Βόλος, δημοτικές εκλογές: Για μια αριστερή ανατρεπτική δημοτική κίνηση

Δελτίο τύπου

Για μια αριστερή, αντιδιαχειριστική, μαχητική δημοτική κίνηση στο Βόλο.

Την Πέμπτη 20/12/18 πραγματοποιήθηκε στο χώρο της Λέσχης εργαζομένων και νεολαίας μαζική σύσκεψη οργανώσεων και ανένταχτων κοινωνικών αγωνιστών της περιοχής μας, με θέμα τη δημιουργία ενός αριστερού, μαχητικού, αντικαπιταλιστικού σχήματος – κίνησης που να παρεμβαίνει σε όλες τις πολιτικές και κοινωνικές μάχες τις επόμενης περιόδου.

Oι δημοτικές εκλογές του Μαΐου 2019 θα διεξαχθούν σε μία εκρηκτική συγκυρία για την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη και ενώ θα κλείνει σχεδόν ένας χρόνος από την υποτιθέμενη »έξοδο» από τα Μνημόνια την ίδια στιγμή που ξεδιπλώνεται ανατρεπτική λαϊκή δράση σε Γαλλία και άλλες χώρες. Μέσω των δημοτικών εκλογών, συνολικά το αστικό πολιτικό σύστημα θα επιχειρήσει να λάβει »νωπή» λαϊκή εντολή για να συνεχίσει την εφαρμογή του μνημονιακού «κεκτημένου» στους δήμους εντός του ευρωενωσιακού, καπιταλιστικού πλαισίου της άγριας δημοσιονομικής λιτότητας, της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, των ιδιωτικοποιήσεων, της κρατικής καταστολής ενάντια στους ντόπιους και μη εργάτες (τους μετανάστες, τους πρόσφυγες κλπ.).
Οι Δήμοι, βάσει των όρων που δημιουργήθηκαν από τον ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ, τον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ, αλλά και τον ΚΛΕΙΣΘΕΝΗ, είναι η συνέχεια του αστικού κράτους, και των διεθνών δεσμεύσεων του μέσω ΕΕ και ΝΑΤΟ, σε τοπικό επίπεδο. Την εποχή των μνημονίων είναι ένας στυγνός μηχανισμός »παραγωγής» πλεονασμάτων στις πλάτες των εργατών και των φτωχών αυτοαπασχολούμενων, ο οποίος προωθεί την καπιταλιστική κερδοφορία, την προσωρινή φθηνή απασχόληση και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Η χρηματοδότηση μέσω των περίφημων ΕΣΠΑ αλυσοδένει τους δήμους με το ιδιωτικό κεφάλαιο κι ολοκληρώνουν την μετεξέλιξή τους σε ανταγωνιζόμενες επιχειρηματικές δομές. Όνειρό τους είναι η ιδιωτικοποίηση όλων των κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών και η εφαρμογή συνθηκών δουλείας αλά Ουγγαρία.

Σε αυτό το πλαίσιο οι αυταπάτες για φιλολαϊκή διαχείριση των δήμων το μόνο που μπορούν να δημιουργήσουν είναι τερατουργήματα αντίστοιχα της “αριστεράς” του ΣΥΡΙΖΑ, που θα εκφυλίζουν και θα υπονομεύουν τη λαϊκή πάλη, θα κουτσουρεύουν τη λαϊκή απαιτητικότητα και θα υποτάσσουν τις κοινωνικές ανάγκες στα πλαίσια του “εφικτού” που κάθε φορά θα ορίζεται από τα ΕΣΠΑ, τις συμφωνίες στα πλαίσια της ΕΕ και τις συνθήκες σταθερότητας που θα επιβάλουν οι “επενδυτές”.

Παλεύουμε αταλάντευτα για την κατάργηση του θεσμικού πλαισίου που εγκαινίασαν ο “ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ”, και ολοκληρώνουν ο “ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ” και ο “ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ 1”, καθώς και για την κατάργηση των νομοθετημάτων της ίδιας κατεύθυνσης που έπονται. Κάθε άλλη προοπτική μετατρέπει τα δημοτικά σχήματα σε ανταγωνιστές του καλύτερου διαχειριστή των επιλογών του κεφαλαίου γι αυτό και τα επίσημα δημοτικά σχήματα που στήριξαν τα μνημόνια οδηγήθηκαν στη χρεοκοπία και τη διάσπαση. Επιπρόσθετα μέσω και της απλής αναλογικής προωθείται ευρεία συναίνεση σε αυτό το πλαίσιο προεκλογικά και μετεκλογικά και υποταγή κάθε ανατρεπτικής δράσης με μοχλό διάφορες εκδοχές «δημοκρατικών» και «αντιφασιστικών» μετώπων από τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ την ίδια στιγμή που προωθούν την επιθετική ιμπεριαλιστική πολιτική στην ευρύτερη περιοχή και την εθνικιστική υστερία.

Η χρεοκοπία των μνημονιακών πολιτικών και του “λυτρωτή” ΣΥΡΙΖΑ, επέτρεψε στο κεφάλαιο να ολοκληρώσει την αδιαμεσολάβητη εκπροσώπηση επιχειρηματικών συμφερόντων στο επίπεδο των δήμων, όπως εκφράστηκε στην περιοχή μας με την εκλογή του δημάρχου Βόλου Μπέου στις εκλογές του 2014 (αντίστοιχο το παράδειγμα του Πειραιά – Μόραλη). Ο αστικές επιλογές απαιτούν το γκρέμισμα κάθε κοινωνικής κατάκτησης και την διείσδυση του κεφαλαίου σε κάθε πτυχή της κοινωνικής και ατομικής ζωής. Ο Μπέος εκφράζει την προσπάθεια υπέρβασης της κρίσης του πολιτικού συστήματος υπέρ των δυνάμεων του κεφαλαίου. Οι φασιστικές μέθοδοί του έρχονται να συμπληρώσουν τους τρόπους εφαρμογής των κανιβαλικών μέτρων λιτότητας και βίαιης μεταφοράς του κοινωνικού πλούτου στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

Η αντιπαράθεση για τα κρίσιμα κοινωνικά θέματα έχει ταξικό πρόσημο και περιεχόμενο. Κανένα έργο και κανένα κονδύλι που διαχειρίζονται οι δήμοι δεν είναι κοινωνικά ουδέτερο. Θέλουμε να εκφράσουμε τα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, των ανθρώπων του μόχθου, των αποκλεισμένων, των μεταναστών, των προσφύγων και όλων των εκμεταλλευομένων.

Στη βάση αυτή παλεύουμε για τη δημιουργία ενός αριστερού, αντιδιαχειριστικού μαχητικού σχήματος με αντικαπιταλιστική αναφορά που να συνδέει διαρκώς τα ζητήματα της πόλης με τους εργατικούς, νεολαιίστικους αγώνες, με τα κεντρικά πολιτικά ζητήματα κατά της λιτότητας, των μνημονίων, της ΕΕ και των επικίνδυνων εθνικιστικών, φασιστικών εξελίξεων που δημιουργούν συνθήκες πολέμου στην περιοχή μας. Παλεύουμε για μια εναλλακτική πρόταση των “από τα κάτω” που να ορίζουν και να αποφασίζουν για τη ζωή τους, στο Βόλο, στη χώρα μας και σε όλη την Ευρώπη ως την μόνη αντιπολίτευση στις σημερινές συνθήκες που να μπορεί να εγγυηθεί την νικηφόρα έκβαση των αγώνων και την επιβολή στο σήμερα με μαζικό λαϊκό εκβιασμό κατακτήσεων υπέρ των λαϊκών πληττόμενων στρωμάτων.

Παλεύουμε για τη συγκρότηση θεσμών του κινήματος και την αυτοοργάνωση των λαϊκών μαζών σε αντιπαράθεση και σύγκρουση με τους επίσημους θεσμούς. Επιδιώκουμε τη συγκρότηση τους ως μια ανεξάρτητη μορφή “Λαϊκής Αυτοδιοίκησης” που θα καταργεί στην πράξη την εξουσία του κράτους. Μορφές που ανάδειξαν τοπικά κινήματα στην περιοχή μας (Πήλιο-Νερά, Συνέλευση των κατοίκων του Παλιού Λιμεναρχείου) αλλά και αλλού (Χαλκιδική, Λευκίμμη, Κερατέα κ.α), συλλογικότητες και μορφές που δημιουργήθηκαν μέσα στη κρίση αποτελούν τα πρώτα σπέρματα μιας εξουσίας που θα ασκείται, θα πηγάζει και θα ικανοποιεί τις ανάγκες του λαού. Γι αυτό, σε αντίθεση με την πάγια τακτική δημοτικών σχημάτων να αναζητούν τη στήριξη των κινημάτων, σκοπός μας είναι η στήριξη της ανεξάρτητης οργάνωσής τους και να μπορέσουμε να βρούμε ένα κοινό βηματισμό χωρίς παραγοντισμούς και καπελώματα, ενάντια σε λογικές ενσωμάτωσής τους σε μια άνευρη δημοτική κοινοβουλευτική προσαρμογή.

Το επόμενο διάστημα θα επιδιώξουμε να βαθύνουμε την πολιτική και προγραμματική συζήτηση γύρω από τα κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα. Στο πλαίσιο αυτό καλούμε τους αγωνιστές και τα ρεύματα που μοιραζόμαστε κοινές αγωνίες και ανταποκρίνονται θετικά σε μια τέτοια κατεύθυνση, σε νέα σύσκεψη – συνέλευση το Σάββατο 12/01/2019 στις 19:00 στο χώρο της Λέσχης εργαζομένων και νεολαίας (Μεταμορφώσεως 19).

Βόλος, 20/12/2018

Advertisements

ΕΕΚ: Για τις δημοτικές εκλογές στο Βόλο

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟ ΒΟΛΟ

Το ΕΕΚ έχει αποφασίσει να στηρίξει την πολιτική προσπάθεια συγκρότησης ενός αριστερού-ανατρεπτικού δημοτικού ψηφοδελτίου στο Βόλο.
Οι τριπλές ή τετραπλές εκλογές του Μαΐου συνηγορούν να συνεχιστεί η πάλη σε όλα τα επίπεδα χωρίς να αγνοήσουμε την ιδιομορφία της σημερινής δημοτικής αρχής του Μπέου και ταυτόχρονα να μην υποπέσουμε στο σφάλμα μιας φτηνής αντιμπεικής ή αντιμνημονιακής εκλογικής καμπάνιας.

Η συγκρότηση ενός αριστερού ανατρεπτικού δημοτικού σχήματος θα ενισχύσει και την καμπάνια για τις περιφερειακές εκλογές όπου το ΕΕΚ το 2014 είχε στηρίξει εκλογικά το περιφερειακό ψηφοδέλτιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τοπικά όμως δεν υπήρχε μια εναλλακτική πολιτική λύση που σήμερα αναζητείται από πολλούς μετά από πέντε χρόνια Μπέου και οκτώ χρόνια μνημονίων.

Οι δημοτικές εκλογές 2019 συνδέονται στενά με τις περιφερειακές εκλογές, τις ευρωεκλογές και τις βουλευτικές εκλογές. Οι βασικοί πολιτικοί μας άξονες έχουν ήδη τεθεί από το 16ο συνέδριο και χρειάζεται μια συγκεκριμενοποίηση τους καθώς η συζήτηση για τις εκλογές έχει ήδη ανοίξει. Στο ζήτημα των δημοτικών εκλογών απαιτείται μια εγρήγορση καθώς ήδη διαμορφώνονται (στο παρασκήνιο τις περισσότερες φορές) συμμαχίες, ίντριγκες και προσωπικές φιλοδοξίες.

Το δημοτικό σχήμα που θα θέλαμε δεν μπορεί να είναι η ευκαιριακή σύνταξη ενός εκλογικού ψηφοδελτίου αλλά να ενσωματώνει τους αγώνες της ταξικής πάλης που έχουμε δώσει στην περιοχή και να ενδυναμώνει τις συμμαχίες που έχουμε δημιουργήσει στο δρόμο. Η εκλογική επιτυχία θα ενδυναμώσει τα μέσα και τον σκοπό που επιδιώκουμε και θα αποδείξει την επόμενη ημέρα των εκλογών τη σταθερότητα των πολιτικών σχέσεων που έχουν δημιουργηθεί στην περιοχή.

Σε αντίθεση με αρκετές αντιλήψεις του ρεφορμισμού, η δημοτική κίνηση δεν έρχεται για να ενσωματώσει τα υπαρκτά κινήματα της πόλης αλλά να αλληλεπιδράσει με αυτά για να βρούμε ένα κοινό βηματισμό χωρίς παραγοντισμούς, καπελώματα, εκατέρωθεν μαχαιρώματα και πολύ περισσότερο ενσωμάτωσης τους σε μια άνευρη δημοτική κοινοβουλευτική προσαρμογή. Είμαστε πολιτικά αντίθετοι με την άποψη που υποστηρίζουν οι επαγγελματίες της πολιτικής σύγχυσης ότι τα κινήματα είναι απαραίτητα ως μηχανισμοί πίεσης για να διευκολύνονται οι εκλεγμένοι δημοτικοί σύμβουλοι έναντι των δημοτικών αρχών. Η άποψη αυτή στερεί από τα κινήματα τον δυναμισμό που αναπτύσσουν και το κυριότερο την πολιτική τους ανεξαρτησία να καθορίζουν τις μεθόδους του αγώνα που διεξάγουν.

Οι όροι μιας τέτοιας προσπάθειας είναι πολιτικοί, χρειάζεται μια από κοινού επεξεργασία με τις δυνάμεις που συμφωνούν για ένα τέτοιο βήμα, συγκρότησης κι εκλογικής καθόδου στις δημοτικές εκλογές του Βόλου για να καταλήξουμε σε ένα συμφωνημένο σχέδιο διακήρυξης και δράσης.

Ως τέτοιοι πολιτικοί όροι που πρέπει να συζητηθούν μεταξύ μας και τους οποίους προτείνουμε, είναι οι παρακάτω:

  • Η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι η συνέχεια του αστικού κράτους και δεν αγωνιζόμαστε για την “αναβάθμισή της” αλλά για την πλήρη της αντικατάσταση (καταστροφή της για την ακρίβεια) από την Λαϊκή Αυτοδιοίκηση που σημαίνει έναν τελείως διαφορετικό τρόπο της διαχείρισης των τοπικών ζητημάτων που επί της ουσίας απαντά το ερώτημα ποιος κάνει κουμάντο, στην πόλη και στη χώρα.
  • Η Λαϊκή Αυτοδιοίκηση απαιτεί την αιρετότητα και άμεση ανακλητότητα όλων των δημοτικών συμβούλων (συμπεριλαμβανομένου του δημάρχου), επαναφορά των συνοικιακών και κοινοτικών επιτροπών (συμβουλίων) αλλά και τη δημιουργία δημοτικών επιτροπών συμβιβασμού που θα επιλύουν τις διαφορές μεταξύ δημοτών, δημόσια, χωρίς δικαστές και δικηγόρους.
  • Τα διαρκή νομοσχέδια για την Τοπική Αυτοδιοίκηση (ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ, ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ 1) εξάλειψαν κάθε μορφή τοπικής αυτοδιοίκησης που σε ορισμένες περιπτώσεις δήμων και κοινοτήτων ενέπλεκαν ενεργά τους πολίτες στα τοπικά ζητήματα. Η χρεοκοπία του ελληνικού καπιταλισμού και τα αλλεπάλληλα μνημόνια, επιβάλλουν μια συγκεντρωτική διαχείριση των τοπικών ζητημάτων υποταγμένη πλήρως στις ανάγκες της χρεοκοπίας, δηλ. του κεφαλαίου και της άρχουσας τάξης. Δεν μπορούμε να υποσχεθούμε “ένα δήμο στην υπηρεσία των πολιτών για την ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας”, δηλ. τη σωτηρία του καπιταλισμού σε συνθήκες χρεοκοπίας. Ο ρόλος μας στο δήμο θα πρέπει να έχει σκοπό την ενδυνάμωση όλων των λαϊκών αυτοοργανωμένων δομών, πρωτοβουλιών και την προετοιμασία του πληθυσμού για την μάχη ενάντια στον καπιταλισμό , το κεφάλαιο και το κράτος του, κεντρικό και τοπικό.
  • Η κριτική στη σημερινή δημοτική αρχή δεν μπορεί να γίνει με τους όρους που έχουν κινηθεί μέχρι σήμερα οι δημοτικές κινήσεις κάθε χρώματος. Χρειάζεται η κινητοποίηση του πληθυσμού στα γιγαντιαία κοινωνικά προβλήματα όπου οι δήμοι είναι σε τοπική κλίμακα μηχανισμοί ενσωμάτωσης στην αστική πολιτική διαχείρισης της κρίσης προσφέροντας θέσεις εργασίας, πρόνοια, δημοτικά ιατρεία και πολλά ρουσφέτια. Οι πολιτικοί καβγάδες στα δημοτικά συμβούλια αποδείχτηκαν αναποτελεσματικοί όπως και η προσπάθεια άσκησης των δικαιωμάτων που προβλέπονται από το κανονισμό του δημοτικού συμβουλίου.
  • Η δημοτική κίνηση πρέπει να έχει σαφή στάση απέναντι στο φασισμό, τον εθνικισμό, το ρατσισμό και τον κίνδυνο του πολέμου σε μια περιοχή στρατηγική για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Απαιτείται μια ξεκάθαρη στάση υπεράσπισης μεταναστών και προσφύγων και πάλη ενάντια σε κάθε προσπάθεια γκετοποίησής τους και υπαγωγής τους στις φιλάνθρωπες ΜΚΟ.
  • Η πάλη μας οφείλει να είναι ξεκάθαρη και σε ένα τμήμα της αριστεράς που συντάσσεται με τον αριστερό εθνικισμό ή άλλων δυνάμεων που ασκούν στα λόγια κριτική σε αυτόν αλλά χωρίς κανένα πρακτικό μέτρο αντιμετώπισής του (πχ αποκλεισμός υποψηφίων στα ψηφοδέλτια) με το επιχείρημα της “χαλαρής αυτοδιοικητικής ψήφου” χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τις επιπτώσεις στην ταξική πάλη συνολικά.
  • Η πρόσδεση της χώρας στην ΕΕ και την ΟΝΕ έχει ως απαραίτητο συμπλήρωμά της το σύνολο της ασκούμενης αστικής πολιτικής συμπεριλαμβανομένων περιφερειών και δήμων. Η ανασφάλιστη, προσωρινή, ελαστική εργασία βρήκε ένα τεράστιο έδαφος στο δημόσιο, ιδιαίτερα στους δήμους για τη συντριβή των εργατικών δικαιωμάτων και την υποβάθμιση της ζωής συνολικά του εργαζόμενου πληθυσμού με ταυτόχρονη επέλαση του ιδιωτικού κεφαλαίου μέσω ΣΔΙΤ και δεκάδων άλλων μορφών απομύζησης του κοινωνικού πλούτου. Ο αγώνας μας δεν στρέφεται μόνο κατά του ντόπιου δημάρχου, του περιφερειάρχη και της σημερινής κυβέρνησης αλλά και κατά της καπιταλιστικής ΕΕ για μια αντικαπιταλιστική, επαναστατική, διεθνιστική και από τα κάτω διέξοδο από την παγκόσμια κρίση προς όφελος της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Η περίοδος που διανύουμε, παρά την φαινομενική της ησυχία, φέρνει νέες καταιγίδες και καθήκοντα πολύ μεγαλύτερα από αυτά του 2008 μέχρι σήμερα.
Από την άποψη της στρατηγικής χρειάζεται να εμφανιστούμε ως η αδιάλλακτη δύναμη διεκδίκησης της δημοτικής αρχής και όχι να ξεκινήσουμε από τη θέση ότι θα είμαστε η πιο μάχιμη αντιπολίτευση. Αυτό υποσκάπτει από την αρχή τη δυνατότητα της νίκης και της συσπείρωσης μάχιμων δυνάμεων της πόλης.

18/12/2018
ΕΕΚ Βόλου

Η εποχή των παγετώνων: Η Ειρωνεία της Πραγματικότητας

Η εποχή των παγετώνων: Η Ειρωνεία της Πραγματικότητας

Το εμπορικό κέντρο του Βόλου είναι φωταγωγημένο και η είσοδος της πόλης κοσμείται από το χριστουγεννιάτικο δένδρο με το “I love Volos”. Λίγο πιο κάτω στην πλ. Πανεπιστημίου στήθηκε, στη θέση του «εργοστάσιου σοκολάτας, μια άλλη κατασκευή με τίτλο “Στην εποχή των παγετώνων”.

Πρόκειται για ειρωνεία της πραγματικότητας, μόνο που τα είδη που βρίσκονται υπό εξαφάνιση δεν είναι δεινόσαυροι ή μαμούθ αλλά το ανθρώπινο είδος γιατί έξω από το φανταζί εμπορικό κέντρο της πόλης επικρατεί ο μνημονιακός παγετώνας καθώς δεκάδες οικογένειες βρίσκονται μέσα στις γιορτές χωρίς ρεύμα, θέρμανση.

Η διοίκηση της ΔΕΗ συνεχίζει να διακόπτει τη ρευματοδότηση και να στέλνει απειλητικά σημειώματα και εξώδικα στους πάμφτωχους με το μήνυμα της διακοπής της ηλεκτροδότησης σε περίπτωση μη εξόφλησης ή διακανονισμού των χρεών ακόμα και σε εκείνους που καταθέτουν ένα minimum του επιδόματος ανεργίας, του εξαχρειωμένου μισθού ή της ελάχιστης σύνταξης.

Η κυβέρνηση που νομοθέτησε στα πλαίσια των μνημονιακών πολιτικών την ελάχιστη βοήθεια προς όσους φορολήστεψε και έσπρωξε στον Καιάδα της ανεργίας, παρέπεμψε αρχικά στις κοινωνικές υπηρεσίες του δήμου προκειμένου να πιστοποιείται (με πλήθος εγγράφων) η αδυναμία πληρωμής των λογαριασμών της ΔΕΗ και κατόπιν η επιχείρηση επανασύνδεε το ηλεκτρικό ρεύμα. Όμως το πλήθος των νεόπτωχων είναι πέραν των εγκεκριμένων κονδυλίων του κρατικού προϋπολογισμού και δεν περιλαμβάνει όσους η διακοπή έγινε πέραν της 21/9/2018.

Τι γίνεται πέραν των υπαρκτών κονδυλίων και της σχετικής προθεσμίας; H μεν δημοτική αρχή συνιστά να επισκεφθούμε τις ρευματοδοτημένες περιοχές του Βόλου με τα ατελείωτα λαμπιόνια και το event “Στην εποχή των παγετώνων”. Η δε ΔΕΗ μας παραπέμπει στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για την χορήγηση νέων κονδυλίων και ότι δεν πρόκειται για επιστροφή στην εποχή των παγετώνων αλλά απλά στην εποχή “της λίθου και της λύχνου”.

Η ανατροπή όλων των σχέσεων που κάνουν τον άνθρωπο ένα ον ταπεινωμένο, υποδουλωμένο, εγκαταλειμμένο, περιφρονημένο παραμένει ένα ιστορικό καθήκον που ερμηνεύει ότι δεν είναι μόνο οι περιστάσεις που φτιάχνουν τους ανθρώπους αλλά εξίσου και οι άνθρωποι τις περιστάσεις.

17/12/2018

Γιάννης Χατζηγιάννης

εργαζόμενος ΕΦΚΑ Μισθωτών Μαγνησίας

Κανονισμός άρδευσης: Ηχηρό χαστούκι στην πολιτική Μπέου

Από τις πρώτες ενέργειες της δημοτικής αρχής Μπέου ήταν το ζήτημα των νερών και της ύδρευσης. Επιχείρησε να εφαρμόσει μια νέα φορομπηχτική πολιτική (μαζί με τις δραματικές αυξήσεις στο τιμολόγιο της ύδρευσης) και κυρίως να ενσωματώσει στην ΔΕΥΑΜΒ τη διαχείριση της άρδευσης προκειμένου να της προσδώσει «προστιθέμενη αξία» σε επικείμενη ιδιωτικοποίησή της. Το νέο σχέδιο Μπέου είναι η άτακτη χρεοκοπία της ΔΕΥΑΜΒ προκειμένου να εφαρμοστεί το σχέδιο ιδιωτικοποίησης.

 

Η ΔΕΥΑΜΒ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΜΟΡΦΩΘΕΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ

Το ΣτΕ με την απόφαση 2301/2018, στις 9/10/2018, έκανε  δεκτή την προσφυγή κατοίκων του Πηλίου και ακύρωσε την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Βόλου, με την οποία ενέκρινε τον κανονισμό άρδευσης της ΔΕΥΑΜΒ. Πρόκειται για μια μεγάλη νίκη του κινήματος για την προστασία του Νερού, η οποία έρχεται να ενισχύει τον αγώνα  των τοπικών κοινωνιών του ορεινού όγκου απέναντι στην επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση της άρδευσης.
Η ισχύς της απόφασης έχει αναδρομική ισχύ και ως εκ τούτου όλες οι πράξεις που έγιναν από την ΔΕΥΑΜΒ από την Άνοιξη του 2015, με βάση τον συγκεκριμένο κανονισμό άρδευσης, είναι άκυρες.
Αυτό σημαίνει ότι όλοι οι λογαριασμοί που εκδόθηκαν από την ΔΕΥΑΜΒ αυτό το διάστημα πρέπει να ανακληθούν και να επιστραφούν ως αχρεωστήτως καταβληθέντα  όσα ποσά δόθηκαν προς εξόφληση λογαριασμών άρδευσης.
Επισημαίνουμε ότι η μη συμμόρφωση της ΔΕΥΑΜΒ στην απόφαση του ΣτΕ, συνιστά παρανομία και πέρα από τις όποιες άλλες συνέπειες που θα έχει, θα υποχρεωθεί να καταβάλλει σχετικές αποζημιώσεις.
Η Κίνηση Πολιτών Πηλίου και Βόλου για το Νερό, που πήρε την πρωτοβουλία της προσφυγής στο ΣτΕ, άρχισε ήδη την ενημέρωση στα χωριά του Πηλίου σε συνελεύσεις στις Σταγιάτες και την Δράκεια, όπου οι κάτοικοι είχαν την ευκαιρία να υποβάλλουν ερωτήσεις στην δικηγόρο που χειρίστηκε την προσφυγή και στο τέλος αποφάσισαν μια σειρά ενεργειών που είναι απαραίτητο να γίνουν ώστε να διασφαλιστεί η πλήρης εφαρμογή της απόφασης από την ΔΕΥΑΜΒ.
Η ενημέρωση θα  συνεχιστεί στο άμεσο μέλλον και στις υπόλοιπες ορεινές κοινότητες. Την ερχόμενη Κυριακή 16/12 και ώρα 10:30 πμ θα γίνει συνέλευση στον Άγιο Γεώργιο Μπαξέδων στο Πνευματικό Κέντρο της ενορίας.
Η απόφαση του ΣτΕ αποτελεί ισχυρό χαστούκι στη δημοτική αρχή η οποία προσπαθεί τα τελευταία πάνω από τέσσερα χρόνια να επιβάλλει ετσιθελικά τη δική της πολιτική, κάνοντας πέρα την καταστατική λειτουργία του θεσμού της ΤΑ και χρησιμοποιώντας ακατάσχετο υβρεολόγιο, βία, εκβιασμό, νομική και αστυνομική βία, φασισμό, ρατσισμό και σεξισμό μέσα στους δημοτικούς χώρους όπου παίρνονται οι αποφάσεις που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών.
Χαστούκι όμως ισχυρό δέχτηκαν και οι ελεγκτικές περιφερειακές δημόσιες υπηρεσίες που προκλητικά ενέκριναν την εμφανώς παράνομη διαδικασία έγκρισης του συγκεκριμένου κανονισμού πετώντας στο καλάθι των αχρήστων την αίτηση ακύρωσης που κατέθεσαν κάτοικοι και συνεταιρισμοί του Πηλίου.
Καλούμε τους κατοίκους των χωριών να μη δέχονται τις «προσφορές» της ΔΕΥΑΜΒ, η οποία προτρέπει τους προέδρους των τοπικών κοινοτήτων να πείσουν τους αγρότες να γίνουν πελάτες της επιχείρησης έναντι ελάχιστου τιμήματος. Αρκεί φυσικά να καταγραφούν στο πελατολόγιο, με στόχο πάντα να διατηρήσει το δικαίωμα στη διαχείριση της άρδευσης και να  εξασφαλίσει τις απαραίτητες προϋποθέσεις για το ξεπούλημά της σε ιδιώτες.

Η Κίνηση θα συνεχίσει τον αγώνα για την προστασία του Νερού σε όλα τα επίπεδα μέχρι να ικανοποιηθεί το αίτημα σχεδόν όλων  των τοπικών κοινοτήτων για την επαναφορά της διαχείρισης της άρδευσης στην ΤΑ και την δημιουργία του Γραφείου Αγροτικής Ανάπτυξης στον Δήμο Βόλου. Το αίτημά είναι δίκαιο και στηρίζεται και από τους εργαζόμενους της ΔΕΥΑΜΒ οι οποίοι από το 2013 δηλώνουν την αδυναμία να ανταπεξέλθει η δημοτική επιχείρηση στις απαιτήσεις της διαχείρισης της άρδευσης.

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΒΟΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ

Δώρο Χριστουγέννων: οι εργοδότες δεν το καταβάλλουν ή ζητούν την επιστροφή του από τους εργαζόμενους

ΔΩΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΕΙΠΑΤΕ? ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΕΙΠΑΤΕ?

Χρόνια τώρα, μεθοδευμένα , κυβερνήσεις , εργοδοσία και φίλοι τους (ΣΕΒ , ΣΕΤΕ ,ΓΣΕΕ),προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο γαιδαρος πετάει. Προφανώς εννοούμε τη μη καταβολή του Δώρου των Χριστουγέννων.  Στην πράξη τα αφεντικά με τις πλάτες των παραπάνω φορέων ,  και μόνο κριτήριο τα κέρδη τους, απλά έχουν αποφασίσει πώς δεν χρειάζεται να μας δίνουν το δώρο.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν το έχουμε δει πότε , κάποιοι έχουμε δει ένα μέρος αυτού με πρόσχημα κιόλας πως αλλού δεν το παίρνουν , ενώ νέα μόδα έχει γίνει να μας ζητάνε  να το επιστρέψουμε.  Αυτη η κατάσταση , ειδικά στην εστίαση δεν είναι ξεκομμένη αλλά άρρηκτα συνδεδεμένη με την συνολική εικόνα στον κλάδο του τουρισμού. Ανασφάλιστη – μισοασφαλισμένη εργασία , απλήρωτες πρακτικές , υπερωρίες απλήρωτες , νυχτερινες προσαυξήσεις ούτε για πλάκα , σεξιστικές επιθέσεις είναι μόνο μερικές πτυχές της εκμεττάλευσης που βιώνουμε.

Η παραπάνω εικόνα δεν είναι παρόλα αυτά η μόνη πλευρά του νομίσματος. Υπάρχει και η πλευρά που τους πονάει και τους κοστίζει. Η πλευρά της οργάνωσης της πάλης μας και του συλλογικού αγώνα όχι μόνο στα χαρτιά αλλά και στις πράξεις. Τέτοια εικόνα είναι η περσινή καταγγελία των συναδέλφων μας στη Λάρισα στο Brothers in Law και η νίκη στον αγώνα τους για το δώρο Χριστουγέννων , τέτοιες εικόνες είναι οι επαναπροσλήψεις συναδέλφων σε Coffee Lab στον Κολωνό και στο “Σαν Άλλοτε” στου Ζωγράφου που μόλις άκουσαν ότι δεν πάρουν τα δώρα τους κατήγγειλαν το περιστατικό , απολύθηκαν αλλά τελικά μαζί με το Συνδικάτο και το σχήμα της ΛΑΝΤΖΑ κέρδισαν την επαναπρόσληψή τους με όλα τα νόμιμα δικαιώματα.

ΤΟ ΔΩΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ – ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΖΑΡΕΥΟΥΜΕ – ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ

Έτσι λοιπόν απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε συνάδελφο/ισσα , να μη υποκύψουμε στις πιέσεις της εργοδοσίας.Να απαιτήσουμε την καταβολή του Δώρου Χριστουγέννων και όλων όσων για χρόνια παλέυει το εργατικό κίνημα. Να καταγγείλουμε κάθε προσπάθεια των εργοδοτών να μας κλέψει όσα νόμιμα δικαιούμαστε. Με συλλογικό αγώνα πρέπει και μπορούμε να κερδίσουμε κάθε μεγάλη και μικρή μάχη

Εργαζόμενε/η μην ξεχνάς: ανάλογα με τον τρόπο αμοιβής (μισθός ή ημερομίσθιο) δικαιούσαι:

 * Έναν μισθό/ 25 ημερομίσθια αν η σχέση εργασίας με τον εργοδότη είχε διάρκεια χωρίς διακοπή από 1η Μαΐου έως 31η Δεκεμβρίου

* Σε περίπτωση που η σχέση εργασίας δεν διήρκησε όλο το διάστημα από 1/5 έως 31/12, το δώρο είναι ανάλογο με τη χρονική διάρκεια της εργασιακής σχέσης: 2/25 του μηνιαίου μισθού/ 2 ημερομίσθια για κάθε 19 ημερολογιακές ημέρες διάρκειας της εργασιακής σχέσης. Ακόμα και οι μισθωτοί που εργάστηκαν χρονικό διάστημα μικρότερο των 19 ημερών δικαιούνται ανάλογο κλάσμα του δώρου.

 * Στην παραπάνω περίπτωση για το διάστημα αυτό συνυπολογίζονται και όλες οι ημέρες που οι εργαζόμενοι-ες απουσιάζουν νόμιμα από την εργασία τους (π.χ.με ετήσια άδεια, με άδεια μητρότητας, με σπουδαστική άδεια). Ειδικά ως προς την απουσία των εργαζομένων λόγω ασθένειας, στο διάστημα υπολογισμού του δώρου Χριστουγέννων συνυπολογίζονται τα «τριήμερα ασθενείας», δηλαδή ο χρόνος απουσίας κατά τον οποίο δεν καταβάλλεται επίδομα ασθενείας, ενώ αφαιρούνται τα διαστήματα που καταβάλλεται από τον ασφαλιστικό φορέα επίδομα ασθενείας.

 * Σε καμία περίπτωση τα δώρα δεν επιτρέπεται να καταβληθούν σε είδος, αλλά μόνο σε χρήμα!

 

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ 20/12/18 18:00 Η ΩΡΑ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΔΩΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ!

ΠΕΝΕΝ: να στηριχθεί ο αγώνας των κίτρινων γιλέκων από την εργατική τάξη

Ψήφισμα αλληλεγγύης της ΠΕΝΕΝ στον αγώνα των Γάλλων εργαζομένων

gallia-1068x469.jpg

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ χαιρετίζει τον πολυήμερο σκληρό αγώνα της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των λαϊκών μικρομεσαίων στρωμάτων που αναπτύσσεται το τελευταίο διάστημα σε όλη την Γαλλική επικράτεια και εκφράζονται μέσα από το κίνημα «κίτρινα γιλέκα».

Πρόκειται για ένα πολύχρωμο κίνημα που αμφισβητεί βασικές πτυχές της αντιδραστικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής του Μακρόν που το πρόσημό της είναι η στήριξη και η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, η εμβάθυνση και η επικράτηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων στην Γαλλία και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η προσπάθεια της αστικής τάξης της Γαλλίας να ενισχύσει το σύστημα με την εκλογή Μακρόν στην γαλλία αποδείχνεται πύρρειος νίκη.

Η μαζικοί αγώνες , η πλατύτητα, η αποφασιστικότητα των κινητοποιήσεων και των στρωμάτων που συμμετέχουν σε αυτές, τα αιτήματα και ο προσανατολισμός φανερώνουν την ανησυχία έως και τον πανικό των κυρίαρχων δυνάμεων για το γαλλικό λαϊκό ξέσπασμα.

Αυτό αποδεικνύουν οι αντιδράσεις της οικονομικής και πολιτικής ελίτ της Ευρώπης.

Το φιλολαϊκό προφίλ του Μακρόν όχι μόνο βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία αλλά η συνολική του πολιτική διέρχεται βαθύτατη κρίση.

Οι αγώνες αυτοί και η πιο ενεργητική συμμετοχή σε αυτούς της εργατικής τάξης, η ανάγκη ριζοσπαστικοποίησης των στόχων και των αιτημάτων, η κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, η ανάγκη η ηγεμονία αυτής της μεγάλης λαϊκής συσπείρωσης να περάσει στα χέρια της εργατικής πλευράς, η απόκρουση οποιασδήποτε ακροδεξιάς εμπλοκής στο κίνημα είναι πολιτικές προϋποθέσεις το μεγάλο αυτό αγωνιστικό κίνημα να οδηγηθεί σε μια πραγματική και κυρίως αποτελεσματική αναμέτρηση με το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο της Γαλλίας.

Σε αυτή την κατεύθυνση θεωρούμε σημαντικό ο αγώνας αυτός να στηριχθεί από την εργατική τάξη, από τα αγωνιστικά συνδικάτα και άλλες λαϊκές και κοινωνικές επιτροπές και φορείς που έχουν συγκροτηθεί το τελευταίο διάστημα στην Γαλλία.

Η ΠΕΝΕΝ καταδικάζει την άσκηση βίας, τρομοκρατίας και καταστολής που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση Μακρόν ενάντια στις κινητοποιήσεις των «κίτρινων γιλέκων», στέκεται απόλυτα αλληλέγγυα σε αυτόν τον μεγάλο λαϊκό ξεσηκωμό.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ

http://penen.gr/%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%BD/%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%85/item/6063-%CF%88%CE%AE%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%8D%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%B6%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2008: 10 χρόνια από την δολοφονία του Αλέξη και την εξέγερση

REMEMBER, REMEMBER THE 6th OF DECEMBER

10 χρόνια μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008

REMEMBER, REMEMBER THE 6th OF DECEMBER

Πολλοί θυμούνται το χαρακτηριστικό στένσιλ με την παραλλαγή του συνθήματος του V for Vendetta στους τοίχους της Αθήνας πριν δέκα χρόνια. Η εξεγερμένη νεολαία αναζητούσε την εκδίκηση για τον δολοφονημένο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, αλλά και για όλο το μέλλον που της στερούσαν.

“Η εξέγερση που με το αρχίνισμά της τόσα και τόσα άρχισαν και που ακόμη καλά-καλά δεν έπαψαν ν’ αρχίζουν” λέει ένας φίλος παραφράζοντας τα λόγια του Τόμας Μαν από το Μαγικό Βουνό.

Η είδηση της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έβαλε φωτιά σε ξερό χωράφι τη νύχτα της 6ης Δεκέμβρη. Ο θάνατος ενός 15χρονου μαθητή από το όπλο ενός ειδικού φρουρού της ΕΛ.ΑΣ. πυροδότησε ένα πρωτοφανές κύμα κοινωνικής οργής.

Ήταν το αστάθμητο γεγονός το οποίο συμπύκνωσε με εκρηκτικό τρόπο τις κοινωνικές και πολιτικές αντιφάσεις τη δεδομένη στιγμή και εγκαινίασε μια ευρύτερη περίοδο παρατεταμένης πολιτικής αναταραχής η οποία δεν έχει τελειώσει ακόμα και σήμερα.

Κοινωνικό και πολιτικό υπόβαθρο

Η σφαίρα του Επαμεινώνδα Κορκονέα φαινόταν σαν αρμόζουσα συνέχεια -με άλλα μέσα- της πολιτικής της κυβέρνησης ενάντια στη νεολαία. Είχε προηγηθεί η φοιτητική έκρηξη του 2006-2007, το μεγαλύτερο κίνημα φοιτητικών καταλήψεων της μεταπολίτευσης, ενάντια στην επιχειρούμενη αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος για να επιτραπεί η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η πρώτη αυτή αναμέτρηση της δεξιάς κυβέρνησης με τη νεολαία οδήγησε στην ήττα της πρώτης και την ακύρωση της αναθεώρησης του άρθρου 16. Οι εικόνες των αιμόφυρτων φοιτητών στις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις του 2006-2007 έπληξαν κρίσιμα την εικόνα της κυβέρνησης. Η πολιτική της αντιμετώπισης της αυξανόμενης ριζοσπαστικοποίησης της νεολαίας με κύριο εργαλείο την άγρια αστυνομική βία είχε εκφραστεί με το χαρακτηριστικό τρόπο του τότε υπουργού Δημοσίας Τάξης Βύρωνα Πολύδωρα ο όποιος βάφτισε τα ΜΑΤ “πραίτορες της πόλης”. Από τότε ξεκίνησε επίσης η φιλολογία για το δήθεν “άβατο” των Εξαρχείων. Επιπρόσθετα, η “υπόθεση ζαρντινιέρα”, ο άγριος και αναίτιος ξυλοδαρμός του Κύπριου φοιτητή Δημήτρη Αυγουστίνου στη Θεσσαλονίκη από αστυνομικούς η οποία είχε αποδοθεί αρχικά σε αυτοτραυματισμό, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση της εκτράχυνσης της αστυνομικής βίας ως πρακτική εφαρμογή μιας πολιτικής/κυβερνητικής κατεύθυνσης.

Η ανεργία της νεολαίας είχε αρχίσει να αγγίζει επίσημα το 17% και δίπλα της να εκτοξεύεται η επέκταση της μαύρης και της ελαστικής εργασίας. Τα κοινωνικά προβλήματα δεν μπορούσαν να επιλυθούν γι’ αυτό έπιπτε η ράβδος της καταστολής.

Η κυβέρνηση Καραμανλή -που είχε εκλεγεί με τη σημαία της “επανίδρυσης του κράτους”- ήταν πέρα από λαομίσητη εξαιτίας των οξυνόμενων κοινωνικών αδιεξόδων, αλλά και βουτηγμένη στα σκάνδαλα και την ηθική ανυποληψία (Vodafone/υποκλοπές, Βατοπέδι, απαγωγές Πακιστανών από τη CIA, δομημένα ομόλογα).

Δια στόματος Αλογοσκούφη, τότε Υπουργού Οικονομικών, ξορκίζονταν η παγκόσμια κρίση με τον περίφημο ισχυρισμό πως η ελληνική οικονομία -και οι τράπεζές της- είναι “θωρακισμένη” απέναντι στην κρίση. Ήταν απόφαση της ίδιας κυβέρνησης, ωστόσο, να χορηγήσει 28 δις ευρώ για να στηρίξει τη ρευστότητα των τραπεζών.

Βρισκόμαστε στην επαύριο της χρεοκοπίας της Lehman Brothers, της τέταρτης μεγαλύτερης επενδυτικής τράπεζας των ΗΠΑ, και όλες οι κεντρικές τράπεζες έχουν ρίξει ωκεανούς χρήματος στις τράπεζες για να μην παρασυρθεί η παγκόσμια οικονομία σε ένα ντόμινο χρεοκοπιών με ανεπανόρθωτες συνέπειες για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Δύο χρόνια αργότερα, η προαναφερθείσα ένεση ρευστότητας/διάσωση των τραπεζών πληρώθηκε πολύ ακριβά με τη χρεοκοπία της χώρας και την ένταξή της στο μηχανισμό διάσωσης την άνοιξη του 2010 και την επιβολή των Μνημονίων του κοινωνικού κανιβαλισμού ενάντια στους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Η εξέγερση

Η δολοφονία ενός εφήβου εκείνο το βράδυ του Σαββάτου στη διασταύρωση των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου στα Εξάρχεια έμοιαζε ένα νέο βήμα μιας επελαύνουσας βαρβαρότητας με δύο πρόσωπα: τράπεζες και αστυνομία.

Μπορεί το ΚΚΕ και η τότε γενική γραμματέας του, Αλέκα Παπαρήγα, να έβαλλαν εναντίον των “κουκουλοφόρων” όταν έλεγαν πως “στην πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι”, αλλά το πρώτο τζάμι που έσπασε ήταν αυτό της κοινωνικής συναίνεσης πολύ πριν κάνει την εμφάνισή του οποιοσδήποτε “κουκουλοφόρος”.

Ο Δεκέμβρης δεν έγινε μόνο επειδή “το αίμα κυλάει – εκδίκηση ζητάει”. Υπήρχε το αίτημα ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, ότι δεν μπορούν να είναι όλα ξανά όπως πριν. Ήταν τελικά το αίτημα μιας εξέγερσης που έρχεται από το μέλλον για μια συνολική αλλαγή της ζωής.

Η οργή πλημμύρισε τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας και όλων των μεγάλων πόλεων το ίδιο βράδυ. Η είδηση του θανάτου έμοιαζε με προανάκρουσμα πολέμου: Οδοφράγματα εμφανίστηκαν σε όλη τη χώρα με μπροστάρη τη νεολαία.

Το Πολυτεχνείο, η Νομική και η ΑΣΟΕΕ καταλαμβάνονται για να μετατραπούν σε κέντρα αγώνα των εξεγερμένων. Αντίστοιχα κτίρια στα κέντρα των μεγάλων πόλεων καταλαμβάνονται για να μετατραπούν σε κέντρα οργάνωσης της δράσης και σχεδιασμού των εξεγερμένων νέων.

Το επόμενο μεσημέρι χιλιάδες διαδηλωτών κατευθύνονται στη ΓΑΔΑ και συγκρούονται άγρια με την αστυνομία η οποία τους εμποδίζει να φτάσουν στο αστυνομικό μέγαρο. Η Λεωφόρος Αλεξάνδρας γίνεται πεδίο μάχης και καθιστά σαφές ότι δεν πρόκειται απλώς για “μπάχαλα” που διογκώθηκαν.

Η έκταση της εξέγερσης με διαδηλώσεις και επιθέσεις στην αστυνομία απλώνεται σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο, Χανιά, Βόλο, Καβάλα, Κομοτηνή, Ξάνθη, Γιάννενα, Σέρρες, Ναύπακτο, Κέρκυρα, Πύργο, Βέροια, Αγρίνιο, Ναύπακτο, Αίγιο, Αλιβέρι, Καλαμάτα, Καστοριά, Λάρισα, Πτολεμαΐδα, Ρέθυμνο, Νάξο, Ρόδο, Κεφαλλονιά κ.ά. Mέχρι και σε απομονωμένα χωριά της Λέσβου (Mανταμάδος ή στη Σκάλα Λακωνίας οι μαθητές περικυκλώνουν τα A.T. και πετάνε νεράτζια και πέτρες στην αστυνομία.

Η ένταξη των μαθητών στην πρώτη γραμμή του αγώνα τη Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου συνέβαλε σε εικόνες ανεπανάληπτες με τους πιτσιρικάδες να πολιορκούν στην κυριολεξία τα αστυνομικά τμήματα -φτάνοντας μέχρι και να αναποδογυρίζουν περιπολικά- στον Πειραιά, στα Πατήσια, στη Βούλα, στην Ηλιούπολη, στην Αγία Παρασκευή, στη Μεταμόρφωση, στην Πετρούπολη, στο Αιγάλεω, στο Γαλάτσι, στο Χαλάνδρι, στην Κηφισιά κ.ά. Μαθητές σε Ραφήνα και Νέα Ερυθραία προσπαθούν να προσεγγίσουν τα σπίτια του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Παιδείας αντίστοιχα. Όταν έφτασαν στο σπίτι του δεύτερου πέταξαν μπογιές και νεράντζια.

Αυτός είναι ο λόγος που το Υπουργείο αποφάσισε να κλείσουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια σε ένδειξη πένθους την ημέρα της κηδείας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου την Τρίτη 9 Δεκεμβρίου. Δεν ήθελαν τα σχολεία να γίνουν κέντρα οργάνωσης της εξέγερσης σε κάθε γειτονιά. Εντούτοις, οι καταλήψεις ξεπέρασαν τις χίλιες σε γυμνάσια και λύκεια και τις εκατό σε πανεπιστημιακές σχολές σε όλη τη χώρα.

Ήταν το ίδιο βράδυ της Δευτέρας στα περιθώρια μιας μεγαλειώδους διαδήλωσης με συμμετοχή ανθρώπων όλων των ηλικιών που πυρπολείται το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην πλατεία Συντάγματος, η πλέον εμβληματική εικόνα της εξέγερσης του Δεκέμβρη που έκανε τον γύρο του κόσμου.

Την Τρίτη η κηδεία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στο νεκροταφείο του Π. Φαλήρου συγκέντρωσε χιλιάδες κόσμου και μετατράπηκε σε μια μαχητική διαδήλωση η οποία προσπάθησε να προσεγγίσει το αστυνομικό τμήμα της περιοχής.

Οι οδομαχίες και οι λεηλασίες καταστημάτων συνεχίστηκαν το βράδυ στην Αθήνα.

Την επόμενη, στις 10 Δεκεμβρίου, είναι ημέρα προγραμματισμένης Γενικής Απεργίας ενάντια στη ψήφιση του προϋπολογισμού και την οποία η ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ δεν ακυρώνει όπως ζήτησε η κυβέρνηση, αλλά αποφασίζει να μην πραγματοποιήσει διαδήλωση. Οι γραφειοκράτες επιχειρούν να τηρήσουν απλώς τα προσχήματα ανεπιτυχώς. Είναι φανερό σε όλους πως κοινός στόχος κράτους-συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας αποτελεί η μη είσοδος της οργανωμένης εργατικής τάξης μαζικά στην εξέγερση.

Διαδηλώσεις και οδομαχίες πραγματοποιούνται στην Αθήνα και σε όλες τις μεγάλες πόλεις καθημερινά από τους εξεγερμένους. Οι εκατοντάδες συλλήψεις σε όλη την Ελλάδα έθεταν διαρκώς το ζήτημα της πάλης ενάντια στην καταστολή και την πάλη για την απελευθέρωση των συλληφθέντων της εξέγερσης.

Η προσπάθεια του συστήματος ήταν να επιστρέψει το πνεύμα των γιορτών και γι’ αυτό έστησαν νέο χριστουγεννιάτικο δέντρο στην πλατεία Συντάγματος την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου.

Η απάντηση των εξεγερμένων ήταν νέες επιθέσεις ενάντια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο που φυλασσόταν γελοιωδώς από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και η κατάληψη του κεντρικού κτιρίου της ΓΣΕΕ. Η λειτουργία της Γενικής Συνέλευσης Εξεγερμένων Εργατών αποτέλεσε μια προσπάθεια συνένωσης με τις ευρύτερες μάζες του προλεταριάτου, η οποία όμως περιορίστηκε σε μαχητικές πρωτοπορίες του συνδικαλιστικού κινήματος.

Η συμπάθεια προς την εξέγερση από το σύνολο των γενεών της εργατικής τάξης και του φτωχού λαού αποτελεί κλειδί για την κατανόηση της διάρκειας της εξέγερσης η οποία στην “πρώτη” της φάση κράτησε μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου οπότε τερματίζονται οι καταλήψεις σε ΑΣΟΕΕ, Πολυτεχνείο και Νομική.

Κωνσταντίνα Κούνεβα: “Στα μάτια βιτριόλι και σφαίρες στο ψαχνό, τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ”

Η είδηση όμως της δολοφονικής επίθεσης με βιτριόλι στην συνδικαλίστρια εργάτρια από τη Βουλγαρία Κωνσταντίνα Κούνεβα, γραμματέα της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, τη νύχτα της 22ης Δεκεμβρίου συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα και θύμισε στους εξεγερμένους ότι δεν μπορούν να γυρίσουν σε κανένα γιορτινό χριστουγεννιάτικο κλίμα όσο στέκει όρθιος ο κόσμος της ταξικής φρίκης.

Δύο μπράβοι τής επιτέθηκαν τα μεσάνυχτα καθώς επέστρεφε από τη δουλειά στο σπίτι της. Η διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών εργασίας για τις καθαρίστριες-ενοικιαζόμενες εργάτριες, ειδικά αυτές που εργάζονταν στον ΗΣΑΠ, ενόχλησαν κάποιους.

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα έγινε σύμβολο αγώνα και σύνδεσης του Δεκέμβρη του 2008 με τα πιο καταπιεσμένα και μαχητικά τμήματα της εργατικής τάξης.

Οι διαδηλώσεις και οι επιθέσεις στον ΗΣΑΠ και την ΟΙΚΟΜΕΤ, την εταιρεία ενοικίασης εργαζομένων για την οποία εργαζόταν, τέθηκε στην κορυφή της ατζέντας του κινήματος.

Υπήρχαν σημαντικοί λόγοι που οι νέοι ένιωθαν πως δεν μπορούν να επιστρέψουν στην κανονικότητα. Η υπόθεση της Κωνσταντίνας ήταν όμως η πιο καθοριστική στην επίδραση της ψυχολογίας των εξεγερμένων για να μην τελειώσουν όλα ησύχως τις μέρες των γιορτών.

Η “δεύτερη” φάση της εξέγερσης

Ένας τυπικός διαχωρισμός της εξέγερσης του Δεκέμβρη σε δύο φάσεις μπορεί εύκολα να υποπέσει σε ατοπήματα, καθώς ποτέ δεν σταμάτησε η εξέγερση για διακοπές.

Τη νύχτα της παραμονής Πρωτοχρονιάς μάλιστα οργανώθηκαν δύο συγκεντρώσεις στην Αθήνα για να αλλάξει η χρονιά στο δρόμο. Μια συγκέντρωση οργανώθηκε στο κέντρο της Αθήνας ενάντια στο βομβαρδισμό της Παλαιστίνης από τον στρατό του Ισραήλ η οποία ξεκίνησε στις 26 Δεκεμβρίου και κόστισε τη ζωή σε 1417 ανθρώπους. Μία άλλη συγκέντρωση οργανώθηκε έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού σε αλληλεγγύη με τους φυλακισμένους της εξέγερσης. [Να σημειώσουμε πως το Νοέμβριο του 2008 ο μεγάλος αγώνας των φυλακισμένων για αξιοπρέπεια μέσα τις φυλακές αποτέλεσε προοίμιο του Δεκέμβρη. Οι φυλακισμένοι όλης της χώρας με αποχή συσσιτίου την ημέρα της κηδείας του Γρηγορόπουλου έδειξαν πως το πιο αποκλεισμένο κομμάτι των καταπιεσμένων συντάχθηκε με την πλευρά της εξέγερσης].

Πολλές καταλήψεις/κέντρα αγώνα συνέχισαν να λειτουργούν, αλλά μια δεύτερη φάση-επιστροφή της εξέγερσης επιχειρείται να οργανωθεί με αφετηρία την 9η Ιανουαρίου, οπότε πραγματοποιείται η πρώτη διαδήλωση για το 2009 στην επέτειο της δολοφονίας του κομμουνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα το 1991.

Συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις πραγματοποιούνται με σημείο αναφοράς τούς δεκάδες κατειλημμένους χώρους που έχουν ξεπηδήσει τις ημέρες του Δεκέμβρη. Νέες καταλήψεις ξεκίνουν εκείνες τις ημέρες. Η διαμόρφωση του αυτοργανωμένου πάρκου στη Ναυαρίνου ξεκινά εκείνες τις μέρες με δέντρα και λουλούδια να αντικαθιστούν την άσφαλτο ενός χώρου που μέχρι τότε λειτουργούσε ως γκαράζ αυτοκινήτων.

Εκεί χτύπησε η καρδιά ενός Δεκέμβρη του ‘08 με μεγαλύτερη ευαισθησία στο ζήτημα του περιβάλλοντος. Είχαν προηγηθεί οι μεγάλες πυρκαγιές στην Πελοπόννησο το καλοκαίρι του 2007 που κόστισαν τη ζωή σε 63 ανθρώπους και έκαψαν 2,7 εκατομμύρια στρέμματα γης. Κομμάτι του ήταν ο αγώνας γύρω από το πάρκο της οδού Κύπρου. Ο τότε δήμαρχος της Αθήνας, Νικήτας Κακλαμάνης, που λυσσομανούσε ενάντια στους εξεγερμένους και την πυρπόληση του ψεύτικου δέντρου του Συντάγματος, έστειλε συνεργεία του Δήμου για να κόψουν τα αληθινά δέντρα του πάρκου της οδού Κύπρου και Πατησίων. Εκεί συνάντησε τους κατοίκους που μαζί με τον υπόλοιπο “λαό του Δεκέμβρη” οργάνωσαν περιφρούρηση των δέντρων ενάντια στον “Ομέρ Πριόνη” ματαιώνοντας τα σχέδια για κατασκευή υπόγειου ιδιωτικού πάρκινγκ. Αυτή η κινητοποίηση αποτέλεσε το ιδανικό συμπλήρωμα στους ακτιβισμούς ενάντια στο ψεύτικο δέντρο του Συντάγματος και στο σύνθημα “Αφήσατε τα δάση να καούν για πλάκα και τώρα φυλάτε το δέντρο του μαλάκα”.

Το πνεύμα του Δεκέμβρη παραμένει ζωντανό με πρωτοπόρα εγχειρήματα όπως η Κατάληψη της Λυρικής Σκηνής όπου καλλιτέχνες μπαίνουν στην πρώτη γραμμή της εξέγερσης. Η Κατάληψη της Λυρικής με τις θεωρητικές συζητήσεις για τη σχέση τέχνης και επανάστασης και υπέροχες καλλιτεχνικές/ακτιβιστικές δράσεις αποτέλεσε ταυτόχρονα το κύκνειο άσμα του Δεκέμβρη.

Λίγα μέτρα πιο πάνω λειτούργησε η κατάληψη της ΕΣΗΕΑ από εργαζόμενους, ανέργους και φοιτητές στο χώρο των ΜΜΕ.

Ηττήθηκε ο Δεκέμβρης;

Ο Δεκέμβρης ήταν μια λαϊκή εξέγερση με τη νεολαία στην πρώτη γραμμή. Η κυβέρνηση Καραμανλή δίστασε να την αντιμετωπίσει με την κήρυξη κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ο Δεκέμβρης δεν ηττήθηκε στρατιωτικά στο δρόμο. Η κυρίαρχη τάξη τρόμαξε, όμως το κυβερνητικό επιτελείο -ακολουθώντας τη γραμμή Παυλόπουλου- θεώρησε πως η κήρυξη της χώρας σε “κατάσταση πολιορκίας”, πρώτη φορά με την ανατροπή της χούντας, θα μπορούσε να οδηγήσει σε κλιμάκωση της εξέγερσης μέχρι το σημείο του εμφυλίου πολέμου. Aπό την άλλη, οι ίδιοι οι εξεγερμένοι και οι όποιες ηγεσίες τους ούτε κατά διάνοια δεν έθεταν ως στόχο κάποια «κατάληψη της εξουσίας» – άλλοι από πεποίθηση (αναρχικοί) και άλλοι (στα αριστερά) γιατί δεν έκριναν ότι μπορούσε η κατάσταση να εξελιχθεί σε επαναστατική κρίση. Σε κάθε περίπτωση, η παραίνεση του Mαρξ ότι οι επαναστάτες πρέπει να κερδίζουν τον χώρο και τον χρόνο αγνοήθηκε παντελώς.

Μετά το τέλος της εξέγερσης επιχειρήθηκε μια ρεβάνς από μεριάς του κράτους. Εκατοντάδες φυλακισμένοι της εξέγερσης έμειναν στη φυλακή για μήνες για παραδειγματισμό. Η πλέον χαρακτηριστική και ακραία περίπτωση είναι αυτή του Θοδωρή Ηλιόπουλου, του τελευταίου κρατούμενου της εξέγερσης. Ο Ηλιόπουλος έμεινε προφυλακισμένος για 8,5 μήνες και απελευθερώθηκε μόνο μετά από μια εξαντλητική απεργία πείνας 49 ημερών. Η σημαντικότερη επίθεση του αντι-Δεκέμβρη ήταν το αντιμεταναστευτικό πογκρόμ του Μαρκογιαννάκη ενάντια στους μετανάστες με τις μαζικές επιχειρήσεις – σκούπα το καλοκαίρι του 2009. Η κατασκευή της εικόνας του εχθρού “μετανάστη πλιατσικολόγου” κατά τις ημέρες της εξέγερσης από τα ΜΜΕ με αφορμή τις λεηλασίες καταστημάτων γύρω από την Ομόνοια αποτέλεσε κλειδί της επίσημης προπαγάνδας για να χωρίσουν τους εξεγερμένους σε “καλούς” και “κακούς”. Μετά το τέλος της εξέγερσης έπρεπε να κανονίσουν τους “κακούς”: Απελάσεις μεταναστών και ειδικός νόμος-ιδιώνυμο ενάντια στους “κουκουλοφόρους”. [Η προώθηση από το επίσημο κράτος των ναζιστών της Χρυσής Αυγής σαν εμπροσθοφυλακή της αστικής αντεπανάστασης έχει σαν καμπή της τον Δεκέμβρη του 2008. Όταν οι μετανάστες σχεδιασμένα μετακινήθηκαν από την αστυνομία από την οδό Mενάνδρου κοντά στην Ομόνοια, στον Άγιο Παντελεήμονα, τόπο κατοικίας χωρίς την παραμικρή υποδομή για να δεχθεί τέτοιο πλήθος, ο υπουργός της ΝΔ Μαρκογιαννάκης άνοιξε την πύλη της Βουλής στην επίσκεψη της “επιτροπής κατοίκων” Aγ. Παντελεήμονα – της προβιάς με την οποία εμφανίζονταν οι χρυσαυγίτες της περιοχής. Λίγο αργότερα ακολούθησε η αντιμετώπιση αντιφασιστών διαδηλωτών σε από κοινού επιχείρηση MAT με ΧA στον Άγιο Παντελεήμονα, όταν οι χρυσαυγίτες αποπειράθηκαν να εκτοξεύσουν βόμβες μολότοφ σε διαδηλωτές.]

Παρά τον αντι-Δεκέμβρη, δεν κατάφεραν να σώσουν το τομάρι τους. Η κυβέρνηση Καραμανλή οδηγήθηκε σε εκλογές το Σεπτέμβρη του 2009 και έχασε από το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη Παπανδρέου με το “λεφτά υπάρχουν”. Ήταν σαφές πως η κυβέρνηση Καραμανλή ήταν ανίκανη να συνεχίσει να κυβερνάει – ειδικά με το δεδομένο ότι ήδη γνώριζαν πως ο ελληνικός καπιταλισμός ήταν ήδη χρεοκοπημένος.

Η πρώτη επέτειος της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, στις 6 Δεκέμβρη 2009, αποτέλεσε τη μεγαλύτερη απόπειρα άσκησης μαζικής αστυνομικής τρομοκρατίας μέχρι τότε από τον Υπουργό “Προστασίας του Πολίτη” -το νέο όνομα του υπουργείου καταστολής- Μιχάλη Χρυσοχοΐδη της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Η επίθεση της νέας μηχανοκίνητης ομάδας ΔΕΛΤΑ πάνω στους διαδηλωτές έδειχναν ένα κράτος έτοιμο να σκοτώσει για να μην επιστρέψει η εξέγερση. Το μπλοκ του ΕΕΚ βρέθηκε στο επίκεντρο της επίθεσης με την άγρια επιχείρηση διάλυσης του μπλοκ του και την παρ’ ολίγον θανάσιμο τραυματισμό της συντρόφισσας Αγγελικής Κουτσουμπού, αγωνίστριας του αντιδικτατορικού αγώνα.

Η καταστολή, ωστόσο, δεν μπορεί να διασώσει χρεοκοπημένα καθεστώτα. Η εξέγερση του Δεκέμβρη είναι η πρώτη “μητροπολιτική” εξέγερση που γνωρίζει η Ελλάδα και αποτέλεσε το προανάκρουσμα των συγκρούσεων που ακολούθησαν στην Ελλάδα, την Ευρώπη και διεθνώς λόγω των συνεπειών της παγκόσμιας καπιταλιστικής χρεοκοπίας. Ο ελληνικός καπιταλισμός δεν επέστρεψε ποτέ “πίσω”: η αλυσίδα έσπασε στον αδύνατο κρίκο και δεν μπορεί να ανασυγκολληθεί. Ο Δεκέμβρης εξέφρασε το τέλος του συστήματος των κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών σχέσεων επάνω στο οποίο πάτησε η ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού μετά το 1974. Πίσω του είχε ασφαλώς την εξέγερση του Πολυτεχνείου αλλά και την εποποιία της μεγάλης κοινωνικής επανάστασης του 1941-49 και χωρίς αυτές δεν μπορεί να γίνει κατανοητός. Ωστόσο ήταν καρπός μιας επόμενης φάσης ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού: ο Δεκέμβρης ήταν η πρώτη “μητροπολιτική εξέγερση” στην Ελλάδα. Αυτό καθιστά εξαιρετικά σημαντική την άντληση των μαθημάτων για την επόμενη φάση της ταξικής αναμέτρησης.

Merry Crisis and a Happy New Fear: Ο Διεθνής Δεκέμβρης

Ως η πρώτη σπίθα μιας πυρκαγιάς που έρχεται, ο Δεκέμβρης βρήκε πολύ μεγάλη απήχηση διεθνώς. Σε περισσότερες από πενήντα πόλεις στον κόσμο οργανώθηκαν συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις αλληλεγγύης στην εξέγερση. Από τη Ευρώπη ως τη Λατινική Αμερική και από τις ΗΠΑ ως την Τουρκία, η νεολαία -πρωτίστως- είδε μια ελπίδα.

Αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση Σαρκοζί ανέστειλε τις σχεδιαζόμενες μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση στη Γαλλία, γιατί φοβόταν πως οι εξεγέρσεις είναι μεταδοτικές. Μια διεθνής επέκταση του Δεκέμβρη θα αποτελούσε έναν πραγματικό κίνδυνο για την αστική εξουσία στην περιοχή μας και τον κόσμο. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί γιατί όπως προείδε ο Dominique Strauss-Kahn, τότε επικεφαλής του ΔΝΤ, η εξέγερση αυτή αποτέλεσε την πρώτη πολιτική έκρηξη της τρέχουσας παγκόσμιας κρίσης.

Και τώρα;

Η πολεμική ιαχή του Δεκέμβρη “Βάρκιζα τέλος” μοιάζει παράταιρη σήμερα με την κυβέρνηση του Τσίπρα να βρίσκεται στην κυβερνητική εξουσία. Μοιάζει πως βιώνουμε μια παρατεταμένη Βάρκιζα χωρίς να έχει προηγηθεί ένας επαναστατικός εμφύλιος πόλεμος αυτή τη φορά.

Η απουσία μιας επαναστατικής οργάνωσης σε πανελλαδική κλίμακα εμπόδισε το συντονισμό της εξέγερσης και την ανάπτυξή της σε ανοιχτή αναμέτρηση επανάστασης και αντεπανάστασης.

Μέσα στις συζητήσεις συνδυάζονταν η πιο ρηξικέλευθη επαναστατική σκέψη με το διαρκές ερώτημα “πότε θα σταματήσουμε την κατάληψη;”.

Ο επαναστατικός μαρξιστικός εξοπλισμός του στρατοπέδου των εξεγερμένων παραμένει μια αναγκαία επείγουσα συνθήκη, αλλά το Δεκέμβρη φάνηκε να χάνονται κάποια εμπόδια του παρελθόντος.

Ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ και της νεολαίας του ήταν αναιμικός. Επίσημα εντός Βουλής αρκούνταν στην απαίτηση “εκλογές”, αλλά και εκτός παρά το πιο μαχητικό προφίλ αποχώρησε από τις διαδηλώσεις στο τέλος της πρώτης βδομάδες της εξέγερσης και μαζί με κάποιες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στράφηκαν ενάντια στις καθημερινές κινητοποιήσεις και το “φετιχισμό των διαδηλώσεων” εν τω μέσω της εξέγερση.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η εχθρική στάση του σταλινισμού που μιλούσε για προβοκάτορες και υποκινούμενες κινητοποιήσεις. Η ΚΝΕ και το ΚΚΕ έπαιξαν περιθωριακά μόνο το ρόλο της πολιτικής αστυνομίας, χωρίς να καταφέρουν να ασκήσουν τον έλεγχο τους στις ευρύτερες κινητοποιούμενες μάζες, όπως συνέβη σε σημαντικές κινητοποιήσεις κατά τις δεκαετίες που προηγήθηκαν.

Οι αστυνομικοί εγκέφαλοι αδυνατούν να κατανοήσουν πώς οι μάζες παύουν να σκύβουν το κεφάλι και αναζητούν τη λύση του αινίγματος σε πράκτορες. Το ΚΚΕ προσχώρησε τότε όχι μόνο στην αστυνομική αντίληψη της ιστορίας, αλλά και εκφυλίστηκε σε πολιτική αστυνομία του κινήματος εισπράττοντας τα συγχαρητήρια του ακροδεξιού ΛΑΟΣ ή την παραίνεση της φυλλάδας “Αυριανή” με το διαβόητο πρωτοσέλιδο “να αναλάβουν οι πολίτες ή το ΚΚΕ” – φυσικά ως “αγανακτισμένοι πολίτες” πολιτογραφούνταν οι φασίστες παρακρατικοί που εφορμούσαν ενάντια στους εξεγερμένους σε συνεργασία με την αστυνομία.

Οι μεγάλες πληγές του Δεκέμβρη όμως δεν ήρθαν απ’ έξω, αλλά από μέσα…

Ο ακτιβισμός και η απουσία ενός πολιτικού σχεδίου για την άμεση αμφισβήτηση της αστικής εξουσίας και τη μετατροπή της εξέγερσης σε επανάσταση ήταν η μεγάλη πληγή.

Ο ακτιβισμός δεν έλειψε, ούτε η οργάνωση καθημερινών διαδηλώσεων ούτε ποικίλων άλλων δράσεων. Στην Aθήνα, επίκεντρο της εξέγερσης, οι τρεις καταλήψεις, της Nομικής με την αριστερά και την ΑΚ, του Πολυτεχνείου και της AΣOEE με την αναρχία, μόνο στην από κοινού διοργάνωση διαδηλώσεων προχώρησαν χωρίς να συζητήσουν επί της ουσίας για το πώς μπορεί να αναπτυχθεί ένα κοινό σχέδιο δράσης των εξεγερμένων, για την επέκταση και τη νίκη.

Πέρα από τις προλήψεις των αναρχικών, περί μη κατάκτησης της εξουσίας, που βρήκαν διέξοδο στην αποθέωση του ακτιβισμού στην πιο μαχητική του εκδοχή, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά αναζήτησε στην εξέγερση μια ευκαιρία έκφρασης στο “κεντρικό πολιτικό σκηνικό” και έστησε έναν δικό της παράλληλο διάλογο για μια “ενωτική πρωτοβουλία” η οποία οδήγησε στη συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο διαχωρισμός από τους “μπαχαλάκηδες” και η αναζήτηση μιας κοινοβουλευτικής οδού για να κερδίσει η αριστερά από την εξέγερση αποτέλεσε στην πραγματικότητα -εν μέρει τουλάχιστον- υποταγή στις πιέσεις της -αστικής- κοινής γνώμης. Η κριτική στο “φετιχισμό των διαδηλώσεων” δεν μπορεί να σημαίνει για την επαναστατική αριστερά αποχώρηση από τις διαδηλώσεις, αλλά ανάπτυξή τους σε μια πρακτική δραστηριότητα.

Δεν αρκεί φυσικά μια ρητορική επίκληση επαναστατικών στόχων. Τις ημέρες της εξέγερσης έλειπε ένα ιδεολογικό εργαστήρι και μια πολεμική μηχανή των καταπιεσμένων και εκμεταλλευμένων μαζών. Η δημιουργικότητα του αυθόρμητου των μαζών ήταν εντυπωσιακή, αλλά δεν κατάφερε να μην φυλλορροήσει όσο περνούσαν οι μέρες. Η επαναστατική στρατηγική εκείνες τις ημέρες έπρεπε να δώσει στην οργή την κατεύθυνσή της και τους σαφείς της πολιτικούς στόχους.

Οι αδυναμίες του επαναστατικού κινήματος τότε πρέπει να αντιμετωπιστούν ως ένα επείγον καθήκον εργασίας, γιατί όπως ήδη αναφέραμε η επαναστατική πολιτική διαδικασία που εγκαινίασε ο Δεκέμβρης δεν έχει παρέλθει.

Ο Δεκέμβρης παραμένει περισσότερο ως ένα ερώτημα, μια προσμονή από το μέλλον…

Νίκος Τζιρής

http://oen.org.gr/remember-remember-the-6th-of-december/