κυβέρνηση Καραμανλή δίστασε να την αντιμετωπίσει με την κήρυξη κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ο Δεκέμβρης δεν ηττήθηκε στρατιωτικά στο δρόμο. Η κυρίαρχη τάξη τρόμαξε, όμως το κυβερνητικό επιτελείο -ακολουθώντας τη γραμμή Παυλόπουλου- θεώρησε πως η κήρυξη της χώρας σε “κατάσταση πολιορκίας”, πρώτη φορά με την ανατροπή της χούντας, θα μπορούσε να οδηγήσει σε κλιμάκωση της εξέγερσης μέχρι το σημείο του εμφυλίου πολέμου. Aπό την άλλη, οι ίδιοι οι εξεγερμένοι και οι όποιες ηγεσίες τους ούτε κατά διάνοια δεν έθεταν ως στόχο κάποια «κατάληψη της εξουσίας» – άλλοι από πεποίθηση (αναρχικοί) και άλλοι (στα αριστερά) γιατί δεν έκριναν ότι μπορούσε η κατάσταση να εξελιχθεί σε επαναστατική κρίση. Σε κάθε περίπτωση, η παραίνεση του Mαρξ ότι οι επαναστάτες πρέπει να κερδίζουν τον χώρο και τον χρόνο αγνοήθηκε παντελώς.

Μετά το τέλος της εξέγερσης επιχειρήθηκε μια ρεβάνς από μεριάς του κράτους. Εκατοντάδες φυλακισμένοι της εξέγερσης έμειναν στη φυλακή για μήνες για παραδειγματισμό. Η πλέον χαρακτηριστική και ακραία περίπτωση είναι αυτή του Θοδωρή Ηλιόπουλου, του τελευταίου κρατούμενου της εξέγερσης. Ο Ηλιόπουλος έμεινε προφυλακισμένος για 8,5 μήνες και απελευθερώθηκε μόνο μετά από μια εξαντλητική απεργία πείνας 49 ημερών. Η σημαντικότερη επίθεση του αντι-Δεκέμβρη ήταν το αντιμεταναστευτικό πογκρόμ του Μαρκογιαννάκη ενάντια στους μετανάστες με τις μαζικές επιχειρήσεις – σκούπα το καλοκαίρι του 2009. Η κατασκευή της εικόνας του εχθρού “μετανάστη πλιατσικολόγου” κατά τις ημέρες της εξέγερσης από τα ΜΜΕ με αφορμή τις λεηλασίες καταστημάτων γύρω από την Ομόνοια αποτέλεσε κλειδί της επίσημης προπαγάνδας για να χωρίσουν τους εξεγερμένους σε “καλούς” και “κακούς”. Μετά το τέλος της εξέγερσης έπρεπε να κανονίσουν τους “κακούς”: Απελάσεις μεταναστών και ειδικός νόμος-ιδιώνυμο ενάντια στους “κουκουλοφόρους”. [Η προώθηση από το επίσημο κράτος των ναζιστών της Χρυσής Αυγής σαν εμπροσθοφυλακή της αστικής αντεπανάστασης έχει σαν καμπή της τον Δεκέμβρη του 2008. Όταν οι μετανάστες σχεδιασμένα μετακινήθηκαν από την αστυνομία από την οδό Mενάνδρου κοντά στην Ομόνοια, στον Άγιο Παντελεήμονα, τόπο κατοικίας χωρίς την παραμικρή υποδομή για να δεχθεί τέτοιο πλήθος, ο υπουργός της ΝΔ Μαρκογιαννάκης άνοιξε την πύλη της Βουλής στην επίσκεψη της “επιτροπής κατοίκων” Aγ. Παντελεήμονα – της προβιάς με την οποία εμφανίζονταν οι χρυσαυγίτες της περιοχής. Λίγο αργότερα ακολούθησε η αντιμετώπιση αντιφασιστών διαδηλωτών σε από κοινού επιχείρηση MAT με ΧA στον Άγιο Παντελεήμονα, όταν οι χρυσαυγίτες αποπειράθηκαν να εκτοξεύσουν βόμβες μολότοφ σε διαδηλωτές.]

Παρά τον αντι-Δεκέμβρη, δεν κατάφεραν να σώσουν το τομάρι τους. Η κυβέρνηση Καραμανλή οδηγήθηκε σε εκλογές το Σεπτέμβρη του 2009 και έχασε από το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη Παπανδρέου με το “λεφτά υπάρχουν”. Ήταν σαφές πως η κυβέρνηση Καραμανλή ήταν ανίκανη να συνεχίσει να κυβερνάει – ειδικά με το δεδομένο ότι ήδη γνώριζαν πως ο ελληνικός καπιταλισμός ήταν ήδη χρεοκοπημένος.

Η πρώτη επέτειος της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, στις 6 Δεκέμβρη 2009, αποτέλεσε τη μεγαλύτερη απόπειρα άσκησης μαζικής αστυνομικής τρομοκρατίας μέχρι τότε από τον Υπουργό “Προστασίας του Πολίτη” -το νέο όνομα του υπουργείου καταστολής- Μιχάλη Χρυσοχοΐδη της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Η επίθεση της νέας μηχανοκίνητης ομάδας ΔΕΛΤΑ πάνω στους διαδηλωτές έδειχναν ένα κράτος έτοιμο να σκοτώσει για να μην επιστρέψει η εξέγερση. Το μπλοκ του ΕΕΚ βρέθηκε στο επίκεντρο της επίθεσης με την άγρια επιχείρηση διάλυσης του μπλοκ του και την παρ’ ολίγον θανάσιμο τραυματισμό της συντρόφισσας Αγγελικής Κουτσουμπού, αγωνίστριας του αντιδικτατορικού αγώνα.

Η καταστολή, ωστόσο, δεν μπορεί να διασώσει χρεοκοπημένα καθεστώτα. Η εξέγερση του Δεκέμβρη είναι η πρώτη “μητροπολιτική” εξέγερση που γνωρίζει η Ελλάδα και αποτέλεσε το προανάκρουσμα των συγκρούσεων που ακολούθησαν στην Ελλάδα, την Ευρώπη και διεθνώς λόγω των συνεπειών της παγκόσμιας καπιταλιστικής χρεοκοπίας. Ο ελληνικός καπιταλισμός δεν επέστρεψε ποτέ “πίσω”: η αλυσίδα έσπασε στον αδύνατο κρίκο και δεν μπορεί να ανασυγκολληθεί. Ο Δεκέμβρης εξέφρασε το τέλος του συστήματος των κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών σχέσεων επάνω στο οποίο πάτησε η ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού μετά το 1974. Πίσω του είχε ασφαλώς την εξέγερση του Πολυτεχνείου αλλά και την εποποιία της μεγάλης κοινωνικής επανάστασης του 1941-49 και χωρίς αυτές δεν μπορεί να γίνει κατανοητός. Ωστόσο ήταν καρπός μιας επόμενης φάσης ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού: ο Δεκέμβρης ήταν η πρώτη “μητροπολιτική εξέγερση” στην Ελλάδα. Αυτό καθιστά εξαιρετικά σημαντική την άντληση των μαθημάτων για την επόμενη φάση της ταξικής αναμέτρησης.

Merry Crisis and a Happy New Fear: Ο Διεθνής Δεκέμβρης

Ως η πρώτη σπίθα μιας πυρκαγιάς που έρχεται, ο Δεκέμβρης βρήκε πολύ μεγάλη απήχηση διεθνώς. Σε περισσότερες από πενήντα πόλεις στον κόσμο οργανώθηκαν συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις αλληλεγγύης στην εξέγερση. Από τη Ευρώπη ως τη Λατινική Αμερική και από τις ΗΠΑ ως την Τουρκία, η νεολαία -πρωτίστως- είδε μια ελπίδα.

Αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση Σαρκοζί ανέστειλε τις σχεδιαζόμενες μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση στη Γαλλία, γιατί φοβόταν πως οι εξεγέρσεις είναι μεταδοτικές. Μια διεθνής επέκταση του Δεκέμβρη θα αποτελούσε έναν πραγματικό κίνδυνο για την αστική εξουσία στην περιοχή μας και τον κόσμο. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί γιατί όπως προείδε ο Dominique Strauss-Kahn, τότε επικεφαλής του ΔΝΤ, η εξέγερση αυτή αποτέλεσε την πρώτη πολιτική έκρηξη της τρέχουσας παγκόσμιας κρίσης.

Και τώρα;

Η πολεμική ιαχή του Δεκέμβρη “Βάρκιζα τέλος” μοιάζει παράταιρη σήμερα με την κυβέρνηση του Τσίπρα να βρίσκεται στην κυβερνητική εξουσία. Μοιάζει πως βιώνουμε μια παρατεταμένη Βάρκιζα χωρίς να έχει προηγηθεί ένας επαναστατικός εμφύλιος πόλεμος αυτή τη φορά.

Η απουσία μιας επαναστατικής οργάνωσης σε πανελλαδική κλίμακα εμπόδισε το συντονισμό της εξέγερσης και την ανάπτυξή της σε ανοιχτή αναμέτρηση επανάστασης και αντεπανάστασης.

Μέσα στις συζητήσεις συνδυάζονταν η πιο ρηξικέλευθη επαναστατική σκέψη με το διαρκές ερώτημα “πότε θα σταματήσουμε την κατάληψη;”.

Ο επαναστατικός μαρξιστικός εξοπλισμός του στρατοπέδου των εξεγερμένων παραμένει μια αναγκαία επείγουσα συνθήκη, αλλά το Δεκέμβρη φάνηκε να χάνονται κάποια εμπόδια του παρελθόντος.

Ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ και της νεολαίας του ήταν αναιμικός. Επίσημα εντός Βουλής αρκούνταν στην απαίτηση “εκλογές”, αλλά και εκτός παρά το πιο μαχητικό προφίλ αποχώρησε από τις διαδηλώσεις στο τέλος της πρώτης βδομάδες της εξέγερσης και μαζί με κάποιες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στράφηκαν ενάντια στις καθημερινές κινητοποιήσεις και το “φετιχισμό των διαδηλώσεων” εν τω μέσω της εξέγερση.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η εχθρική στάση του σταλινισμού που μιλούσε για προβοκάτορες και υποκινούμενες κινητοποιήσεις. Η ΚΝΕ και το ΚΚΕ έπαιξαν περιθωριακά μόνο το ρόλο της πολιτικής αστυνομίας, χωρίς να καταφέρουν να ασκήσουν τον έλεγχο τους στις ευρύτερες κινητοποιούμενες μάζες, όπως συνέβη σε σημαντικές κινητοποιήσεις κατά τις δεκαετίες που προηγήθηκαν.

Οι αστυνομικοί εγκέφαλοι αδυνατούν να κατανοήσουν πώς οι μάζες παύουν να σκύβουν το κεφάλι και αναζητούν τη λύση του αινίγματος σε πράκτορες. Το ΚΚΕ προσχώρησε τότε όχι μόνο στην αστυνομική αντίληψη της ιστορίας, αλλά και εκφυλίστηκε σε πολιτική αστυνομία του κινήματος εισπράττοντας τα συγχαρητήρια του ακροδεξιού ΛΑΟΣ ή την παραίνεση της φυλλάδας “Αυριανή” με το διαβόητο πρωτοσέλιδο “να αναλάβουν οι πολίτες ή το ΚΚΕ” – φυσικά ως “αγανακτισμένοι πολίτες” πολιτογραφούνταν οι φασίστες παρακρατικοί που εφορμούσαν ενάντια στους εξεγερμένους σε συνεργασία με την αστυνομία.

Οι μεγάλες πληγές του Δεκέμβρη όμως δεν ήρθαν απ’ έξω, αλλά από μέσα…

Ο ακτιβισμός και η απουσία ενός πολιτικού σχεδίου για την άμεση αμφισβήτηση της αστικής εξουσίας και τη μετατροπή της εξέγερσης σε επανάσταση ήταν η μεγάλη πληγή.

Ο ακτιβισμός δεν έλειψε, ούτε η οργάνωση καθημερινών διαδηλώσεων ούτε ποικίλων άλλων δράσεων. Στην Aθήνα, επίκεντρο της εξέγερσης, οι τρεις καταλήψεις, της Nομικής με την αριστερά και την ΑΚ, του Πολυτεχνείου και της AΣOEE με την αναρχία, μόνο στην από κοινού διοργάνωση διαδηλώσεων προχώρησαν χωρίς να συζητήσουν επί της ουσίας για το πώς μπορεί να αναπτυχθεί ένα κοινό σχέδιο δράσης των εξεγερμένων, για την επέκταση και τη νίκη.

Πέρα από τις προλήψεις των αναρχικών, περί μη κατάκτησης της εξουσίας, που βρήκαν διέξοδο στην αποθέωση του ακτιβισμού στην πιο μαχητική του εκδοχή, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά αναζήτησε στην εξέγερση μια ευκαιρία έκφρασης στο “κεντρικό πολιτικό σκηνικό” και έστησε έναν δικό της παράλληλο διάλογο για μια “ενωτική πρωτοβουλία” η οποία οδήγησε στη συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο διαχωρισμός από τους “μπαχαλάκηδες” και η αναζήτηση μιας κοινοβουλευτικής οδού για να κερδίσει η αριστερά από την εξέγερση αποτέλεσε στην πραγματικότητα -εν μέρει τουλάχιστον- υποταγή στις πιέσεις της -αστικής- κοινής γνώμης. Η κριτική στο “φετιχισμό των διαδηλώσεων” δεν μπορεί να σημαίνει για την επαναστατική αριστερά αποχώρηση από τις διαδηλώσεις, αλλά ανάπτυξή τους σε μια πρακτική δραστηριότητα.

Δεν αρκεί φυσικά μια ρητορική επίκληση επαναστατικών στόχων. Τις ημέρες της εξέγερσης έλειπε ένα ιδεολογικό εργαστήρι και μια πολεμική μηχανή των καταπιεσμένων και εκμεταλλευμένων μαζών. Η δημιουργικότητα του αυθόρμητου των μαζών ήταν εντυπωσιακή, αλλά δεν κατάφερε να μην φυλλορροήσει όσο περνούσαν οι μέρες. Η επαναστατική στρατηγική εκείνες τις ημέρες έπρεπε να δώσει στην οργή την κατεύθυνσή της και τους σαφείς της πολιτικούς στόχους.

Οι αδυναμίες του επαναστατικού κινήματος τότε πρέπει να αντιμετωπιστούν ως ένα επείγον καθήκον εργασίας, γιατί όπως ήδη αναφέραμε η επαναστατική πολιτική διαδικασία που εγκαινίασε ο Δεκέμβρης δεν έχει παρέλθει.

Ο Δεκέμβρης παραμένει περισσότερο ως ένα ερώτημα, μια προσμονή από το μέλλον…

Νίκος Τζιρής

http://oen.org.gr/remember-remember-the-6th-of-december/

Για την απεργία «από τα κάτω»

Η διακλαδική απεργία της 1 Νοέμβρη και η γενική πολιτική απεργία διαρκείας

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η εργατική τάξη αναζητά νέους δρόμους και διεξόδους από την μεταμνημονιακή ευφορία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που συνοδεύεται και από τις πυρετώδεις ετοιμασίες για το εκλογικό 2019.
Το να περάσει η πρωτοβουλία των κινήσεων στο εργατικό-λαϊκό κίνημα είναι ζωτικό ζήτημα στρατηγικής σημασίας και καθοριστικό για την πολιτική ανεξαρτησία του εργατικού κινήματος από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που είναι σφιχταγκαλιασμένη με το κράτος και την εργοδοσία μέσω της Κοινωνικής Συμμαχίας.

Η διακλαδική απεργία που οργάνωσαν με επιτυχία οκτώ σωματεία την 1η Νοέμβρη κάθε άλλο παρά διακλαδική ή μόνο οικονομική απεργία ήταν. Η διακλαδικότητα ξεπεράστηκε από το πλήθος οργανώσεων και συλλογικοτήτων που συμμετείχαν και τα οικονομικά αιτήματά της βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με την πολιτική των μνημονίων και της σημερινής κυβέρνησης.
Το πολιτικό της μήνυμα δεν σχετίζεται με τις προθέσεις των διοργανωτών όσο από τις αντιδράσεις των αντιπάλων της. ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ κήρυξαν απεργία εντός του Νοέμβρη (η απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 14/11 ήταν αποτυχημένη) και το ΠΑΜΕ απέρριψε το βήμα που επιθυμούν πολλοί δικοί του αγωνιστές για μια απεργία εκτός των ορίων των γραφειοκρατών όπως είχε γίνει στην πρώτη απεργία του 2018 όταν πρωτοβάθμια σωματεία και ΠΑΜΕ είχαν κηρύξει απεργία (12/1) κατά την ψήφιση του απεργοκτόνου νόμου που θέτει σε κίνδυνο την ύπαρξη των σωματείων.

Η απεργία της 1η Νοέμβρη δημιουργεί έναν εναλλακτικό πόλο συσπείρωσης των εργατικών δυνάμεων σε μια νέα διάταξη μάχης για την επόμενη περίοδο που πρέπει να οδηγήσει σε περαιτέρω συγκέντρωση σωματείων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, συνδικαλιστικών σχημάτων που δεν πλειοψηφούν στα σωματεία, συλλογικότητες, μεμονωμένους αγωνιστές, εργαζόμενους και άνεργους.
Αυτό απαιτεί μια ιδιαίτερη συζήτηση σχετικά με το ενοποιητικό πρόγραμμα πάλης, τον τρόπο λήψης αποφάσεων και το αναγκαίο σχέδιο δράσης. Είναι πολύ διαφορετικό οι συνεννοήσεις μεταξύ λίγων από ό,τι η συνεννόηση σε πλατιά κλίμακα που πρέπει να διασφαλίζει την εργατική δημοκρατία και τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων για την δράση.
Ο χρόνος για την οργάνωση της απεργίας της 1/11 ήταν μακρύς κι υπήρξε επαρκής χρόνος συζήτησης και προετοιμασίας. Δεν πρέπει να μείνουμε με την βεβαιότητα ότι ο χρόνος επαρκεί μέχρι την επόμενη μαχητική δράση. Χωρίς να γίνει κανείς ανυπόμονος πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι κάτω από ορισμένες συνθήκες ο χρόνος συμπυκνώνεται και το χρονικό διάστημα για λήψη αποφάσεων και δράσης ελαχιστοποιείται. Ο χρόνος είναι ένα ζωτικό πρόβλημα της ταξικής πάλης, ειδικότερα αν πρόκειται για στιγμές που ο ταξικός αντίπαλος είναι αδύναμος, βρίσκεται σε παράλυση, καταστάσεις όμως που δεν διαρκούν πολύ.

Ζητήματα στρατηγικής και τακτικής πρέπει να γίνουν μέρος της συζήτησης για τη δημιουργία ενός μάχιμου εναλλακτικού πόλου συσπείρωσης της εργατικής τάξης. Δεν είναι φιλολογικό καθήκον.

Η σημασία που έχουμε δώσει στα ζητήματα της αυτο-οργάνωσης και της καίριας σημασίας των κέντρων αγώνα δεν είναι εξ ουρανού. Βασίζεται στην εκτίμηση της ίδιας της σημερινής κατάστασης και των αδιεξόδων της καπιταλιστικής οικονομίας και πολιτικής, της ατέρμονης λιτότητας, του μετασχηματισμού του αστικού κράτους πρόνοιας σε κράτος διαρκούς έκτακτης ανάγκης, της σήψης των παραδοσιακών συνδικαλιστικών ηγεσιών και του αναδυόμενου εφιάλτη του εθνικισμού, του φασισμού και του πολέμου.
Στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της δύσης, ο ρόλος των συνδικάτων, της οργανωμένης εργατικής τάξης δεν μπορεί να αγνοηθεί ή να παραμεριστεί εξαιτίας των προδοτικών τους ηγεσιών. Είναι ριζωμένα στη συνείδηση των εργατών κι αποτελούν μέρος της επαναστατικής δουλειάς που πρέπει να γίνει.
Αν έχουν απορριφθεί οι θεωρίες της άμεσης κατάρρευσης του κράτους και του καπιταλισμού, όμοια πρέπει να απορριφθούν οι θεωρίες του διαρκούς αρνητικού συσχετισμού των δυνάμεων που ανακυκλώνονται μέσα κι έξω από τα συνδικάτα όπως και τα συνθήματα της διαρκούς αντίστασης ή της διαρκούς αντιπολίτευσης.

Οι μεν πρώτες παρέχουν την ασφάλεια του βέβαιου τέλους του συστήματος που οδηγούν στην παράλυση και την μη προετοιμασία αφού όλα θα έρθουν στο πιάτο των αγωνιστών. Οι μεν δεύτερες οδηγούν στη διαρκή αναβλητικότητα της προετοιμασίας του εργατικού κινήματος να κινηθεί στην επίθεση. Και οι δυο αντιλήψεις οδηγούν σε μια διαρκή αμυντική πολιτική που δεν εμπεριέχουν καμιά θετική πρόθεση επίθεσης. Η απάντηση σε κρίσιμα ερωτήματα θέτει τις βάσεις σωστών ή λαθεμένων αποφάσεων την ώρα της μάχης.

Η διακλαδική απεργία βρίσκεται σε συνάφεια με το αίτημα που προβάλλουμε για την οργάνωση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας. Μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι αποτελεί προϋπόθεσή της. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς το ξαφνικό ξέσπασμα μιας τέτοιας μορφής αγώνα χωρίς να έχουν προηγηθεί βαθιές εσωτερικές διεργασίες στο σώμα της εργατικής τάξης και τη συνείδησή της, ένας μικρός ή μεγάλος απεργιακός κύκλος, συνεχής ή ασυνεχής, με ανοδική ή καθοδική τάση, γεγονότα με εξαιρετική μεταβλητότητα. Μέσα από όλα αυτά η εργατική τάξη συσσωρεύει τις δικές της εμπειρίες. Θα έλεγε κανείς ότι οι διεργασίες που γίνονται σήμερα σε μικρή κλίμακα έχουν μια πιο προχωρημένη ωριμότητα από τα θυελλώδη χρόνια του 2010-2012, των εκατοντάδων χιλιάδων απεργών.
Ο στόχος μιας τέτοιας απεργίας είναι να εμφανιστεί η εργατική τάξη όχι ως αντιπολίτευση, μηχανισμός πίεσης και διαπραγμάτευσης αλλά ως η τάξη που έχει τη δύναμη και την ικανότητα να λύσει όλα τα άλυτα προβλήματα της κοινωνίας. Πρόκειται για μια διάταξη των εργατικών δυνάμεων που έχουν στόχο να αναλάβουν την οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας «από τα κάτω». Από μόνο του το ζήτημα είναι πολιτικό και όχι απλά συνδικαλιστικό για τη δημιουργία νέων συντονισμών επί των συντονισμών.
Η Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας όμως δεν φετίχ. Η ιστορία εμπεριέχει εκπλήξεις και η εργατική τάξη εφευρετικότητα. Παρ’ όλα αυτά αποτελεί ένα σχέδιο που μένει να υλοποιηθεί γιατί στόχος της δεν είναι η επανάληψη των τελετουργικών απεργιών της ΓΣΕΕ και δεν αφορά μόνο την παράλυση της οικονομικής ζωής των αστών. Είναι κύρια η αποδιοργάνωση των λειτουργιών του αστικού κράτους και των μηχανισμών καταστολής που ακόμα κι όταν είναι η σκιά τους, φαίνονται παντοδύναμα.

Όποιος δεν σκέφτεται τι θα γίνει με το κράτος μάλλον αφήνει έξω από τους υπολογισμούς του τον κύριο αντίπαλο. Δεν κρύβουμε ότι σκοπός μας είναι η συντριβή, καταστροφή του αστικού κράτους και η αντικατάστασή του με θεσμούς που θα δημιουργήσει η εργατική τάξη. Στη γλώσσα μας η πολιτική των εργατικών συμβουλίων είναι η μισητή για τους αστούς δικτατορία του προλεταριάτου.

Ἐχουμε προτείνει και πρέπει να επαναφέρουμε με μεγαλύτερη ζωτικότητα μετά την απεργία της 1 Νοέμβρη την πρόταση που έχουμε καταθέσει: » Να προετοιμαστεί, να ζυμωθεί συστηματικά και να οργανωθεί μεθοδικά μια Ανοιχτή Πανελλαδική Συνέλευση όλων των οργανώσεων και συλλογικοτήτων που παλεύουν για τη ρήξη με τον καπιταλισμό, για την κοινωνική χειραφέτηση, από την επαναστατική Αριστερά, σε όλες τις οργανωμένες εκφράσεις της και τους πολυπληθείς ανένταχτους αγωνιστές έως τις αναρχικές ελευθεριακές συλλογικότητες. Να συζητήσουμε εκεί συλλογικά, χωρίς «καπελώματα», στείρες αντιπαραθέσεις και αρχηγισμούς αλλά και χωρίς απώλεια της πολιτικής ανεξαρτησίας και φυσιογνωμίας της κάθε συλλογικότητας και αγωνιστή. Κεντρικός στόχος πρέπει να είναι η επεξεργασία ενός κοινού εναλλακτικού προγράμματος διεξόδου από την κρίση, ενάντια στα προγράμματα λιτότητας και υποταγής στη μνημονιακή βαρβαρότητα που υπηρετούν τόσο η Δεξιά όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Πάνω σ’ αυτήν την βάση,να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε ένα κοινό, τολμηρό σχέδιο πανελλαδικής δράσης, άμεσο και σε βάθος χρόνου, πάνω στα καυτά ταξικά-κοινωνικά ζητήματα. Μια τέτοια διέξοδος για μας δεν μπορεί παρά να είναι η επαναστατική σοσιαλιστική έξοδος από τον χρεοκοπημένο καπιταλισμό και όλους τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και η νίκη της εργατικής εξουσίας.»(Προοπτικές του 16ου Συνεδρίου του ΕΕΚ).

Το καθήκον αυτό είναι σήμερα από μόνο του ένα μεγάλο αντίβαρο στο εκλογολάγνο 2019 όπου οι συζητήσεις θα μετατοπιστούν στις εκλογικές συνεργασίες κι υπάρχει ο κίνδυνος η συζήτηση να παραπεμφθεί στις καλένδες.

Το ζήτημα ενός αδιάλλακτου πόλου μέσα στο εργατικό κίνημα θα βρει πολλούς συμμάχους από τη στιγμή που η ίδια η εργατική τάξη αναζητά δρόμους επίλυσης των ζωτικών της προβλημάτων που καμιά αστικοδημοκρατική καπιταλιστική κυβέρνηση δεν πρόκειται να ικανοποιήσει σε συνθήκες εθνικής πτώχευσης και παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

20/11/2018
Γιάννης Πευκιώτης

http://www.eek.gr/index.php/politics/5974-i-diakladiki-apergia-tis-1-noemvri-kai-i-geniki-politiki-apergia-diarkeias

Βόλος: Να στείλουμε το φασισμό στα σκουπίδια της ιστορίας

Ισόβια στους νέο-ναζι δολοφόνους της Χρυσής Αυγής

Να στείλουμε το φασισμό στα σκουπίδια της ιστορίας

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και υπαίθριες δραστηριότητες

Οι εκλογικές επιτυχίες της ακροδεξιάς διεθνώς,  η μερική επανεμφάνιση ταγμάτων εφόδου και «αγανακτισμένων» ακροδεξιών σε μια σειρά χώρους,η προσπάθεια υποκίνησης καταλήψεων σχολείων από ακροδεξιούς, τα προβλήματα στη διεξαγωγή και περαίωση της δίκης της Χρυσής Αυγής, παρά το ότι το δικαστήριο έχει αυξήσει τον αριθμό των δικασίμων, καθιστούν επιτακτική την αναβαθμισμένη ενωτική και μαχητική παρουσία του αντιφασιστικού κινήματος.
H ξενοφοβία, ο ρατσισμός, η ομοφοβία, ο εθνικισμός, είναι το έδαφος πάνω στο οποίο οι ναζί και άλλοι φασίστες επιχειρούν να εκτρέψουν την οργή των πλατιών μαζών, για τη φτώχεια, την ανεργία και τα μνημόνια, σε εμφύλιο πόλεμο των φτωχών.
Σ’ αυτό συμβάλλει η πολιτική της κυβέρνησης ΣYPIZA/ANEΛ.Η κλιμακούμενη αθλιότητα των προσφυγικών στρατοπέδων σαν της Μόριας, η ασυδοσία των δυνάμεων καταστολής σε μια σειρά περιστατικά και η συγκάλυψη του εντεινόμενου αυταρχισμού από την κυβέρνηση, η συνεχιζόμενη φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την πολιτική μοιράσματος της φτώχειας των φτωχών, ο επιθετικός ακροδεξιός λόγος της ΝΔ, καθώς και η απροκάλυπτη επίθεση από συστημικούς παράγοντες στο φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα και στις κινητοποιήσεις τους, συνεχίζουν να δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη ακροδεξιών και φασιστικών θυλάκων.

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο
Αντιμέτωποι δεν είμαστε μόνο με τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις, το αστικό κράτος και τις εθνικιστικές και φασιστικές οργανώσεις αλλά και με τον ανοικτό ή υφέρποντα αριστερό εθνικισμό που οδηγεί ακόμη και σε συνεντεύξεις αριστερών σε φασιστοκάναλα ή σε υποστήριξη των εθνικιστικών συλλαλητηρίων για το Μακεδονικό.
Το μαζικό κίνημα έχει τη δύναμη να τσακίσει το φασισμό στη βάση της κοινής δράσης σε πλήρη πολιτική ανεξαρτησία από το αστικό κράτος, την εργοδοσία και τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Σε αυτό τον αγώνα το κίνημα έχει κάθε δικαίωμα στην αυτοάμυνα απέναντι στη βία των νεοναζί που συχνά και αποδεδειγμένα εξαπολύεται με την πλήρη κάλυψη της αστυνομίας και του κράτους όπως αποδεικνύεται και από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
Η πρόσφατη μαζική πορεία από το Κερατσίνι στον Πειραιά και σε άλλες πόλεις στην επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, οι μαζικές κινητοποιήσεις για δικαιοσύνη στον άγρια δολοφονημένο lgbt ακτιβιστή Ζακ Κωστόπουλο, η μεγάλη αντιφασιστική – αντιπολεμική διαδήλωση της 12ης Οκτώβρη, επέτειο της απελευθέρωσης της Αθήνας από τους Ναζί κατακτητές το 1944, που διοργάνωσαν αντιφασιστικές, αντιπολεμικές και προσφυγικές συλλογικότητες και οι πρόσφατες μαθητικές, φοιτητικές και εργατικές κινητοποιήσεις δείχνουν ότι η διάθεση και οι δυνάμεις υπάρχουν. Αυτό φαίνεται και από την δημιουργία αντιφασιστικών πρωτοβουλιών σε μια σειρά περιοχές.
No Pasaran! – Δεν θα περάσουν! Με ενωτικούς αγώνες να τσακίσουμε τον φασισμό, τους μηχανισμούς, τα ταξικά συμφέροντα και τις πολιτικές που τον θρέφουν.
ΑΝΤΑΡΣΥΑ Μαγνησίας
ΕΕΚ (Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα)
Διεθνιστική Σοσιαλιστική Οργάνωση ΞΕΚΙΝΗΜΑ

 

Άμεση αθώωση των συναδέλφων μας Χρήστου Βαγενά και Ελένης Μανουρά

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΦΚΑ
ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΟΑΕΕ

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ, ΠΕΜΠΤΗ 22/11, 11πμ,ΚΤΗΡΙΟ 2, ΑΙΘΟΥΣΑ 1

Άμεση αθώωση των συναδέλφων μας Χρήστου Βαγενά και Ελένης Μανουρά

Πριν λίγες ημέρες καλούσαμε την ΠΟΣΕ ΙΚΑ να στηρίξει τις κινητοποιήσεις των συναδέλφων μας στον ΟΑΕΕ καθώς ο αγώνας τους αφορά όχι μόνο τους εργαζόμενους στα ασφαλιστικά ταμεία αλλά τους ασφαλισμένους στο σύνολό τους. Οι δραματικές συνέπειες των μνημονίων έχουν αποσαθρώσει το υπερταμείο που η μόνη λογική της δημιουργίας του είναι οι περικοπές της μισθολογικής και συνταξιοδοτικής δαπάνης και ηεπιδείνωση του συνόλου των κοινωνικών παροχών.

 Αν η κυβερνήσεις των μνημονίων και το διεθνές κεφάλαιο είναι οι απόλυτοι ένοχοι της φτωχοποίησης του πληθυσμού,οι συνδικαλιστικές μας ηγεσίες σέρνονται από πίσω τους εκφυλίζοντας τα όργανα πάλης των εργαζομένων.

Στην ανακοίνωσή που κυκλοφορήσαμε(Ριζοσπαστική Παρέμβαση Εργαζομένων ΙΚΑ) για να στηρίξουμε τον αγώνα των συναδέλφων στον ΟΑΕΕ, αναφέραμε: “ Όμως και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στους Συλλόγους και την Ομοσπονδία μας αντί να οργανώσουν δυναμικές κινητοποιήσεις απέναντι στη Διοίκηση και το Υπουργείο στέκονται αμήχανα και παθητικά καλλιεργώντας την απογοήτευση. Οι όποιες κινητοποιήσεις προκηρύσσονται, αφήνονται χωρίς οργάνωση και προοπτική κλιμάκωσης.Έτσι όμως τα συνδικάτα απαξιώνονται στα μάτια των εργαζομένων και τελικά καταντούν να λειτουργούν ως οργανισμός καθυπόταξης των εργαζομένων που εκπροσωπούν.”

Αλγεινή εντύπωση προκαλεί ότι ενώ η Ομοσπονδία μας (ΠΟΣΕ-ΙΚΑ) τρέχει μαζί με την έτερη Ομοσπονδία (ΠΟΠΟΚΠ)στα υπουργεία και θέλει από κοινού να οργανώσουν αγώνες, όταν αυτοί αρχίζουν η ίδια εγκαταλείπει τα αγωνιστικά σχέδια. Έχει αποφασίσει να την αφήσει μόνη της στον αγώνα των καταλήψεων, ακόμα και στα δικαστήρια όταν συνάδελφοι συλλαμβάνονται και παραπέμπονται με το άρθρο 334 του Ποινικού Κώδικα που θέσπισε φέτος η κυβέρνηση για να επιβάλλει τη σιωπή στο εργατικό κίνημα, μαζί με τον απεργοκτόνο νόμο του 50%+1 που πλήττει τη λειτουργία των πρωτοβάθμιων σωματείων. Η αδυναμία να κηρυχτεί άμεσα στάση εργασίας από την Ομοσπονδία μας αποδεικνύει δεν υπάρχει κανένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης. Δεν έχουμε ένα όργανο μάχης κι αυτό πρέπει να δημιουργήσουμε. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ακολουθώντας αυτό το δρόμο, είμαστε στο δρόμο της πυτζάμας.

Η Ομοσπονδία οφείλει έστω και την ύστατη στιγμή να κηρύξει στάση εργασίας την Πέμπτη 22/11 στις 11πμ στην Αττική και από 12.00 στην υπόλοιπη χώρα μέχρι το πέρας του ωραρίου σε ένδειξη συμπαράστασης στους 2 διωκόμενους συναδέλφους του ΟΑΕΕ.

Οι πρωτοβάθμιοι Σύλλογοί μας να εκδώσουν ψηφίσματα συμπαράστασης όπως έπραξε στοιχειωδώς  ο σύλλογός μας και ταυτόχρονα να συζητήσουμε για ένα αγωνιστικό σχέδιο μάχης όπως έγινε από πρωτοβάθμια σωματεία που που κήρυξαν απεργία την 1η Νοέμβρη με επιτυχία χωρίς να περιμένουν ΓΣΕΕ & ΑΔΕΔΥ. Μια απεργία που δέχτηκε τρικλοποδιές εξαιτίας και του πολιτικού ακολουθητισμού μεγάλων συνδικαλιστικών παρατάξεων.

 Οι “αγανακτισμένοι” πολίτες αντιμετωπίστηκαν από το εργατικό και αντιφασιστικό κίνημα. Οι κυβερνήσεις των μνημονίων με δυναμικές κινητοποιήσεις την περίοδο 2010-2012.

Η ενότητα του εργατικού κινήματος είναι κύρια πολιτικό ζήτημα και όχι συνδικαλιστικό κι οι απαντήσεις στα κρίσιμα ερωτήματα έχουν πλέον ένα στρατηγικό χαρακτήρα που δεν αφήνουν πολύ χώρο για τακτικισμούς.

20/11/2018

Γιάννης Χατζηγιάννης

Εργαζόμενος ΕΦΚΑ Μισθωτών Μαγνησίας

ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΣΕ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΟΑΕΕ: Αυτόφωρο στις 5μμ, Κτήριο 16 Ευελπίδων

ΕΠΕΙΓΟΝ
Σήμερα (19/11/18) ῾αγανακτισμένοι῾ ασφαλισμένοι εμφανίστηκαν στην καταληψη Ν.Ηρακλειου κτήριο ΟΑΕΕ). η αστυνομία προσήγαγε το Χρήστο Βαγενά κ την Ελένη Μανουρά, μέλη της Αριστερής Κίνησης ΟΑΕΕ. Περνούν Αυτόφωρο στα Δικαστήρια της Οδού Ευελπίδων στο κτήριο 16 -Αθήνα στις 5μμ. Απαιτείται συμπαράσταση προς τους συναδέλφους.

Γιάννης Χατζηγιάννης

Εργαζόμενος ΕΦΚΑ ΜισΘωτών Μαγνησίας μέλος των

Ριζοσπαστικές Αγωνιστικές Κινήσεις ΕΦΚΑ