Μαζική η συμμετοχή στην απεργία/αποχή από την αξιολόγηση της τρόικας

Με υψηλά ποσοστά αποχής (70-80%) από την αξιολόγηση απάντησε το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων στην (ν)τροπολογία της Κυβέρνησης και της Υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγας Γεροβασίλη που με την ψήφιση της διάταξης του άρθρου 36 του Ν. 4489/17 υιοθετεί τιμωρητικά μέτρα για όσους υπαλλήλους δεν συμμετάσχουν στην αξιολόγηση της τρόικας.

Η διάταξη προβλέπει ότι σε περίπτωση μη αξιολόγησης του υπαλλήλου, δηλαδή λόγω της συμμετοχής στην απεργία-αποχή της ΑΔΕΔΥ, όσοι υπάλληλοι δεν αξιολογήσουν δεν μπορούν να συμμετάσχουν στις διαδικασίες κρίσεων κι επιλογής για τις θέσεις προϊσταμένων ή διευθύνσεων.

Οι σχετικές διακρίσεις λόγω συμμετοχής σε απεργία καθιστούν την κυβέρνηση εξαιρετικά επικίνδυνη καθώς θεσμοθετούνται μέτρα κατά των απεργών που πιθανότατα θα τα συναντήσουμε στον επικείμενο νόμο περί εκσυγχρονισμού του συνδικαλιστικού κινήματος που κατ΄απαίτηση των τροϊκανών θα επιχειρήσει να περιορίσει το δικαίωμα της απεργίας και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Μπορεί ο Τσίπρας να στήριζε την απεργία της ΑΔΕΔΥ κατά της αξιολόγησης που είχε υιοθετήσει η κυβέρνηση Σαμαρά δια του Κυριάκου Μητσοτάκη αλλά όλοι γνωρίζουν πια με την τροπολογία Γεροβασίλη ότι ούτε αυτό το εννούσε, όπως και όλα τα υπόλοιπα περί μνημονίων. Η τροπολογία Γεροβασίλη είναι ευθέως αντίθετη με το Σύνταγμα και τον υπάρχοντα συνδικαλιστικό νόμο.

Παράλληλα με την αντεργατική τροπολογία, σειρά πιέσεων ασκήθηκαν στους εργαζόμενους προκειμένου να συμμετάσχουν στην αξιολόγηση. Διαρροές κυκλοφόρησαν ότι ο μη αξιολογούμενος υπάλληλος δεν θα μπορεί να μεταταχθεί ή να μετακινηθεί αν και ο σχετικός νόμος για την κινητικότητα δεν αναφέρει κάτι σχετικό. Στο Υπουργείο Παιδείας, αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί δέχτηκαν πιέσεις ότι η μη αξιολόγηση τους θα έχει ως αποτέλεσμα τη μη ανανέωση της απόσπασής τους στο υπουργείο. Σε ορισμένες υπηρεσίες και δήμους το πρωτόκολλο παρέμεινε “ανοικτό” μέχρι της 6/10 αν και η ημερομηνία υποβολής των φύλλων αξιολόγησης από τους υπαλλήλους εξέπνευσε στις 2/10. Στο Νοσοκομείο Αττικό αυτό ανακοινώθηκε απροκάλυπτα.

Με τη μαζική συμμετοχή των δημοσίων υπαλλήλων στην απεργία, η θητεία της κυβέρνησης κρίθηκε έως οριακά ανεπαρκής αφού η βαθμολογία της δεν ξεπέρασε τις 30 μονάδες βάσης, σύμφωνα πάντα με τα δικά της υιοθετούμενα κριτήρια για την αξιολόγηση.

Η μαζική συμμετοχή στην απεργία αποχή δείχνει ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι αδρανείς και σίγουρα πρόθυμοι να συμμετάσχουν σε μεγαλύτερης κλίμακας δράσεις αρκεί να υπάρξει ένα συνεχές σχέδιο αγώνα που να ξεπερνά τη κλαδικότητα των αγώνων. Απαραίτητος όρος ενοποίησης των αγώνων σε δράσεις μεγαλύτερης κλίμακας είναι να τεθούν στον προβληματισμό του εργατικού κινήματος τα κεντρικά πολιτικά ζητήματα και όχι μόνο η αντίσταση στις υπαρκτές αντιδραστικές πολιτικές.

Το να περιορίζει κανείς το εργατικό κίνημα στην αντίσταση, όπως αναφέρεται σε πολλά κείμενα συνδικαλιστικών παρατάξεων, σημαίνει να παίζουμε διαρκή άμυνα σε μια εποχή γενικευμένης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος που η ισοπαλία είναι ένα αδύνατο αποτέλεσμα.

Ο περιορισμός της οπτικής του εργατικού κινήματος από τη συνολική κατάσταση που διαμορφώνεται με την αποσύνθεση της ΕΕ το χάος της Μέσης Ανατολής ή το νέο πλανητάρχη των πυρηνικών βομβών, σημαίνει ότι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ούτε τους κινδύνους, ούτε τις επαναστατικές ευκαιρίες που προκύπτουν για το εργατικό κίνημα στη χώρα μας και διεθνώς. Ο διαχωρισμός των καθημερινών ζητημάτων από τα γενικά πολιτικά καθήκοντα της εργατικής τάξης μέσα στα σωματεία μας υποπίπτει σε εκείνο το θανάσιμο σφάλμα που κάνει και τον πιο αγνό μαχητικό συνδικαλιστή υποχείριο της αστικής πολιτικής.

Γιάννης Χατζηγιάννης

Εργαζόμενος ΕΦΚΑ Μισθωτών Μαγνησίας

Advertisements

Εκλογές στο σύλλογο εργαζομένων του ΙΚΑ Βόλου

Για τις εκλογές στο σωματείο εργαζομένων του ΙΚΑ: Και τώρα, τι;

Τη Δευτέρα 17 Ιούλη πραγματοποιούνται οι εκλογές στο Σύλλογο Εργαζομένων Διοικητικών Υπαλλήλων ΙΚΑ Ν. Μαγνησίας. Τρία χρόνια πριν, η πρωτοεμφανιζόμενη Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση (ΕΑΚ) είχε πετύχει να καταλάβει τις τρεις από από τις επτά έδρες στο Διοικητικό Συμβούλιο και να εκλέξει από έναν αντιπρόσωπο στην Ομοσπονδία (ΠΟΣΕ-ΙΚΑ) και στο Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ.

Όπως και πριν τρία χρόνια, στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση του σωματείου μας, εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας παραβρέθηκαν για να ρίξουν το βάρος τους υπέρ της πλειοψηφούσας παράταξης του ΔΣ, της Δημοκρατικής Συνεργασίας (ΔΗΜ.ΣΥΝ.) που δεν απέχει καθόλου από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη (δηλ. το ΠΑΣΟΚ). Όπως φάνηκε τόσο από την εκλογοαπολογιστική συνέλευση, όσο και από την κατάθεση των ψηφοδελτίων, η συγκεκριμένη παράταξη υποχρεώθηκε να ανασύρει ιστορικό της στέλεχος για να διεκδικήσει ότι έχασε πριν τρία χρόνια, αν και όλο αυτό το διάστημα τα εκλεγμένα μέλη της ισχυριζόταν ότι δεν έλκονται πλέον από πολιτικές που έφεραν το σωματείο μας στην άβυσσο.

Το διακύβευμα όμως των εκλογών δεν είναι οι καρέκλες αλλά οι ίδιες οι προοπτικές πάνω στις οποίες οι εργαζόμενοι πρέπει να επιλέξουν. Ακριβώς γι αυτό το λόγο, η συζήτηση αυτή, με πλήρη ευθύνη της πλειοψηφίας του ΔΣ και του προεδρείου της εκλογοαπολογιστικής συνέλευσης εξοβελίστηκε στο πυρ το εξώτερο, θέτοντας την έγκριση του διοικητικού απολογισμού του απερχόμενου ΔΣ ως τρίτο θέμα, μετά την έγκριση του οικονομικού απολογισμού και την εκλογή της εφορευτικής επιτροπής!

Τι δεν συζητήθηκε; Το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ δεν υπάρχει πια αλλά ένα νέο υπερταμείο των φτωχών, ο ΕΦΚΑ. Το νέο οργανόγραμμα που θα θέσει εκτός ταμείου τουλάχιστον τους μισούς υπαλλήλους παρά το διοικητικό κομφούζιο που έχει δημιουργηθεί. Η νέα αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Η εφαρμογή της κινητικότητας. Ο ΕΦΚΑ ως μηχανισμός διαρκών περικοπών συντάξεων και παροχών. Οι ανεπαρκείς μισθοί μας, η αύξηση του χρόνου εργασίας. Η εξαφάνιση του εφάπαξ. Η νέα φοροληστεία με τα 140 προαπαιτούμενα που θα μειώσει περαιτέρω το διαθέσιμο εισόδημα όλων, οι κατασχέσεις κατοικιών, το ξεπούλημα των δημόσιων οργανισμών που θα έχουν τεράστιες επιπτώσεις στη ζωή όλων (ΔΕΗ, νερό κλπ). Ο δρόμος που επιλέχτηκε από την πλειοψηφία του ΔΣ αν ήταν ορθός ή όχι (ο διοικητικός απολογισμός τελικά δεν ψηφίστηκε!). Αν υπήρχαν εναλλακτικά σχέδια δράσης. Τι πρέπει να κάνουμε στο άμεσο μέλλον.

Στην εκλογοαπολογιστική μας συνέλευση υπήρξε ένας σαφής καταμερισμός εργασίας μεταξύ της πλειοψηφίας του ΔΣ και των προσκεκλημένων της Ομοσπονδίας. Οι μεν, ανέλαβαν να εξηγήσουν με ποιο τρόπο “αποκατέστησαν” την ηρεμία στο κατάστημα του Βόλου μετά από αλλεπάλληλα γεγονότα που το εξέθεσαν ανεπανόρθωτα και οι δε, την τρέχουσα συνδικαλιστική-πολιτική κατάσταση σχετικά με τον ΕΦΚΑ και τις τακτικές του υπουργείου. Σε σχέση με οποιοδήποτε σχέδιο δράσης, αμφότεροι εσίγησαν καθώς οποιαδήποτε πρόταση είναι αναγκασμένη να εκθέσει τα πεπραγμένα τόσο των μνημονιακών κυβερνήσεων όσο και των συνδικαλιστικών παρατάξεων που τις στήριξαν.

Η πλειοψηφία του ΔΣ του συλλόγου μας σε πλήρη ευθυγράμμιση με την πολιτική της Ομοσπονδίας, έχει αρνηθεί να χαράξει ένα διαφορετικό δρόμο, να καταθέσει προτάσεις, να κινητοποιήσει τους εργαζόμενους και να υιοθετήσει μια πολιτική άρνησης στο κοινωνικό έγκλημα. Υιοθετώντας την πολιτική της εξαίρεσης του κλάδου μας από τα μνημόνια, τις 24ωρες άσφαιρες απεργιακές τουφεκιές που ενέτειναν την απογοήτευση, με επιμονή στην εσωστρέφεια και τα προβλήματα του καταστήματος μας, χωρίς γενικές συνελεύσεις παρά μόνο την παραμονή απεργιών, με μικροεξυπηρετήσεις και πολιτική των διαδρόμων, ο σύλλογός μας δεν κατάφερε να ξεφύγει από την πεπατημένη, δικαιώνοντας τους υποστηρικτές των μνημονίων, “έγινε ότι ήταν δυνατόν” ή πιο σωστά ότι “δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση” , όπως εύσχημα διατυπώθηκε στον διοικητικό απολογισμό της πλειοψηφίας του ΔΣ.

Η επιτακτική ανάγκη για μια συνειδητή εναλλακτική προοπτική παλεύτηκε από την ΕΑΚ αν και η πλειοψηφία της Δημ.Συν. στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση του σωματείου σχεδόν μας κατηγόρησε για όλα τα δεινά της κατάστασης των εργαζομένων στο ΙΚΑ. Ο θυμός τους οφείλεται στο ότι η ΕΑΚ αρνήθηκε να συρθεί στις επιλογές τους και να υποχωρήσει από τις θέσεις που διακήρυξε πριν τρία χρόνια στις εκλογές. Δεν είναι τυχαίο ότι το ψηφοδέλτιο της Δημ.Συν. δεν χρειάστηκε ποτέ να παρουσιάσει ένα πλαίσιο δεσμεύσεων προς τους εργαζόμενους κατά την εκλογική του κάθοδο καθώς όλος τους ο αγώνας τους ήταν όπως λέχθηκε “η αποκατάσταση της ηρεμίας στο κατάστημα” που συνοδευόταν πάντα από τις αναγκαίες μετακινήσεις ή τη διατήρηση προσωπικού σε θέσεις απαραίτητες για την διασφάλιση του πολιτικού ελέγχου.

Όλη αυτή η πορεία μας έχει φέρει στο χείλος του γκρεμού και αυτός είναι ένας επαρκής λόγος για να στηριχτεί η ΕΑΚ και να αλλάξουμε πορεία από την επομένη των εκλογών.

ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ (ΕΑΚ)

ΜΑΤ και βία (και) στη ΒΙΟΜΕ;

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

ΜΑΤ και βία (και) στη ΒΙΟΜΕ;

Για όλα τους έχουμε ικανούς. Τόσο την δικαστική όσο και την οικονομική/πολιτική εξουσία αυτού του τόπου.
Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Εδώ και μερικές ημέρες έχει ανακοινωθεί στους εργαζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ. από τα αρμόδια δικαστικά όργανα πως ο κ.Μέγας σύνδικος της πτώχευσης της ΒΙΟΜΕ Α.Ε. και συνεργάτης της κ. Σεμερτζίδου (σύνδικος της Φίλκεραμ) έχει πλέον το δικαίωμα να καταγράψει και -κυρίως- να πλειστηριάσει με την άνεση του ό,τι βρει εντός του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ. Με απλά λόγια βάζουν μπροστά , μέσα στο καλοκαίρι, το σχέδιο τους για να γίνει το εργοστάσιο βίδες και να πεταχτούν εργαζόμενοι και ιατρείο στο δρόμο.
Βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά και πολύ φοβούμαστε πως δεν θα είναι και η τελευταία. Η εισηγήτρια επί των πτωχεύσεων χέρι-χέρι με την πρώην εργοδοσία εδώ και καιρό εκβιάζουν προκλητικά με τους πλειστηριασμούς, που τέσσερις (4) φορές έχει μπλοκάρει το κίνημα αλληλεγγύης αλλά απ’ ότι φαίνεται δεν βάζουν μυαλό. Δεν βάζουν μυαλό παρότι εκδιώχθηκαν από την προηγούμενη προσπάθεια τους να μπουν στο εργοστάσιο.
Όλοι αυτοί δείχνουν εξαιρετικό ζήλο απέναντι στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ και τον αγώνα των εργαζομένων. Παρόλαυτα δεν δείχνουν καμία διάθεση να κυνηγήσουν την πρώην εργοδοσία (την διαβόητη και υπόδικη πλέον κ.Φιλίππου) για τα εκατομμύρια που χρωστάει στους εργαζόμενους όλου του ομίλου. Και φυσικά δεν δείχνουν τον ίδιο ζήλο όταν πρόκειται για την εφαρμογή των ποινών που έχουν επιδικαστεί στην κ.Φιλίππου. Ανταυτού φέρονται ως υποζύγια της πρώην εργοδοσίας που λύσσαξε από την πρώτη στιγμή να κλείσει το εγχείρημα της ΒΙΟ.ΜΕ. ώστε να καταφέρει να ξεπουλήσει όλο το οικόπεδο στον μεγαλύτερο πλειοδότη.
Από την άλλη πλευρά έχουμε να κάνουμε με μία κυβέρνηση που όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις πριν (φανταζόμαστε και μετά από αυτήν) άλλα υποσχέθηκε προεκλογικά και άλλα πράττει μετεκλογικά. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ που τόσο τάχα κόπτεται για την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία, όσο έχει ήδη φορτώσει στις πλάτες μας δύο έξτρα μνημόνια, και παρά τις εξαγγελίες της όχι μόνο δεν κάνει τις απαραίτητες κινήσεις για την άμεση νομιμοποίηση της λειτουργίας της ΒΙΟ.ΜΕ. για να αποφευχθεί κάθε κίνδυνος έξωσης, αλλά δεν αποφασίζει να ικανοποιήσει ούτε τα βασικά αιτήματα των εργαζομένων όπως αυτά έχουν κατατεθεί πολλές φορές:
ΑΜΕΣΗ επίλυση του ζητήματος της ύδρευσης και της ενέργειας στο εργοστάσιο.
ΣΤΟΠ σε όλους τους πλειστηριασμούς.
Γνωρίζουν οι κυβερνώντες ότι κανένας Πόντιος Πιλάτος δεν σταμάτησε ποτέ την σταύρωση, κι έτσι νίπτουν τας χείρας τους. Τους πληροφορούμε όμως πως εργαζόμενοι και κίνημα αλληλεγγύης δεν είμαστε διατεθειμένοι να πάμε σαν πρόβατα στη σφαγή. Έχουμε αποδείξει εμπράκτως πως μπορούμε, μαζικά και κινηματικά, να μπλοκάρουμε κάθε δικαστική ενέργεια. Έτσι θα μπλοκάρουμε και κάθε ενέργεια εισβολής στο εργοστάσιο που στρέφεται ενάντια τόσο στα συμφέροντα και τις ανάγκες των εργαζομένων αλλά και της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Θυμίζουμε προς όλους ότι εντός του εργοστασίου της ΒΙΟΜΕ εκτός από την βασική αυτοδιαχειριζόμενη παραγωγή λειτουργούν επίσης:
    • Εργατικό Ιατρείο Αλληλεγγύης με πολύμορφες και εξαιρετικά σημαντικές δράσεις σε ιατρείο εξοπλισμένο και στελεχωμένο από εργαζόμενους στη ΒΙΟ.ΜΕ, υγειονομικούς και αλληλέγγυους, σε μια κατεύθυνση πρωτοβάθμιας ολιστικής-συνθετικής φροντίδας υγείας στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι του κέρδους.
  • Χώρος περισυλλογής και μεταφόρτωση πολύτιμων προμηθειών για πρόσφυγες και μετανάστες, εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια.
  • Δανειστική βιβλιοθήκη και ομάδα αυτομόρφωσης.
Ταυτόχρονα έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες εκδηλώσεις, συναυλίες, συνεντεύξεις, προβολές, θεατρικά, συζητήσεις και δραστηριότητες, πολλές φορές με διεθνείς συμμετοχές πάντα με την αυτοοργάνωση κοινωνίας και εργαζομένων, χωρίς χορηγούς και κρατικές προμήθειες.
Θυμίζουμε, επίσης, πως οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι στη ΒΙΟ.ΜΕ. δεν χρωστάνε σε κανέναν. ΤΟΥΣ ΧΡΩΣΤΑΝΕ!
Γιατί δεν έχουνε λάβει δεκάρα τσακιστή από τα δεδουλευμένα χρόνων. Γιατί δεν έχουνε λάβει φράγκο οικονομικής υποστήριξης από καμία ευρωπαϊκή ή εθνική κρατική υπηρεσία. Γιατί δεν δικαιούνται ούτε καν ταμείο ανεργίας!!! Γιατί οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ δεν είναι ούτε τράπεζες, ούτε golden boys για να τους σώνουν κάθε τρεις και λίγο από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Κι όμως με αυτά τα πενιχρά μέσα και μόνο όπλο το πείσμα και την πίστη τους στον αγώνα έχουνε καταφέρει όχι μόνο να σταθούν όρθιοι και όρθιες μέσα από την παραγωγή αλληλέγγυων προϊόντων στο εργοστάσιο αλλά επίσης:
  • Να αλλάξουν την παραγωγή σε μια φιλική προς το περιβάλλον αλλά και προσιτή στην λαϊκή οικογένεια.
  • Να εξάγουν τα προϊόντα τους σε πολλές χώρες του εξωτερικού.
  • Να ανοίξουν ηλεκτρονικό κατάστημα με παραδόσεις σε κάθε γωνιά της χώρας.
  • Να ανοίξουν πρατήριο στην Αθήνα (στο Περιστέρι).
  • Να εντάξουν ακόμη περισσότερους ανέργους στο εγχείρημα, τη στιγμή που παντού γύρω μας χάνονται συνεχώς θέσεις εργασίας!
Δικαστές και υπουργοί, αφεντικά και μεσάζοντες, μη γελιέστε. Η αυτοδιαχειριζόμενη ΒΙΟ.ΜΕ. δεν είναι μόνη! Είναι μαζί της οι χιλιάδες αλληλέγγυοι υποστηρικτές/τριες που στηρίζουν τον αγώνα των εργαζομένων κάθε μήνα. Είναι μαζί της εκατοντάδες εργατικές και κοινωνικές οργανώσεις τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων που το αποδεικνύουν με ψηφίσματα αλλά και δράσεις έξω από πολλές πρεσβείες της Ελλάδας στο εξωτερικό. Είναι μαζί της χιλιάδες άνεργοι και εργαζόμενοι που εύχονται την επιτυχία του εγχειρήματος γιατί ανοίγει έναν δρόμο για την κοινωνική απελευθέρωση.
Οι εργαζόμενοι στη ΒΙΟ.ΜΕ. είναι πάντα δίπλα στους μαχητικούς αγώνες του καιρού μας: στον ανυποχώρητο αγώνα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στην Χαλκιδική, στο κίνημα που μπλοκάρει τους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας και περιουσίας ενάντια σε μνημόνια και τράπεζες, στους εργατικούς αγώνες και στις απεργίες, από τα σωματεία βάσης του επισιτισμού μέχρι τους αγώνες για τη μη ιδιωτικοποίηση του λιμανιού και της ΕΛΒΟ και τις απολύσεις στην Coca-Cola. Από τον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού και της μαχητικής LGΒTQ κοινότητας της πόλης μέχρι τις καταλήψεις στέγης προσφύγων και μεταναστών που τόσο βάναυσα χτυπήθηκαν πέρυσι το καλοκαίρι, αλλά μέχρι και τους πολιτικούς κρατούμενους και τους αρνητές στράτευσης. Από την αυτοδιαχείριση στην ΕΡΤ3 και τον αγώνα ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας μέχρι και τα κατειλημμένα εργοστάσια στην Ευρώπη και στην λατινική Αμερική, οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. είναι πάντοτε εκεί. Και είναι εκεί όχι γιατί περιμένουν ανταλλάγματα, αλλά γιατί είναι ενεργά κύτταρα μιας αγωνιζόμενης κοινωνίας. Και αυτό είναι που τρομάζει την εξουσία…
Αν τολμήσετε να εμφανιστείτε στην πόρτα του εργοστασίου ένα ολόκληρο κίνημα αλληλεγγύης θα βρεθεί εκεί και θα σας σταματήσει, όπως κάναμε κι άλλες φορές στο παρελθόν! Ένα κίνημα αλληλεγγύης που στηρίζει τη ΒΙΟΜΕ γιατί αποτελεί εμπροσθοφυλακή ενός ανυποχώρητου και αδιαμεσολάβητου εργατικού αγώνα για την ολική κοινωνική αυτοδιεύθυνση και αυτοοργάνωση. Για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας από την οικονομία και την παραγωγή, μέχρι τις γειτονιές αλλά και την υγεία, την εκπαίδευση και την τέχνη! Για εμάς ο αγώνας της ΒΙΟ.ΜΕ. επαναφέρει στο σήμερα το διαρκώς ζητούμενο της συνείδησης της εργατικής τάξης και του αγώνα της για την απελευθέρωση όλης της κοινωνίας από την εξουσία του κεφαλαίου και των διαχειριστών του. Είναι τόσο σημαντικός!
Όλοι και όλες όσοι στεκόμαστε δίπλα στη ΒΙΟΜΕ, συμφωνούμε στο εξής:
Η ΒΙΟ.ΜΕ. δεν μπορεί μόνη της ν’ αλλάξει τον κόσμο.
Όμως ο κόσμος δεν μπορεί ν’ αλλάξει αν μείνει η ΒΙΟ.ΜΕ. μόνη της!
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΟΜΕ
Η ΒΙΟΜΕ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΙΔΕΣ
ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ 
ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
 
ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης & Στήριξης

του αγώνα των εργατών της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής (Θεσσαλονίκη)

Ελεύθερη μετακίνηση για όλους

Ανακοίνωση συνελεύσεων γειτονιάς για την κατασταλτική επίθεση στο αμαξοστάσιο της ΟΣΥ του Πειραιά στις 7/4/2017

Η κρατική καταστολή στο αμαξοστάσιο και οι μαζικές προσαγωγές

Την Παρασκευή 7 του Απρίλη του 2017, στις 4 το πρωί, συνελεύσεις από τις γειτονιές της Αθήνας, μαζί με εργαζομένους από την ΟΣΥ και τη ΣΤΑΣΥ πήγαμε για παρέμβαση – μοίρασμα κειμένων έξω από το αμαξοστάσιο της ΟΣΥ του Πειραιά. Ανοίξαμε πανό με το σύνθημα “Ελεύθερες μετακινήσεις για όλες και όλους, κοινοί αγώνες εργαζομένων και επιβατών ενάντια στο e-εισιτήριο, στον αποκλεισμό και στην παρακολούθηση της ζωής μας”. Μόλις αρχίσαμε να μοιράζουμε τα κείμενα των συνελεύσεων στους εργαζομένους, δυνάμεις των ειδικών κατασταλτικών μηχανισμών (ΟΠΚΕ, ΔΙΑΣ, ασφαλίτες), που ήταν κρυμμένες στους γύρω χώρους, αφού απέκλεισαν την πρόσβαση στο αμαξοστάσιο των λεωφορείων που μετέφεραν τους οδηγούς για να πιάσουν δουλειά, κινήθηκαν επιθετικά με ασπίδες και γκλομπς εναντίον μας. Όταν μέλη των συνελεύσεων τους πλησίασαν, για να απαιτήσουν να σταματήσει ο αποκλεισμός των λεωφορείων δηλώνοντας ότι στην κινητοποίηση συμμετέχουν και εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες, ο σχεδιασμός για άγριο ξυλοδαρμό, κατασκευή κατηγοριών και ποινικοποίηση – εγκληματοποίηση της παρέμβασης άλλαξε. Μας περικύκλωσαν καταστέλλοντας την παρέμβαση και επικαλούμενοι εντολή “του γενικού αστυνομικού διευθυντή Αθήνας” απαίτησαν να αποδεχτούμε την προσαγωγή 5 συντρόφων μας, προκειμένου να αφεθούν ελεύθεροι οι υπόλοιποι. Είχαν ήδη φέρει μπροστά μας ένα λευκό βανάκι χωρίς πινακίδες, το οποίο όταν άνοιξαν για να βάλουν μέσα τους 5 συντρόφους που απαιτούσαν να προσαγάγουν, ένας ΟΠΚΕ μετακίνησε ένα βαρύ κιβώτιο και ένα σακκίδιο προς το εσωτερικό του οχήματος!

Αφού κάναμε ξεκάθαρο ότι είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε τα χαρακτηριστικά της παρουσίας μας, να συνεχίσουμε και να ολοκληρώσουμε τη δημόσια παρέμβασή μας, χωρίς βεβαίως να επιτρέψουμε κανέναν επιλεκτικό διαχωρισμό μεταξύ των συμμετεχόντων, αναγκάστηκαν να αλλάξουν εκ νέου το σχέδιο. Με κλούβα, μέσα σε 8 λεπτά, μεταφερθήκαμε και οι 22, που συμμετείχαμε στην παρέμβαση, συνοδεία ισχυρής αστυνομικής δύναμης στη ΓΑΔΑ, στο “τμήμα προστασίας κράτους πολιτεύματος”(!). Η κινηματογραφικού τύπου επιχείρηση μεταφοράς μας ίσως να ήταν τελικά και το μόνο μέρος του αρχικού σχεδιασμού που υλοποιήθηκε. Υπενθυμίζουμε ότι στο τμήμα αυτό μεθοδεύονται η παρακολούθηση και η κατασκευή στημένων κατηγορητηρίων σε βάρος αγωνιζόμενων και κοινωνικών, ταξικών και πολιτικών συλλογικοτήτων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη δίωξη περί εκβιασμού εις βάρος των σωματείων βάσης ΣΒΕΟΔ και ΣΣΜ. Εκεί λοιπόν έγινε πλήρης χαρτογράφηση (πήραν ταυτότητες και κινητά τηλέφωνα), ελέγχθηκαν όλες οι τσάντες και κατασχέθηκε το έντυπο υλικό που θέλαμε να μοιράσουμε. Μετά από 3 ώρες κράτηση και καθώς δεν μπορούσαν, αν και πολύ θα ήθελαν, να αποδώσουν κατηγορίες, αναγκάστηκαν να μας αφήσουν. Τις επόμενες μέρες εργαζόμενοι της ΟΣΥ επιβεβαίωσαν τις αρχικές μας εκτιμήσεις για την επιχείρηση ποινικοποίησης – εγκληματοποίησης της παρέμβασής μας. Μας ενημέρωσαν ότι ο κατασταλτικός μηχανισμός είχε κινητοποιηθεί από τις 10 το βράδυ της Πέμπτης 6/4 επικαλούμενος “ύποπτο e-mail” που αποτελούσε προϊόν παρακολούθησης.

ΜΜΕ ως γραφείο τύπου της κυβέρνησης και της ΓΑΔΑ

Ταυτόχρονα με την ταχύτατη προσαγωγή μας, στις 6 το πρωί το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, εντεταλμένο φερέφωνο του κράτους, απέστειλε την ανυπόστατη και κατασκευασμένη  “είδηση” περί “εισβολής στο αμαξοστάσιο” που αμέσως αναπαράχθηκε από τα καθεστωτικά μέσα μαζικής εξαπάτησης (μμε), επιχειρώντας να διαμορφώσουν μια ψευδή εικόνα αντιπαράθεσης ανάμεσα σε εργαζομένους που πήγαιναν να πιάσουν δουλειά και σε όσους συμμετείχαν στην παρέμβαση. Η στοχοποίηση των 3 εργαζομένων στις συγκοινωνίες που συμμετείχαν στην παρέμβαση, δύο από τους οποίους είναι μέλη της πρωτοβουλίας εργαζομένων στις συγκοινωνίες “Ταξικό Μέτωπο” και ο τρίτος είναι μέλος συνέλευσης γειτονιάς, έγινε για να τρομοκρατήσει κάθε εργαζόμενο που υπερασπιζόμενος τα ταξικά του συμφέροντα σηκώνει κεφάλι. Με στόχο να ποινικοποιήσει τον κοινό αγώνα εργαζομένων – συνελεύσεων γειτονιάς και να νομιμοποιήσει την επιβολή “υγειονομικής ζώνης” στους χώρους εργασίας. Η επιχείρηση στοχοποίησης και κατασυκοφάντησης συνεχίστηκε μέσω πλήθους ανυπόστατων δημοσιευμάτων, τα οποία παρουσιάζουν τους εργαζομένους στις συγκοινωνίες ως “πληροφοριοδότες” και “υποκινητές υλικών φθορών στα ΜΜΜ”. Η πολιτική μεθόδευση συνεχίστηκε με την προσωποποιημένη στοχοποίηση συντρόφου, μέλους ταξικού σωματείου και συνέλευσης γειτονιάς μέσω ασφαλίτικων δημοσιευμάτων στις 11/4. Με τη δημοσιοποίηση επιλεκτικών στοιχείων από τον φάκελο παρακολούθησής του που αφορούσαν στην παρουσία του ως μάρτυρα πολιτικής υπεράσπισης σε δίκες διωκόμενων αγωνιστών και στη συμμετοχή του σε δημόσιες συγκεντρώσεις, επιχειρείται η εγκληματοποίηση της πολιτικής του δράσης. Ενδεικτικό των προθέσεών τους είναι η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στην πολύχρονη παρουσία του σε εργατικούς ταξικούς αγώνες.

Η επιχείρηση ποινικοποίησης – εγκληματοποίησης των αγώνων.

Στο στόχαστρο και ο αγώνας για ελεύθερες μετακινήσεις

Η ενορχηστρωμένη ιδεολογική και κατασταλτική επίθεση εναντίον της παρέμβασής μας και των 4 αγωνιζομένων δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αντίθετα, εντάσσεται στην ευρύτερη επίθεση κράτους και κεφαλαίου στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες από τα κάτω, που ακηδεμόνευτα και αντιθεσμικά αντιστέκονται στη λεηλασία της ζωής μας με στόχο την ποινικοποίηση, την εγκληματοποίηση και τη διάλυσή τους. Αντίστοιχη επίθεση εκδηλώνεται το τελευταίο διάστημα με μεγάλη δριμύτητα ενάντια στους κατειλημμένους αυτοοργανωμένους χώρους αγώνα και στις δομές στέγασης προσφύγων και μεταναστών.

Όσο η εντεινόμενη επίθεση της κυριαρχίας εν μέσω γενικευμένης συστημικής κρίσης βυθίζει στην ανέχεια ολοένα και περισσότερους, βάλλοντας πια ξεκάθαρα κατά των βασικών κοινωνικών μας αναγκών, τόσο η αναγκαιότητα για ισχυροποίηση των πεδίων ελέγχου και καταστολής σε κάθε πτυχή της καθημερινής μας ζωής γίνεται κεντρικό ζητούμενο της εξουσίας. Μετά από 7 χρόνια βίαιης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που υλοποιείται σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης, κράτος και κεφάλαιο επιχειρούν να επιβάλουν νέους όρους καθυπόταξης της κοινωνίας. Τα καύσιμα της πολιτικής διαχείρισης που συνδέονται με την καπήλευση, τη χειραγώγηση και την αφομοίωση των αγώνων, με την επιχείρηση απόσπασης όσο το δυνατόν πιο ευρείας συναίνεσης μέσα από το εμπόριο “ελπίδας” και την καλλιέργεια αυταπατών, έχουν εξαντληθεί. Οι όλο και πιο ασφυκτικοί όροι διαβίωσης με τη γενικευμένη ανεργία, την επιβολή υποτίμησης της εργασιακής δύναμης, τη μείωση μισθών και συντάξεων, τη φοροληστεία, την ιδιωτικοποίηση δημόσιων υπηρεσιών, υποδομών και ελεύθερων χώρων και τη λεηλασία της φύσης δεν μπορούν να περάσουν παρά μόνο στήνοντας σκηνικό τρόμου. Η άγρια καταστολή είναι μονόδρομος, για να λυγίσουν οι αντιστάσεις. Το δίλημμα πλέον είναι σαφές: έλεγχος – πειθάρχηση – υποταγή ή ποινικοποίηση – εγκληματοποίηση – “παρανομία”;

Σε αυτήν την κατεύθυνση εντάσσονται η παρακολούθηση και οι νέες μορφές ελέγχου και επιτήρησης, όπως μπάρες εισόδου σε λεωφορεία και μετρό, κάμερες στο εσωτερικό των συρμών, ειδικό σώμα ελεγκτών αστικών μεταφορών το οποίο θα συνεργάζεται με την αστυνομία και εφαρμογή ηλεκτρονικού εισιτηρίου – κάρτας, με καταγραφή των προσωπικών στοιχείων και των μετακινήσεων μας. Έτσι, εφαρμόζεται έμπρακτα ο κοινωνικός – ταξικός αποκλεισμός από τη χρήση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ) κοινωνικών ομάδων που είτε δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα είτε δεν έχουν χαρτιά για να μετακινηθούν είτε επιλέγουν συνειδητά να μην πληρώνουν εισιτήριο. Αποκλεισμός που οδήγησε στη δολοφονία του Θανάση Καναούτη από ελεγκτή πριν 3 χρόνια σε τρόλεϊ στο Περιστέρι. Με αυτόν τον τρόπο τα ΜΜΜ μετασχηματίζονται σε ζώνες αποκλεισμού, ελέγχου, εξατομίκευσης και απαγορεύσεων, υπόδειγμα της εν γένει κοινωνικής οργάνωσης που μας επιφυλάσσεται.

Εμείς, οι συνελεύσεις γειτονιών, διακηρύσσουμε ότι το εισιτήριο αποτελεί επιβολή στην κοινωνία, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα κράτους και κεφαλαίου. Τα δρομολόγια είναι σχεδιασμένα να γίνονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να εξυπηρετούνται οι καταναλωτικές επιταγές της αγοράς και τα συμφέροντα των αφεντικών και όχι αυτών που μετακινούνται με τα ΜΜΜ. Ο σχεδιασμός των αστικών συγκοινωνιών, όπως η νέα γραμμή U του μετρό και η επέκταση της περιφερειακής Υμηττού, υπηρετεί ένα “πρότυπο” αποστειρωμένης και ελεγχόμενης πόλης που συνδέει τις ζώνες κατανάλωσης, διασκέδασης και τουρισμού. Παράλληλα, η ιδιωτικοποίηση ΟΛΠ και ΤΡΑΙΝΟΣΕ, το εμπορικό κέντρο Θριασίου, οι υποδομές κρουαζιέρας και οι ιδιωτικοποιήσεις αεροδρομίων είναι σχεδιασμός που υπηρετεί την ανακατεύθυνση διεθνών ροών εμπορευμάτων και τουριστών και την κατασκευή νέων καταναλωτικών κέντρων, τα οποία αποκαλούν “αναπτυξιακά έργα”. Οι καινούργιοι σταθμοί που θα κατασκευαστούν θα έχουν έξοδο στους τελευταίους εναπομείναντες δημόσιους ελεύθερους χώρους των γειτονιών μας, προκειμένου να τους οικειοποιηθούν εμπορικά και να τους τσιμεντώσουν.

Παρακολούθηση και εκβιασμός των εργαζομένων στις συγκοινωνίες

Προκειμένου να υλοποιηθεί ο σχεδιασμός κράτους και κεφαλαίου στα ΜΜΜ επιχειρείται η κάμψη των αντιστάσεων των εργαζομένων, μέσα και από την αναβάθμιση της παρακολούθησής τους με κάμερες και την τηλεματική, αλλά και την προσπάθεια επιβολής της συνεργασίας τους με τους μηχανισμούς καταστολής. Οι έξυπνες στάσεις είναι το τυράκι για την εφαρμογή της τηλεματικής με την οποία επιτυγχάνεται η επιτήρηση του οδηγού, ο έλεγχός του σε πραγματικό χρόνο και ολοκληρώνεται το πρώτο στάδιο στην εφαρμογή του e-εισιτηρίου. Ταυτόχρονα, η πολιτική και διοικητική ηγεσία των ΟΣΥ και ΣΤΑΣΥ επιχειρεί να τους εκφοβίσει και να τους εκβιάσει ότι οι φθορές στα μηχανήματα θα προκαλέσουν ελλείμματα, τα οποία θα χρησιμοποιούνται, όπως έχει ήδη προβλεφθεί σε σχετική νομοθεσία, για μειώσεις στους μισθούς τους. Όπως εύστοχα αναφέρεται στην ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Εργαζομένων στις συγκοινωνίες “Ταξικό Μέτωπο”: «…επιδιώκουν να κάνουν εμάς, τους εργαζομένους στις συγκοινωνίες, υπερασπιστές των εσόδων της, να κυνηγάμε όσους δεν ακυρώνουν εισιτήριο, να προστατεύσουμε τις μπάρες από όσους αγωνίζονται ενάντια στον έλεγχο και την εμπορευματοποίηση των ΜΜΜ, να καταστούμε οι αυτόκλητοι υπερασπιστές και συνένοχοι στους σχεδιασμούς κράτους και αφεντικών… ».

Οι κοινωνικοί – ταξικοί αγώνες δεν καταστέλλονται

Ανάχωμα στους σχεδιασμούς κράτους και αφεντικών αποτελούν οι διαρκείς, μαχητικοί και από τα κάτω οργανωμένοι αγώνες επιβατών και εργαζομένων στα ΜΜΜ, συνελεύσεων γειτονιών, ταξικών σωματείων, εργατικών και πολιτικών συλλογικοτήτων. Οι συγκεντρώσεις και οι παρεμβάσεις σε σταθμούς και λεωφορεία ενίσχυσαν την αλληλεγγύη και στάθηκαν απέναντι στη στοχοποίηση όσων δεν ακυρώνουν εισιτήριο. Η δωρεάν μετακίνηση για τους ανέργους προωθήθηκε και αναδείχτηκε μέσα από αυτούς τους αγώνες και δεν ήταν ελεημοσύνη των κυβερνώντων.

Το κράτος σχεδίασε -και ο σχεδιασμός δεν μπόρεσε να υλοποιηθεί, καθώς αιφνιδιάστηκε από την παρουσία εργαζομένων στις συγκοινωνίες στην παρέμβαση- να χτυπήσει, να τρομοκρατήσει και να απομονώσει πολιτικά τις συνελεύσεις γειτονιάς που με πρόταγμα τις ελεύθερες μετακινήσεις για όλες και όλους προωθούν τη σύνδεση των αγώνων εργαζομένων και επιβατών ενάντια στο e-εισιτήριο και στην παρακολούθηση της ζωής μας. Ταυτόχρονα, επιχείρησε να στείλει μήνυμα σε όσους αντιστέκονται στον αποκλεισμό τους.

Για να νομιμοποιηθεί η άγρια καταστολή εξαπολύεται οργανωμένη ιδεολογική επίθεση από την κυβέρνηση, το κράτος και τα μμε. Μήνες τώρα παρουσιάζουν τις κινήσεις εναντίωσης στην επιβολή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου και αντίστασης στις μπάρες, στον αποκλεισμό και στην παρακολούθηση ως αντικοινωνικές και υποκινούμενες. Τα γεγονότα στο αμαξοστάσιο είχαν προαναγγελθεί από τον υπουργό “δημόσιας τάξης” λίγες μέρες πριν (28/3), ο οποίος διακήρυξε ότι το κράτος εντόπισε τον εσωτερικό εχθρό μεταξύ άλλων και “στις συμμορίες που αποσταθεροποιούν τη χώρα και αποτελούν όργανο οικονομικών συμφερόντων προπαγανδίζοντας τις ελεύθερες μετακινήσεις για όλους”, αλλά και από τις δηλώσεις του υπουργού “υποδομών” ότι “πίσω από αυτούς που παρεμβαίνουν βρίσκονται εταιρείες σεκιούριτι”.

Η σφοδρότητα της καταστολής των συνελεύσεων γειτονιάς οφείλεται και στο γεγονός ότι καταφέρνουμε να κοινωνικοποιήσουμε το πρόταγμα των ελεύθερων μετακινήσεων, παλεύουμε από τα κάτω και δεν βάζουμε αφομοιώσιμα από το κράτος αιτήματα, όπως η μείωση εισιτηρίου. Ούτε τις πιο δύσκολες στιγμές δεν παρασυρόμαστε από αυταπάτες για επίλυση των προβλημάτων μέσα από το ίδιο το σύστημα που τα παράγει και τα διαιωνίζει, καθώς γνωρίζουμε ότι η πραγματική επιδίωξη κάθε εναλλακτικής πολιτικής διαχείρισης, είναι η «σωτηρία» του καθεστώτος με πολιτικούς ελιγμούς και θεσμικές λύσεις. Όπως στεκόμαστε με τη δύναμη της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης απέναντι στις δυνάμεις καταστολής, έτσι στεκόμαστε και απέναντι σε όσους επιχειρούν να χειραγωγήσουν και να καπηλευτούν το κοινωνικό-ταξικό κίνημα, και σε όσους δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να καταφύγουν στην ωμή βία και καταστολή, όταν διαγνώσουν ότι χάνουν πλέον τη δυνατότητα να μας κρατήσουν αλυσοδεμένους στους θεσμούς.

Απέναντι στη συντονισμένη αυτή επίθεση, εμείς συνεχίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις να στήνουμε αναχώματα ενάντια στην επιβολή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, ενάντια στην περαιτέρω εμπορευματοποίηση των ΜΜΜ, ενάντια στην εμπορευματοποίηση και στη λεηλασία του δημόσιου χώρου στις γειτονιές μας και στη μετατροπή τους σε φυλακές. Προτάσσουμε τη σύνδεση των κοινωνικών – ταξικών αγώνων και για αυτό βρεθήκαμε στις 7 Απρίλη στο αμαξοστάσιο της ΟΣΥ του Πειραιά. Με ακόμα περισσότερη αποφασιστικότητα απευθυνόμαστε στους εργαζομένους, ανέργους, νεολαίους, ντόπιους, πρόσφυγες, μετανάστες και τους καλούμε, με όπλα την ταξική αλληλεγγύη και την από τα κάτω οργάνωση σε χώρους δουλειάς, γειτονιές, σχολεία και σχολές, να αντισταθούμε στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε. Ως κομμάτι του ευρύτερου αγώνα ενάντια στον κόσμο της εκμετάλλευσης, του αποκλεισμού, του ελέγχου και της καταστολής, να παλέψουμε στο σήμερα για μια αυριανή κοινωνία ισότητας και ελευθερίας!

Ενάντια στην ποινικοποίηση – εγκληματοποίηση, στη συκοφάντηση των αγώνων και στη στοχοποίηση αγωνιστών.

Ενάντια στην επιβολή “υγειονομικής ζώνης” στους χώρους εργασίας.

Ελεύθερες μετακινήσεις για όλες και όλους.

Κοινοί αγώνες εργαζομένων και επιβατών ενάντια στο e-εισιτήριο, στην εμπορευματοποίηση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, στον αποκλεισμό και στη λεηλασία της ζωής μας.

Οι κοινωνικοί – ταξικοί αγώνες θα νικήσουν!

Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Αγίας Παρασκευής

Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Μπραχαμίου

Αυτόνομη Συνέλευση Ζωγράφου

Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-Δραπετσώνας

Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης / Πατησίων

Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου

Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου

Πρωτοβουλία Κατοίκων Καισαριανής

http://askpthk.espivblogs.net/2017/05/02/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AF%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%AC%CF%82-%CE%B3%CE%B9/

και η ανακοίνωση εργατικών συλλογικοτήτων:

http://www.eek.gr/index.php/reprints/4948-anakoinosi-somateion-kai-ergatikon-syllogikotiton-enantia-stin-poinikopoiisi-egklimatopoiisi-tis-dimosias-paremvasis-syneleyseon-geitonias-stis-7-tou-aprili-tou-2017-sto-amaksostasio-tou-renti

Συνέχεια

ΒΟΛΟΣ: Ανεξάρτητη Ταξική συγκέντρωση στην απεργία της 17ης Μαΐου στις 10:00 στο Ταχυδρομείο

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑ-ΛΗΣΤΩΝ ΚΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΩΝ

Ανεξάρτητη Ταξική συγκέντρωση στην απεργία της 17ης Μαΐου στις 10:00 στο Ταχυδρομείο Βόλου

Η κυβέρνηση του κοινωνικού σφαγείου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ετοιμάζεται να νομοθετήσει το νέο Μνημόνιο που προβλέπει, πάνω απ’ όλα περικοπές 9% στο 1/3 των συντάξεων το 2019, μείωση του αφορολογήτου ορίου στα 5.681 ευρώ ετησίως το 2020, παραπέρα ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και επέκταση του ωραρίου των εμπορικών καταστημάτων.

Μαζί με αυτά τα μέτρα, θα θεσπιστούν “αντί-μετρα”, υποτίθεται ενίσχυσης υπέρ των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων, τα οποία θα εφαρμοστούν μόνο αν επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι το 2018 και το 2019 αντίστοιχα. Ακόμα κι αν όμως οι στόχοι επιτευχθούν, στην πραγματικότητα πρόκειται για μια αναδιανομή της κοινωνικής φτώχειας κι όχι του κοινωνικού πλούτου που παραμένει προνόμιο κι ιδιοκτησία του κεφαλαίου. Αντίθετα στους εργάτες, φτωχούς αγρότες και βιοπαλαιστές, η κυβέρνηση χαρίζει το προνόμιο της ισότητας στην γενικευμένη φτώχεια.

Σε αντιστάθμισμα των σκληρών μέτρων η κυβέρνηση ποντάρει σε μια μακροπρόθεσμη λύση του δημοσίου χρέους που εξασφαλίζει τη διαιώνιση της κοινωνικής καταστροφής στον αιώνα τον άπαντα. Χωρίς την πλήρη και μονομερή διαγραφή του χρέους καμιά λύση δεν είναι εφικτή για την κοινωνική πλειοψηφία.

Η 24ωρη απεργιακή τουφεκιά των γραφειοκρατών ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ έρχεται να προλάβει την εργατική αναταραχή και την πολιτική δυσφορία των εκατομμυρίων. Το Εργατικό Κέντρο Βόλου αφού υπονόμευσε κάθε δυνατότητα αγώνα ολόκληρη τη προηγούμενη περίοδο, στενός συνεργάτης των μνημονιακών κυβερνήσεων μέσω των πασοκοδεξιών διοικήσεων, μιλά ακόμα κατά …….των μνημονίων. Καμιά εμπιστοσύνη και συμπόρευση δεν είναι δυνατή με τις χρεοκοπημένες πολιτικές τους.

Η πολιτική ανεξαρτησία του εργατικού κινήματος από το κράτος, τις κυβερνήσεις και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία είναι όρος για την ενότητα του κινήματος. Οι ανεξάρτητες συγκεντρώσεις μας στο Ταχυδρομείο, σε ρήξη με τη γραφειοκρατία αλλά σε ενότητα με το μαχόμενο δυναμικό της πόλης, επιχειρούν να υπερβούν τα όρια του φτηνού οικονομισμού κι εργατισμού που έχουν οδηγήσει σε πολιτικό και κοινωνικό αδιέξοδο. Επανοηματοδοτούν τους εργατικούς αγώνες ως κατεξοχήν πεδίο σύγκρουσης με την εργοδοσία, τις κυβερνήσεις και το κράτος και όχι ως «τραπέζι» συμβιβασμών, αμοιβαίας προσαρμογής και τελικά υποταγής.

Τεράστια ευθύνη φέρουν δυνάμεις που μιλούν στο όνομα της αριστεράς που συνεχίζουν να “στήνουν” τις συγκεντρώσεις της γραφειοκρατίας, επεκτείνοντας τη σύγχυση. Το χειρότερο, χτεσινοί νεροκουβαλητές του ΣΥΡΙΖΑ τολμούν να λοιδωρούν για τη πολιτική της ρήξης που ακολουθούμε με τη γραφειοκρατία χωρίς να σκέφτονται ούτε ένα λεπτό τη τυχοδιωκτική πολιτική που ακολουθούν.

Παρά τα βήματα προς τα πίσω, τη διαρκή οπισθοχώρηση του κινήματος εξαιτίας της συστηματικής προδοσίας των πόθων και των ελπίδων, το δυναμικό της τάξης μας δεν έχει συντριβεί. Κάθε συμβιβασμός με τις κυβερνήσεις των μνημονίων με μέτρα ή αντίμετρα ανοίγει το δρόμο στη δεξιά, τον εθνικισμό και τις επίδοξους Λεπέν. Ο δρόμος της αναδιοργάνωσης του εργατικού κινήματος περνά μέσα από τις επόμενες μάχες. Για να φράξουμε το δρόμο στην κοινωνική καταστροφή απαιτείται μια αντικαπιταλιστική, επαναστατική και διεθνιστική προοπτική ενάντια στα κοράκια του κεφαλαίου.

Μπροστά μας έχουμε μια μεγάλη μάχη για την ανατροπή της μνημονιακής συνέχειας, των κυβερνήσεων της και των διεθνών της στηριγμάτων. Η πανεργατική απεργία της 17ης Μαίου μπορεί να αποτελέσει πολιτικό γεγονός στο βαθμό που θα ξεφύγει από το σχεδιασμό των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και θα γίνει ένα πρώτο βήμα για γενική απεργία διαρκείας, έναν πανκοινωνικό αγώνα διαρκείας μέχρι να ρημάξουμε όσους ρημάζουν τις ζωές μας.

Ο Ταξικός Συντονισμός καλεί όλες τις μαχόμενες δυνάμεις του κινήματος σε συσπείρωση για την ανατροπή της κυβέρνησης, την απαλλοτρίωση του κεφαλαίου, τη συντριβή του αστικού κράτους, των εθνικιστών, των φασιστών, και της ΕΕ των τραπεζιτών. Όλοι στον αγώνα! Όλοι στους δρόμους!

Ταξικός Συντονισμός Ανατροπής

Συνδικαλιστικών κινήσεων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων, ανέργων

ΕΡΓΑΤΗΣ: μέτρα για όλους: http://www.huffingtonpost.gr/2017/05/09/oikonomia-lista-me-ta-140-proapaitoumena_n_16510322.html

ΒΟΛΟΣ: Ποτέ τη Κυριακή

ΌΧΙ στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας

Κανένας για δουλειά την Κυριακή

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ 7/5 ΣΤΙΣ 11πμ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ

Με τη νέα συμφωνία για τη 2η«αξιολόγηση», επιχειρείται η άμεση νομοθέτηση 32 (!) Κυριακών με τα μαγαζιά ανοιχτά, ένα επαίσχυντο και βάρβαρο μέτρο για τους εργαζόμενους. Η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας στο εμπόριο θα οδηγήσει γρήγορα στην συνολική κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας για όλους τους εργαζόμενους. Εξυπηρετεί μονάχα τα συμφέροντα του –ξένου και ντόπιου-εμπορικού κεφαλαίου, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και αλυσίδων, την εργοδοσία.

Οποιες κι αν είναι οι «λεπτομέρειες» της ρύθμισης που θα φέρει τελικά η κυβέρνηση στην κατεύθυνση της πλήρους κατάργησης της αργίας της Κυριακής, το «πουλόβερ» έχει αρχίσει να ξηλώνεται εδώ και χρόνια: Εκπτώσεις και ενδιάμεσες εκπτώσεις, εορταστικό ωράριο, τουριστικές περίοδοι και περιοχές, «λευκές νύχτες», όλα αξιοποιούνται για να μετατραπεί η Κυριακή από αργία σε εργάσιμη μέρα.

Ο στόχος που προωθήθηκε με συνέπεια, υπηρετεί τη διαχρονική απαίτηση των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων του εμπορίου και όχι μόνο, για απελευθερωμένο ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων, που πάει «πακέτο» με τη διεύρυνση της «ευελιξίας» στις εργασιακές σχέσεις, με την παραπέρα ελαστικοποίηση του εργάσιμου χρόνου, που τεντώνει και αναδιπλώνεται ανάλογα με τις ανάγκες της κερδοφορίας τους.

Οι ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, τα ακανόνιστα ωράρια, οι υπερωρίες που δεν πληρώνονται, τα ρεπό που δεν δίνονται, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, ακόμα και μιας μέρας, τα κακοπληρωμένα ωρομίσθια, μετατρέπουν το μεροκάματο σε καθημερινό Γολγοθά, οδηγούν σε αποδιοργάνωση την κοινωνική, προσωπική και οικογενειακή τους ζωή. Συνέχεια

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ: Ανεξάρτητη Ταξική συγκέντρωση στο Ταχυδρομείο, 10πμ (Δημητριάδος και Αγ. Νικολάου, Βόλος)

πρωτομαγια τσα

Ανεξάρτητη Ταξική συγκέντρωση την Πρωτομαγιάς στις 10:00 στο Ταχυδρομείο (Δημητριάδος και Αγ. Νικολάου)

Η κοινωνική πραγματικότητα που βιώνει η εργαζόμενη πλειοψηφία, οι άνεργοι και η νεολαία κάθε μέρα μοιάζει ολοένα και περισσότερο με εκείνη που ζούσαν οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου πριν τη μεγάλη άνοιξη του εργατικού κινήματος στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20 αιώνα. Η εργοδοτική ασυδοσία και δεσποτεία κυριαρχεί, η εργασία γίνεται η εξαίρεση στην κανονικότητα της ανεργίας και συνολικά οι δυνάμεις του κεφαλαίου κάνουν μια βουτιά στην εκμετάλλευση του ανθρώπινου μόχθου.

Αυτή η πραγματικότητα είναι που φέρνει κοντά την Πρωτομαγιά του Σικάγο και της Θεσσαλονίκης με τις φετινές συγκεντρώσεις και όχι τα εθιμοτυπικά πέπλα με τα οποία επιχειρούν να κρύψουν την πραγματικότητα όλες οι εκδοχές της αστικής πολιτικής. Οι εμπειρίες της εργατικής τάξης, είναι που προσπαθεί να ξεγελάσει η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό. Γιατί γνωρίζει πως μόνο η εργατική τάξη, με την υποστήριξη των λαϊκών στρωμάτων που στενάζουν, μπορεί να ανατρέψει αυτή τη πραγματικότητα σώζοντας τον εαυτό της και την κοινωνία από την καταστροφή και την ανθρωπιστική κρίση. Πως μόνο η τάξη μας μπορεί μέσα από την επαναστατική πράξη της να ενοποιεί το παρόν της με το τιμημένο παρελθόν της, με τα Σικάγο της πάλης.

Αυτή η πραγματικότητα δε διαμορφώνεται από μόνη της ως «φυσικός νόμος» αλλά στη βάση της καπιταλιστικής κρίσης που μετασχηματίζεται σε έναν ανηλεή πόλεμο των πλουσίων εναντίον των φτωχών. Στο πλευρό των πρώτων έχουν ταχτεί από τη δημιουργία τους όλοι οι υπερεθνικοί σχηματισμοί όπως η ΕΕ, αλλά και όλες οι αστικές κυβερνήσεις ανεξάρτητα με ποια «πολιτική φανέλα» εκλέγονται. Ακολουθητές και συνοδοιπόροι όλες οι εκφάνσεις του εργοδοτικού, γραφειοκρατικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού που χρόνια τώρα σπέρνουν το σαράκι της ταξικής συμφιλίωσης, της προσκόλλησης στο δόγμα «ότι είναι καλό για τα αφεντικά είναι καλό και για τους εργαζόμενους», αλλά και συνολικά στην υποταγή και στο συμβιβασμό. Συνέχεια