ΒΟΛΟΣ: «ο κύβος ερρίφθη»

αφισα δημος.jpg

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Σάββατο, 16 Φλεβάρη 2019, 7μμ

Κτήριο Παπαστράτου (Θόλος), Αίθουσα Μ

Το επόμενο διάστημα θα διεξαχθούν μια σειρά κρίσιμων κοινωνικών και πολιτικών μαχών , σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο. Μάχες που θα καθορίσουν τον πολιτικό συσχετισμό, θα κρίνουν την έκβαση κορυφαίων κοινωνικών ζητημάτων και θα σφραγίσουν μια νέα πολιτική περίοδο. Ουσιαστικά τους επόμενους μήνες θα κριθεί αν η εργαζόμενη πλειοψηφία θα αμφισβητήσει και θα συντρίψει το “μνημονιακό κεκτημένο”, ανοίγοντας δρόμους για μια ζωή κομμένη και ραμμένη στα δικά μας μέτρα ή θα το αποδεχτεί, θα συναινέσει στη συνέχισή του και θα υποκύψει σαν να αποτέλεσε ιστορικό νόμο. Παρά την ιδιαιτερότητα κάθε μιας απ’ αυτές τις μάχες, κατά τη γνώμη μας έχουμε μπροστά μας μια αναμέτρηση «εφ’ όλης της ύλης» που τελικά την καθορίζουν το λεγόμενο «κοινωνικό ζήτημα» και η πολιτική τοποθέτηση απέναντι στην ΕΕ, την κυβέρνηση και την εργοδοσία.

Στις κρίσιμες αυτές μάχες θα συγκρουστούν αντίθετα συμφέροντα. Οι ντόπιοι αστικοί κύκλοι, τα καθεστωτικά ΜΜΕ και το μαύρο μέτωπο ΕΕ – ΝΑΤΟ – ΔΝΤ – κεφαλαίου, θα επιδιώξουν πολλαπλούς στόχους με κυριότερο να διαμορφωθεί το πλαίσιο της αδιατάρακτης εφαρμογής όλων των κακόφημων “μεταρρυθμίσεων” του μνημονιακού καθεστώτος. Από την άλλη πλευρά τα θύματα της κρίσης, εργάτες και τα φτωχά μικροαστικά στρώματα.
Η επιλογή του μικρότερου κακού οδήγησε (σε διεθνή κλίμακα) όλες τις κεντροαριστερές κυβερνήσεις στην άβυσσο και τα παραδοσιακά αστικά κόμματα σε κρίση διαρκείας εξαιτίας της πλήρους αδυναμίας να διαχειριστούν τη κρίση του καπιταλισμού. Ο εθνικισμός, ο φασισμός και ο πόλεμος είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα της πολιτικής διαρκούς λιτότητας. Είναι η πολιτική σωτηρίας του καπιταλισμού από την αυτοκαταστροφή του. Θα θαφτούμε κάτω από τα ερείπιά του;
Η απόφασή μας να παλέψουμε σε όλα τα μέτωπα και στο Βόλο για ένα αριστερό, αντικαπιταλιστικό-αντιδιαχειριστικό σχήμα στηρίζεται στην πεποίθηση ότι υπάρχει εναλλακτική λύση στο μαύρο μέτωπο Μπέου και μνημονιακών ληστών που ντύνονται με το μανδύα του “δημοκρατικού,έντιμου και ικανού” πολίτη, αφαιρώντας από την οπτική του λαού τις ευθύνες τους για τις επιλογές των δέκα μνημονιακών χρόνων αλλά και για το άνοιγμα το δρόμου στην σημερινή δημοτική αρχή. Δέκα χρόνια μνημονίων και πέντε χρόνια “Μονακό” είναι αρκετά.
Το πρόγραμμα που παρουσιάζουμε για ένα δημοτικό σχήμα κύτταρο αγώνα, συνδέει άρρηκτα τους τοπικούς αγώνες με το ερώτημα ποιος θα λύσει το κοινωνικό ζήτημα και με ποιες μεθόδους. Η απάντησή μας είναι ξεκάθαρη και ειλικρινής: Μόνο η μαζική, μαχητική και ανατρεπτική κινητοποίηση της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων για τα κοινωνικά προβλήματα, μικρά και μεγάλα, είναι ικανή να δώσει μια απάντηση στο πλήρες αδιέξοδο του συστήματος προς όφελος τους. Κάθε άλλη προοπτική είναι η πολιτική της εξαπάτησης για μια φρίκη χωρίς τέλος.
O δρόμος μας είναι το τρίπτυχο ενός μαχητικού ανατρεπτικού πολιτικού προγράμματος προς όφελος της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων, οργάνωσης από τα “κάτω” για την ενδυνάμωση των συμμαχιών μας στο δρόμο, μάχη ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό μέχρι τη νίκη.
Η ανακοίνωση των μέχρι σήμερα υποψήφιων δημάρχων, με ή χωρίς χρίσμα, που υπηρέτησαν και υπηρετούν τα μνημόνια, υποψηφίων από τα αριστερά που οριοθετούν την ενότητα στη δράση με την συμφωνία στο πρόγραμμα, άλλοι που η ανέξοδη “κριτική” τους έσυρε στο άρμα του ΣΥΡΙΖΑ ή πίσω από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία με το τίμημα της υπονόμευσης όλων των εργατικών αγώνων, κάνει περισσότερο από ποτέ αναγκαία την προβολή ενός εναλλακτικού σχεδίου πάλης που πρέπει να συζητηθεί πλατιά και ανοικτά μέσα στο λαό.
Ὀπως έχουμε ήδη διατυπώσει στο πρόγραμμά που παρουσιάζουμε “Δεν επιδιώκουμε μια ευκαιριακή συμμαχία δυνάμεων και αγωνιστών, ούτε τη συγκρότηση ενός ψηφοδελτίου μιας χρήσης. Στόχος μας είναι η δημιουργία ενός ενωτικού, μαζικού, δημοκρατικού, μαχητικού σχήματος, που θα γίνει ένας ζωντανός πόλος αντιπαράθεσης με την αστική πολιτική και θα είναι κύτταρο αγώνα……..Αυτό που λείπει από την πόλη μας σήμερα δεν είναι οι “προσωπικότητες”, οι “ικανοί” και οι καλοί διαχειριστές. Αυτό που λείπει είναι ένα κίνημα πόλης που θα επιδιώξει να αμφισβητήσει και να συγκρουστεί με το πλαίσιο της αστικής πολιτικής και να το ανατρέψει …….“Η δημοτική κίνηση που δημιουργείται είναι τμήμα της μαχόμενης εργατικής τάξης κι όλων των καταπιεσμένων. Αγωνίζεται ΕΝΑΝΤΙΑ στα μνημόνια και την κοινωνική καταστροφή, στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, σε κάθε μορφή καταπίεσης, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα μέχρι να ανοιχτεί ο δρόμος της καθολικής ανθρώπινης χειραφέτησης. Είναι ανοιχτή σε όλους όσους θέλουν να αγωνιστούν, εκτός από ρατσιστές, εθνικιστές και φασίστες.

11/2/2019
Η επιτροπή προγράμματος για μια αριστερή, αντιδιαχειριστική, αντικαπιταλιστική κίνηση-σχήμα

12 Φλεβάρη, απεργία για το χάος στα ασφαλιστικά ταμεία

ποποκπ 12-2-2019

24ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΟΠΟΚΠ 12-2-19

ΠΟΠΟΚΠ

Αθήνα,4-2-2019

Αρ.Πρωτ: 3705                  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής (ΠΟΠΟΚΠ), προκηρύσσει πανελλαδική 24ωρη απεργία την Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2019 και συγκέντρωση – συλλαλητήριο έξω από το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Σταδίου 29) στις  11.00 π.μ..

Επιχειρώντας να αναδείξουμε την αναγκαιότητα της συνεχούς αντίστασης στη διαχρονική επίθεση στο Κοινωνικό Κράτος μέσω των συνεχιζόμενων και κλιμακούμενων αντιλαϊκών πολιτικών, διεκδικούμε ταυτόχρονα ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς στους νέους οργανισμούς οι οποίοι προέκυψαν μέσα από συνεχείς οργανωτικές αναδιαρθρώσεις και ενοποιήσεις. Ο ΕΦΚΑ, το ΕΤΕΑΕΠ, ο ΟΠΕΚΑ, ο ΕΟΠΥΥ και οι «πετσοκομμένοι» από αρμοδιότητες τ. ΟΕΕ & τ. ΟΕΚ (μετά τη βίαιη κατάργησή τους το 2012 ενσωματώθηκαν στον ΟΑΕΔ), δεν αποτελούν μόνο οργανισμούς «κομμένους και ραμμένους» στα μέτρα και στα πλαίσια της εφαρμογής και της υλοποίησης αυτών των πολιτικών αλλά και στυγνές «εργασιακές γαλέρες». Αποτελούν επίσης οργανισμούς υπό συνεχή «διαμόρφωση», λειτουργώντας ουσιαστικά σαν «πιλότοι» για την εφαρμογή των νέων διοικητικών και οργανωτικών προτύπων στο δημόσιο, στη λογική του αυταρχισμού, της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και του περιορισμού βασικών τους αρμοδιοτήτων.

                                                                           ΕΦΚΑ

Ξεκινώντας από τον ΕΦΚΑ, όπως αποδείχθηκε στην πράξη ο συγκεκριμένος φορέας δεν υφίσταται παρά μόνο στο επίπεδο της εφαρμογής των άμεσων μνημονιακών υποχρεώσεων. της Κυβέρνησης, με κάθε κόστος και με κάθε μέσο. Αναφερόμαστε στις άγριες περικοπές των παροχών μέσω του νέου τρόπου υπολογισμού των νέων και του επανυπολογισμού των παλαιών συντάξεων. Γι αυτά αγωνιούσαν δύο χρόνια τώρα τόσο η Πολιτική Ηγεσία όσο και η Διοίκηση. Πρέπει όμως να τονίσουμε ότι, προς το παρόν διακρίνουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου, αφού η νέα «αρχιτεκτονική» του συστήματος δηλαδή ο κεφαλαιοποιητικός του χαρακτήρας και ο δραστικός περιορισμός της εγγύησης των παροχών από το κράτος, κρύβει μεσοπρόθεσμα δυσάρεστες εκπλήξεις για ολόκληρο τον κόσμο της εργασίας, ασφαλισμένους και συνταξιούχους. Το ίδιο ισχύει για διατάξεις που αφορούν συγκεκριμένες κατηγορίες ασφαλισμένων που πολλές φορές περνούν «στα ψιλά», όπως π.χ. η κατάργηση της Ειδικής Προσαύξησης ΤΣΜΕΔΕ όπου ο δικαιούχος για 35 χρόνια ασφάλισης λάμβανε επιπλέον περίπου 1200 ευρώ και τώρα αυτό μειώθηκε κατά περίπου 70%! (κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την Μονοσύνταξη στο ΤΣΑΥ η οποία όμως καταργείται τέλος του 2019). Η πλήρης κατάργηση του ν. 4387/16 και κάθε άλλης αντιασφαλιστικής νομοθεσίας παραμένουν επομένως από τις πλέον βασικές και κρίσιμες διεκδικήσεις ολόκληρου του εργατικού κινήματος.

Ταυτόχρονα φρόντισαν να στήσουν τη «βιτρίνα» της ενοποίησης, η οποία εκ των πραγμάτων όπως τους είχαμε προειδοποιήσει περιορίζεται στις κεντρικές υπηρεσίες και εσχάτως βάση του οργανογράμματος στα γραφεία των εννέα (9) νέων γεν. διευθυντών που τοποθέτησε η Διοίκηση κατ’ εντολή του υφυπουργού Τ. Πετρόπουλου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δε, χωρίς να γενικεύουμε ή να αφορίζουμε, οι συγκεκριμένες επιλογές δεν μπορεί παρά να προκαλούν σοβαρές επιφυλάξεις από τη μεριά μας, δεδομένων των δεκάδων αυθαιρεσιών και της αδιαφάνειας στη διαχείριση του προσωπικού ήδη από το καλοκαίρι του 2016, πριν δηλαδή από την έναρξη λειτουργίας του ΕΦΚΑ την 01/01/2017. Αυθαιρεσία και αδιαφάνεια που νομιμοποιήθηκαν και έλαβαν θεσμικό χαρακτήρα με την ψήφιση ειδικών νόμων με τους οποίους όλες οι σχετικές αρμοδιότητες συγκεντρώθηκαν άμεσα ή έμμεσα στο πρόσωπο του κου Πετρόπουλου, αναστέλλοντας ουσιαστικά τις σχετικές διατάξεις του υπαλληλικού κώδικα. Γι αυτό μιλήσαμε παραπάνω για «πιλοτική» οργάνωση και λειτουργία των νέων οργανισμών.

Όσο για το οργανόγραμμα το οποίο βέβαια ολοκληρώθηκε δύο χρόνια μετά τον αρχικό προγραμματισμό, αποτελεί προϊόν μιας «κομπογιαννίτικης» πρακτικής για την κατά παραγγελία δημιουργία ενός υδροκέφαλου, αθηνοκεντρικού, δυσλειτουργικού φορέα, ερήμην βέβαια των εργαζόμενων αλλά και της κοινής λογικής. Ακόμη όμως πιο ανησυχητικός είναι ο σχεδιασμός (ή ορθότερα η ανυπαρξία σχεδιασμού), για την πλήρη εφαρμογή του. Εκτός αν πιστεύουν ότι θα πάρουμε στα σοβαρά αυτό που ειπώθηκε στη σχετική επιτροπή για το αρχικό στάδιο εφαρμογής και αφορά στην υποχρέωση των υπαλλήλων στη χρήση σχετικού εγχειριδίου που θα περιλαμβάνει τις διατάξεις ΟΛΩΝ των ενοποιημένων ταμείων. Δηλαδή ο συνάδελφος π.χ. του πρώην ΟΓΑ θα έχει μπροστά του στο γκισέ τον ασφαλισμένο του πρώην ΙΚΑ, ΟΑΕΕ κ.λ.π. και θα ψάχνει το «usermanual», προκειμένου να τον εξυπηρετήσει. Αλήθεια αυτοί που το σκέφτηκαν έχουν ποτέ βρεθεί στην «πρώτη γραμμή» της εξυπηρέτησης;

Παρά τις βαρύγδουπες λοιπόν εξαγγελίες και δηλώσεις , ο ΕΦΚΑ έως σήμερα απέτυχε πλήρως στους οργανωτικούς και υποτίθεται «αντιγραφειοκρατικούς» ιδρυτικούς του στόχους, δηλαδή:

  • Να ενοποιήσει τα εντασσόμενα ταμεία με κοινό κανονισμό παροχών και ενιαίες πλατφόρμες εφαρμογών. Για να επιτευχθεί αυτό θα έπρεπε να έχει προηγηθεί ομογενοποίηση φορέων, κάτι που ακόμη δεν έχει συμβεί αλλά είναι και πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί άμεσα όπως είχαμε προειδοποιήσει εξ αρχής.
  • Να απαλλάξει τους ασφαλισμένους από τη γραφειοκρατία και περιττές μετακινήσεις. Η ανύπαρκτη ουσιαστικά ενοποίηση, η οποία κουκουλώνεται κάτω από την ενιαία ταμπέλα του ΕΦΚΑ, δημιουργεί πολλαπλάσια προβλήματα στην εξυπηρέτηση των ασφαλισμένων, αφού η ψευδαίσθηση ότι κάθε υπάλληλος του ΕΦΚΑ έχει πρόσβαση σε όλα τα εντασσόμενα ταμεία, ταλαιπωρεί χιλιάδες πολίτες και υπαλλήλους. Δεν υπάρχει ακόμη ενιαία πλατφόρμα ασφαλιστικής ικανότητας, η οποία θα επέτρεπε την κατάργηση των βιβλιαρίων, τα οποία έχουν εξαντληθεί και αντικαθίστανται από τους υπαλλήλους – κατόπιν εντολής της Διοίκησης – με χαρτοκοπτικές δημιουργίες και συνθέσεις!!! Η δε ενιαία εφαρμογή του Μητρώου, επειδή στήθηκε βιαστικά, δημιούργησε τεράστια προβλήματα στους ασφαλισμένους, πολλοί από τους οποίους βρέθηκαν με διπλές ή συγχωνευμένες εγγραφές με συνωνύμους. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι πολλές επείγουσες διαδικασίες όπως έκδοση συνταξιοδοτικών αποφάσεων, πρόσληψη σε εργασία, υποβολή ΑΠΔ, απόδοση ασφαλιστικής ικανότητας κ.α. δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν.
  • Να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ή τουλάχιστον την προσδοκία για τη δημιουργία μιας σύγχρονης δημόσιας υπηρεσίας, αποτελεσματικής και επαρκούς, με στοιχειώδη υλικοτεχνική υποδομή, εξοπλισμό και εργαλεία δουλειάς, όπως ολοκληρωμένες ηλεκτρονικές διασυνδέσεις και αξιόπιστα μηχανογραφικά συστήματα. Η δε ανεπάρκεια σε πλήρεις και ξεκάθαρες ηλεκτρονικές εφαρμογές, όπως π.χ. αυτές που απαιτούνταν για το Κοινωνικό Μέρισμα, δεν δημιουργεί συνθήκες ίσων ευκαιριών για τους πολίτες, πολλοί από τους οποίους μένουν «εκτός νυμφώνα» αν και το δικαιούνταν.
  • Την ύπαρξη επαρκούς χρηματοδότησης, αφού είναι σε όλους γνωστό ότι ο «πλεονασματικός» ΕΦΚΑ στηρίζεται στον κωδικό των «μικροεξόδων» για να καλύψει τις βασικότερες των αναγκών του. Προκαλούν πραγματικά θλίψη οι ελλείψεις ακόμη και των πλέον αναγκαίων μέσων και υλικών όπως το εκτυπωτικό χαρτί, η μελάνη των εκτυπωτών κλπ.
  • Να εξασφαλίσει αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους. Αντίθετα, τους θεώρησαν κι εξακολουθούν να τους θεωρούν αναλώσιμους, αδιαφορώντας προκλητικά και μεταφέροντας στις πλάτες τους όλη την ευθύνη για την αντιμετώπιση των δεκάδων καθημερινών προβλημάτων και των σοβαρότατων δυσχερειών. Στρέφουν το βλέμμα και εγκαταλείπουν στην τύχη τους υπηρεσίες – κολαστήρια, πολλές φορές καθ’ υπόδειξη «συμβούλων», «παρασυμβούλων» και υπηρεσιακών παραγόντων. Υπηρεσίες ακραία υποστελεχωμένες, με σοβαρότατες ελλείψεις σε όλα τα επίπεδα και σε πολλές περιπτώσεις χωρίς καθαριότητα, θέρμανση και κλιματισμό! Ακολουθώντας παλιές και δοκιμασμένες πρακτικές, προκαλούν, ενθαρρύνουν και παγιώνουν με διχαστικούς όρους τη δημιουργία «πατρικίων» και «πληβείων», με τους δεύτερους να παραμένουν αβοήθητοι και εγκαταλελειμμένοι στην πρώτη γραμμή της αέναης καθημερινής «μάχης», διακινδυνεύοντας ακόμη και την σωματική τους ακεραιότητα ή την ψυχική τους υγεία. Όλα αυτά δε, υπό την δαμόκλειο σπάθη σχετικής διάταξης νόμου που πεισματικά και παρά τη μεγάλη έλλειψη προσωπικού αρνούνται να καταργήσουν και αφορά «στην πιθανή ύπαρξη πλεονάζοντος προσωπικού». Οι συγκεκριμένοι συνάδελφοι μετά την εφαρμογή του οργανογράμματος θα υποχρεωθούν να αναζητήσουν αλλού την τύχη τους, χωρίς να γνωρίζει κανείς τους όρους και τις προϋποθέσεις. «Πιλοτικό» κι αυτό!
  • Να επιταχύνει τις διαδικασίες έκδοσης των συντάξεων και της διεκπεραίωσης των κάθε είδους αιτημάτων ασφαλισμένων και συνταξιούχων. Για το πρώτοδυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε αφού από τον Ιανουάριο του 2017 προειδοποιούσαμε ότι, με βάση τον – ανύπαρκτο – σχεδιασμό της Διοίκησης και του Υπουργείου, κανένα χρονοδιάγραμμα δεν πρόκειται να τηρηθεί. Αντίθετα, ολόκληρο το βάρος μεταφέρθηκε στους εργαζόμενους, οι οποίοι εντελώς αβοήθητοι έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό προκειμένου να λειτουργήσει το σύστημα απονομής παρά τις τρομερές δυσχέρειες και ελλείψεις. Μετά τη λήξη του προγράμματος χρηματοδότησης την 31/12/2018, εξακολουθούν να βρίσκονται σε εκκρεμότητα τουλάχιστον 50000 αιτήσεις συνταξιοδότησης (δεν περιλαμβάνονται περίπου 20000 αιτήσεις του τελευταίου τριμήνου) και 25000 αιτήσεις που αφορούν «ανελαστικές περιπτώσεις». Στις δεύτερες υποτίθεται η υπαιτιότητα αφορά στο δικαιούχο (ελλιπή δικαιολογητικά κλπ), όπου όμως στις περισσότερες περιπτώσεις η προσκόμιση τους καθυστερεί λόγω γραφειοκρατικών προβλημάτων μεταξύ υπηρεσιών (πρώην ταμείων) του ίδιου του ΕΦΚΑ. (Αναφέρουμε επίσης σχετική πληροφορία που αφορά σε ενέργειες του Οργανισμού για την εξασφάλιση περιορισμένου ύψους χρηματοδότησης για το τρέχον έτος). Όσο για τα υπόλοιπα αιτήματα (αναγνωρίσεις χρόνου, διαγραφές, επανεγγραφές κλπ), είναι χωρίς υπερβολή εκατοντάδες χιλιάδες! Σε χαρτόκουτα, τσουβάλια και ράφια έτοιμα να καταρρεύσουν. Χρόνος διεκπεραίωσης άγνωστος. (Ειδικότερα για την έκδοση συντάξεων ασφαλισμένων Δημοσίου & Δήμων, πρέπει άμεσα να ληφθούν πρωτοβουλίες από τη Διοίκηση και το Υπουργείο, καθώς οι χρόνοι έκδοσης των συνταξιοδοτικών πράξεων προσεγγίζουν τα τρία έτη, λόγω της υποβάθμισης της Γενικής Δ/νσης Συντάξεων Δημοσίου του Γ.Λ.Κ. σε απλή Διεύθυνση και την υπαγωγή της στον ΕΦΚΑ, την υποστελέχωση, και την αδυναμία υποστήριξης από τα πληροφοριακά συστήματα που λειτουργούν αυτή τη στιγμή στον ΕΦΚΑ.)

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

  • Την άμεση ενίσχυση με μόνιμο προσωπικό.
  • Την ενίσχυση και ανανέωση της γερασμένης, σχεδόν ανύπαρκτης, υλικοτεχνικής υποδομής και τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας. Εξαγγέλλουν «φαραωνικής» εμπνεύσεως έργα χωρίς να επενδύουν ούτε ένα ευρώ. Οριστική λύση στα ζητήματα της καθαριότητας, της θέρμανσης και του κλιματισμού. Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού καθαριότητας και φύλαξης. Τα κτίρια του ΕΦΚΑ με εξαίρεση τις κεντρικές υπηρεσίες που διαθέτουν υπηρεσίες φύλαξης είναι «ξέφραγο αμπέλι».
  • Μονιμοποίηση όλων των συναδέλφων πρώην stage που παραμένουν στην υπηρεσία με δικαστικές αποφάσεις οι οποίοι καλύπτουν στο σύνολό τους πάγιες και διαρκείς ανάγκες περισσότερο από μια δεκαετία.
  • Την παράταση του μεταβατικού διαστήματος της ενοποίησης μέχρι την ολοκλήρωση κάθε επιμέρους έργου, την τροποποίηση κομβικών διατάξεων του Οργανογράμματος με συμμετοχή των εργαζόμενων, την εξασφάλιση χρηματοδότησης και την εκπόνηση συγκεκριμένου συνολικού σχεδίου και χρονοδιαγράμματος για την εφαρμογή του, με ανάληψη της ευθύνης από το Δ.Σ. του ΕΦΚΑ.
    • Τη διεύρυνση του ενδεκαμελούς Δ.Σ. του ΕΦΚΑ σε δεκαεπταμελές με την άμεση αναλογική συμμετοχή εκπροσώπων των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων όλων των κλάδων και των κατηγοριών (ισχύει και για τους υπόλοιπους Οργανισμούς). Ο χαρακτήρας του σημερινού Δ.Σ. και η διαμόρφωση των εσωτερικών συσχετισμών (6/5) για πρώτη φορά υπέρ των διορισμένων από την Κυβέρνηση μελών, καθιστά σχεδόν «διακοσμητικό» το ρόλο των εκπροσώπων. Καταργεί στην πράξη κάθε δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης από τη μεριά των ασφαλισμένων, των συνταξιούχων και των εργαζόμενων, τα συμφέροντα των οποίων υποτίθεται πως υπηρετεί ο νέος Οργανισμός. Επίσης, ζητάμε διεύρυνση των αρμοδιοτήτων, ενίσχυση και κατοχύρωση υψηλού βαθμού αυτονομίας έναντι των Κυβερνητικών παρεμβάσεων. Την κατάργηση κάθε σχετικής διάταξης που επιτρέπει στο «μακρύ χέρι» της Πολιτικής Ηγεσίας να «λεηλατεί» κατά το δοκούν τα αποθεματικά του ΕΦΚΑ. Απόλυτη προστασία και αυτοδιαχείριση από το Δ.Σ. της κινητής και ακίνητης περιουσίας εντός συγκεκριμένου αυστηρού θεσμικού πλαισίου.
  • Για τους συναδέλφους που υπηρετούν στα ΠΕΚΑ διεκδικούμε να νομοθετηθεί η νομική τους κάλυψη, όπως ακριβώς ισχύει για τους ελεγκτές της Α.Α.Δ.Ε. Επίσης, και η καταβολή οδοιπορικών σύμφωνα με τα ισχύοντα για τους ελεγκτές του ΣΕΠΕ.

ΕΤΕΑΕΠ

Συνεχίζουμε με τοΕΤΕΑΕΠτο οποίο στα συνολικότερα ζητήματα δεν αποτελεί παρά μικρογραφία του ΕΦΚΑ, αντιμετωπίζοντας τα ίδια οργανωτικά και λειτουργικά προβλήματα γι αυτό και οι διεκδικήσεις είναι κοινές (οργανόγραμμα, κανονισμός παροχών, σύνθεση Δ.Σ. και ειδικότερα προβλήματα ενοποίησης των ταμείων). Αναφερόμαστε βέβαια στην έκταση και όχι στην ένταση των προβλημάτων, αφού σε πολλές περιπτώσεις είναι ακόμη πιο σοβαρά, ιδιαίτερα για ότι αφορά στην έλλειψη προσωπικού και στις συνθήκες εργασίας. Σε συνδυασμό δε, με το μεγάλο όγκο εκκρεμών συνταξιοδοτικών υποθέσεων (75000 Επικουρικές και 20000 εφάπαξ), προκαλεί απίστευτη πίεση στους εργαζόμενους, εντατικοποίηση της εργασίας, αυθαίρετες μετακινήσεις υπαλλήλων, παράλληλα καθήκοντα και διάθεση υπαλλήλων (οι αριθμοί των καθυστερούμενων συντάξεων τόσο στην επικουρική όσο και στο εφάπαξ είναι θα λέγαμε «πλασματικοί», αφού δεκάδες χιλιάδες αιτήματα δεν εμφανίζονται επειδή εκκρεμεί η έκδοση της κύριας σύνταξης). Όσο για το επίπεδο των παροχών, μετά τα συνεχή «σφαγεία» όλων των αντιασφαλιστικών νόμων, τους «μαθηματικούς τύπους» και τον «επανυπολογισμό» του νόμου Κατρούγκαλου, έχουν λάβει τη μορφή φιλοδωρήματος και για τα εφάπαξ μετά το 2014 της άτοκης επιστροφής εισφορών.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

  • Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού
  • Μονιμοποίηση των 12 συναδέλφων που εργάζονται με δικαστικές αποφάσεις
  • Βελτίωση των συνθηκών εργασίας
  • Ενίσχυση και ανανέωση της υλικοτεχνικής υποδομής
  • Λύση στο πρόβλημα της εξυπηρέτησης του κοινού και της υπηρεσίας του τηλεφωνικού κέντρου
  • Μηχανογραφική ανάπτυξη για διευκόλυνση των πολιτών και των υπαλλήλων

ΟΠΕΚΑ

OΟΠΕΚΑόπως είναι γνωστό αφορά στις προνοιακές υπηρεσίες του πρώην ΟΓΑ, αφού οι ασφαλιστικές – συνταξιοδοτικές μεταφέρθηκαν στον ΕΦΚΑ (να τονίσουμε εδώ ότι, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοι του ΕΦΚΑ – ΑΓΡΟΤΩΝ, η τρομερή έλλειψη προσωπικού και οι συνθήκες εργασίας   είναι   απερίγραπτα).

Από την πρώτη μέρα εκφράσαμε τις πάγιες θέσεις μας για τον εντελώς διαφορετικό κοινωνικό χαρακτήρα που ο νέος Οργανισμός οφείλει να υπηρετήσει, σε αντίθεση με τη σκοπιμότητα που καθ’ υπόδειξη των δανειστών έρχεται με τη σημερινή του μορφή να διεκπεραιώσει. Δηλαδή, τη μετατροπή της «συστημικής» διογκούμενης φτώχειας σε στρατηγική μεταβλητή δημιουργίας και διαχείρισης του «υποστηριζόμενου» πολίτη, του προνοιακού «επαίτη» και όχι του «δικαιούχου» στο πλαίσιο της εργατικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας και των αντίστοιχων δικαιωμάτων. Έστησαν δηλαδή, έναν οργανισμό «συμπληρωματικό» και απαραίτητο για τη συνέχιση και τη διεύρυνση των αντεργατικών-αντιασφαλιστικών πολιτικών τους, έτοιμο να υποδεχτεί τους ανέργους, τους υποαπασχολούμενους και τους κοινωνικά αποκλεισμένους οι οποίοι θα πολλαπλασιάζονται χρόνο με τον χρόνο ως αποτέλεσμα αυτών των συγκεκριμένων πολιτικών.

Τονίσαμε επίσης το γεγονός ότι τέτοιου είδους «μεταρρυθμιστικές» πρωτοβουλίες, με άλλοθι τον «εξορθολογισμό» και τις οργανωτικές και λειτουργικές δυσχέρειες, οδηγούν συνήθως άμεσα ή έμμεσα στον περιορισμό ή στην κατάργηση παροχών και ο ΟΠΕΚΑ δυστυχώς δεν θα αποκλίνει από τον ανωτέρω κανόνα. Διαφορετικά, δεν είχαν κανένα λόγο να αποφύγουν –κατά τα πρότυπα του ΕΦΚΑ– τη δημιουργία Ενιαίου Κανονισμού Παροχών ταυτόχρονα με την έναρξη λειτουργίας του νέου Οργανισμού. Επίσης, η οργανωτική προχειρότητα, το διοικητικό μοντέλο όπως και οι σχετικές πρακτικές είναι αντιγραφή από τον ΕΦΚΑ και το ΕΤΕΑΕΠ.

Τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοι του ΟΠΕΚΑ στην εργασιακή τους καθημερινότητα αφορούν σε μια υπερπροσπάθεια να υπερβούν παλιά εμπόδια που παραμένουν – με απόλυτη ευθύνη των διοικήσεων και της πολιτικής ηγεσίας – αλλά και νέα που συνεχίζουν να ορθώνονται μπροστά τους, ώστε να κατορθώνουν τελικά να εξυπηρετήσουν με επάρκεια και αξιοπρέπεια όλους ανεξαιρέτως τους συμπολίτες μας. Τα προβλήματα ωστόσο χρονίζουν και διογκώνονται και παρά τις επαναλαμβανόμενες ανεκπλήρωτες υποσχέσεις παραμένουν ανεπίλυτα:

  • Οι ελλείψεις προσωπικού δεν καλύπτονται με μπαλώματα και προσωρινές λύσεις (όμηροι συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου και περιορισμένος αριθμός μετακινήσεων με το σύστημα της κινητικότητας).
  • Η έλλειψη προγραμματισμού και κατάλληλης προετοιμασίας με την οποία «φορτώνονται» νέες αρμοδιότητες στον υποστελεχωμένο ΟΠΕΚΑ θα επιδεινώσει αναπόδραστα την εξυπηρέτηση των πολιτών και θα αυξήσει τα καθημερινά εργασιακά προβλήματα.
    • Οι χρονίζουσες ελλείψεις σε υλικοτεχνική υποδομή θα συνεχίσουν να εντείνουν την καθημερινή ταλαιπωρία συναδέλφων και πολιτών.

                                                             ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

  • Επαρκή στελέχωση του ΟΠΕΚΑ με μόνιμο προσωπικό
  • Φροντίδα για την απρόσκοπτη λειτουργία εφαρμογών και δικτύων.
  • Άμεση κάλυψη των ελλείψεων σε υλικοτεχνική υποδομή.
  • Άμεση επίλυση των εκκρεμοτήτων σε πληροφοριακά συστήματα, νομοθετικές και υπηρεσιακές ρυθμίσεις.
  • Άμεση κατάρτιση Ενιαίου Κανονισμού Παροχών στον ΟΠΕΚΑ.
  • Επιτάχυνση της διαδικασίας αμοιβαίων μετακινήσεων επιθυμούντων συναδέλφων μεταξύ των δύο φορέων.
  • Διαφάνεια και αξιοκρατία στην αντιμετώπιση όλων των συναδέλφων για όλα τα υπηρεσιακά τους θέματα.

ΕΟΠΥΥ

Σχετικά με τον ΕΟΠΥΥ είναι γνωστό ότι, ιδρύθηκε με το ν. 3918/11 και καλύπτει σχεδόν το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού στις παροχές υγείας. Από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα έχει υποστεί τεράστιες αλλαγές – ν. 4238/14 των μονάδων υγείας στο Πρωτοβάθμιο Εθνικό Δίκτυο Υγείας (Π.Ε.Δ.Υ.) και αλλαγή σκοπού, παραμένοντας μόνο αγοραστής υπηρεσιών υγείας. Τα οικονομικά του τελούν υπό τη σκληρή εποπτεία των «θεσμών» και ουσιαστικά χρόνο με το χρόνο υποβαθμίζονται οι παροχές υγείας μέσω συνεχών περικοπών.

Η σύσταση και λειτουργία Αυτοτελούς Τμήματος Εποπτείας, Ανάπτυξης και Λειτουργίας ΕΟΠΥΥ στο Υπουργείο Υγείας, το οποίο θεσμοθετήθηκε με το Π.Δ. 121/17 «Οργανισμός του Υπουργείου Υγείας», στην ουσία καταργεί την αυτονομία του φορέα και θέτει τον Οργανισμό υπό την ηγεμονία του εκάστοτε υπουργού.

Σημαντικό ζήτημα είναι η έλλειψη «Οργανισμού», που είναι απαραίτητος για την λειτουργία ενός φορέα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται πολλές δυσχέρειες στη λειτουργία και στην οργάνωσή του. Η έλλειψη προσωπικού στην Κεντρική Υπηρεσία αλλά και σε πολλές από τις Περιφερειακές Διευθύνσεις δημιουργεί επίσης σοβαρά προβλήματα.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

  • Την άμεση κατάργηση του άρθρου 30 και όλων των υπολοίπων σχετικών διατάξεων του Π.Δ. 121/17 με τις οποίες αφαιρούνται κρίσιμες αρμοδιότητες από το ΔΣ του ΕΟΠΥΥ και μεταφέρονται σε αυτοτελές τμήμα του Υπουργείου, υπονομεύοντας το θεσμικό ρόλο του μοναδικού φορέα παροχής υπηρεσιών υγείας και ανοίγουν την «κερκόπορτα» για σταδιακή υποβάθμιση της συνολικής του υπόστασης.
  • Τη στοχευμένη ενίσχυση με μόνιμο προσωπικό.
  • Την ολοκλήρωση του Οργανογράμματος με συμμετοχή των εργαζόμενων.
  • Την αναβάθμιση των παροχών μέσω του ΕΚΠΥ (Ενιαίος Κανονισμός Παροχών Υγείας)

τ. ΟΕΚ – τ. ΟΕΕ

Τέλος, για ότι αφορά στους τ. ΟΕΚ και ΟΕΕ, όλοι γνωρίζουμε ότι, το 2012 καταργήθηκαν «εν μια νυχτί» στα πλαίσια της επιχειρούμενης διαδικασίας διάλυσης και κατάργησης του Κοινωνικού Κράτους. Το μεγαλύτερο μέρος των συναδέλφων μεταφέρθηκαν στον ΟΑΕΔ και θεωρητικά το ίδιο ίσχυσε για τις αρμοδιότητες των δύο οργανισμών. Ουδέποτε βέβαια αυτές οι αρμοδιότητες και οι αντίστοιχες υπηρεσίες δεν αποκαταστάθηκαν πλήρως. Ουδέποτε επίσης δεν συζητήθηκε σοβαρά και φυσικά δεν υλοποιήθηκε η υπόσχεση της σημερινής Κυβέρνησης για την επανίδρυση τους.

Βασικό στόχο και πάγιο αίτημα τόσο του ΠΑΝ.Σ.ΥΠ.Ο. όσο και της ΠΟΠΟΚΠ, αποτελεί η Ίδρυση Φορέα Κοινωνικής και Στεγαστικής Πολιτικής στην χώρα μας, σαν βασική αναγκαιότητα της κοινωνίας μας. Η Ελλάδα της κρίσης και της ανεργίας δεν διαθέτει αυτόνομο φορέα Στεγαστικής Πολιτικής, γεγονός απαράδεκτο αν αναλογιστεί κανείς τις τεράστιες στεγαστικές ανάγκες των πολιτών και τις δυνατότητες αξιοποίησης του στεγαστικού αποθέματος στη χώρα μας. Η εκπροσώπηση της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημόσιων, Συνεταιριστικών και Κοινωνικών Φορέων Στέγασης «Housing Europe» η οποία αποτελείται από περισσότερους από 40.000 φορείς – παρόχους στέγασης από 23 χώρες, πρέπει να αποτελέσει άμεσο στόχο του νέου φορέα αλλά και του ΟΑΕΔ, όσο εκείνος αποτελεί τον καθολικό διάδοχο του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας.

Έως τη δημιουργία του ως άνω φορέα και με δεδομένη την υποχρέωση του Κράτους να διαθέτει τις εισφορές των εργαζομένων για τους σκοπούς για τους οποίους παρακρατούνται:

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

  • Τη δημιουργία Γενικής Διεύθυνσης Στέγασης και Μέριμνας στον ΟΑΕΔ (στο σχέδιο του νέου Οργανογράμματος του Ο.Α.Ε.Δ. δεν προβλέπεται).
  • Το σχεδιασμό και την υλοποίηση των προγραμμάτων που αποτελούν υποχρέωση του ΟΑΕΔ ως καθολικού διαδόχου των καταργηθέντων Οργανισμών Εργατικής Κατοικίας και Εστίας τα οποία είναι αδύνατον να πραγματοποιηθούν στα πλαίσια μιας διοικητικής δομής επιπέδου κατώτερου της Γενικής Δ/νσης.
  • Τη δημιουργία Τμημάτων Στέγασης στις Περιφερειακές Δ/νσεις του ΟΑΕΔ και αντίστοιχων τμημάτων στις υπηρεσίες πρώτης γραμμής – ΚΠΑ2 (στο σχέδιο του νέου Οργανογράμματος του Ο.Α.Ε.Δ. δεν προβλέπονται).
  • Άμεση επανέναρξη στεγαστικών προγραμμάτων από τον Ο.Α.Ε.Δ. Είναι ανεπίτρεπτο και σε πλήρη αντιστοιχία με κάθε έννοια κοινωνικού κράτους, στους καιρούς κρίσης που βιώνουμε, η στεγαστική πολιτική του ΟΑΕΔ, ως καθολικού διαδόχου του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, να περιορίζεται στις ρυθμίσεις των δανείων και των οφειλών από την παραχώρηση εργατικών κατοικιών. Απαιτείται άμεση μελέτη και υλοποίηση νέων στεγαστικών προγραμμάτων, σύγχρονων, στοχευμένων στις ανάγκες της κοινωνίας, πριν αποχωρήσουν προς άλλες υπηρεσίες περισσότεροι υπάλληλοι, οι οποίοι διαθέτουν την πείρα και την κατάρτιση να τα υλοποιήσουν. Κατασκευή ή αγορά πρώτης κατοικίας, στόχευση σε προγράμματα επισκευής και ενεργειακής αναβάθμισης κατοικιών, ανάπλασης οικισμών, καταγραφή και προσδιορισμός των κοινωνικών αναγκών με στόχο τον σχεδιασμό εναλλακτικών μορφών στεγαστικής παροχής για τις περισσότερο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, είναι μόνο λίγες από τις προτάσεις που έχουμε κατά καιρούς προβάλλει και επιμένουμε να στηρίζουμε.
  • Αποτελεσματική παρακολούθηση – αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας και εξασφάλιση των εμπράγματων δικαιωμάτων του Οργανισμού. Συντονισμένη, τακτική παρακολούθηση της περιουσίας του για την πρόληψη και αντιμετώπιση καταπατήσεων ή φθορών.
  • Αξιοποίηση της περιουσίας του Οργανισμού, σε συνεργασία με τις κατά τόπους αυτοδιοικητικές μονάδες, με εκπαιδευτικά ιδρύματα, με ειδικές κοινωνικές ομάδες κλπ, με απώτερο σκοπό την – κατά το δυνατόν – περισσότερο επωφελή για την κοινωνία χρήσης της.
  • Στήριξη προτάσεων για νομοθετική ρύθμιση παράτασης όλων των προθεσμιών των υπόχρεων για Κτηματολογικές ενέργειες δανειοληπτών, αλλά και του Οργανισμού για τα ενυπόθηκα δάνεια, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά του.
  • Διευθέτηση των εκκρεμοτήτων του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας. Η έκδοση των οριστικών παραχωρητηρίων που απομένουν, η παραχώρηση αδιάθετων διαμερισμάτων σε δικαιούχους, η αποπεράτωση και τελική παραλαβή των τελευταίων εργολαβιών, οι ρυθμίσεις κατοικιών και δανείων αποτελούν σημαντικά, επείγοντα και ευρύτατα αντικείμενα εργασίας. Είναι αδιανόητο να διεκπεραιώνονται πανελλαδικά από τους ολοένα μειούμενους συναδέλφους που προέρχονται από τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας, ως κληρονομική τους ευθύνη, ως δευτερεύον αντικείμενο του ΟΑΕΔ και μόνο μετά από τη διεκπεραίωση των «βασικών» τους καθηκόντων.
  • Άμεση επίλυση του θέματος μη απόδοσης των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών υπέρ Τ.Μ.Ε.Δ.Ε. (τ. Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε.), οι οποίες δεν έχουν καταβληθεί για τους μηχανικούς του τ. Ο.Ε.Κ. για το διάστημα από 01.01.2007 έως 31.12.2013.
  • Βελτιστοποίηση της λειτουργίας των Βρεφονηπιακών Παιδικών Σταθμών του ΟΑΕΔ. Πλήρη στελέχωση των Βρεφονηπιακών Παιδικών Σταθμών με μόνιμο προσωπικό και επέκταση του προγράμματος, με την αύξηση των μονάδων. Απαιτείται ο επαναπροσδιορισμός αυτής της σοβαρής κοινωνικής προσφοράς προς τους δικαιούχους και ορθολογιστική οργανωτική προετοιμασία για τη δημιουργία και πρωτοβάθμιου εκπαιδευτικού πλαισίου, με την αδειοδότηση λειτουργίας Νηπιαγωγείου.
  • Εξυγίανση του προγράμματος του Κοινωνικού Τουρισμού.
  • Επαναφορά ψυχαγωγικών προγραμμάτων Εργατικής Εστίας.
  • Διεύρυνση του νομοθετικού πλαισίου των Β.Α.Ε. και του επιδόματος επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας για τις ειδικότητες των συναδέλφων μας που εργάζονται στους Βρεφονηπιακούς Σταθμούς του ΟΑΕΔ. Από τα καθήκοντα του προσωπικού καθαριότητας, μαγείρων και τραπεζοκόμων που εργάζονται στους Βρεφονηπιακούς παιδικούς σταθμούς του Ο.Α.Ε.Δ. προκύπτει το δικαίωμα των συναδέλφων στη λήψη του επιδόματος ανθυγιεινής εργασίας, άρα και η αναγκαιότητα συμμετοχής της Ομοσπονδίας μας και του Συλλόγου μας μέσω αυτής αλλά και με τη στήριξή της, στο συντονιστικό όργανο που έχει οριστεί από την ΑΔΕΔΥ και σε όλες τις δράσεις που στοχεύουν στη διεκδίκησή του.
  • Αντιμετώπιση του φαινομένου της ετεροαπασχόλησης υπαλλήλων σε καθήκοντα αλλότρια του κλάδου τους.
  • Αποκατάσταση όλων των αδικιών του προτεινόμενου Οργανογράμματος του Οργανισμού. Ο απόλυτος αποκλεισμός ή ο επιλεκτικός παραγκωνισμός ειδικοτήτων από τις θέσεις ευθύνης είναι άδικος, καταπατά τις θεμελιώδεις αρχές της ισότητας και της ισονομίας και σε καμία περίπτωση δε μπορεί να γίνει αποδεκτός.
  • Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού όλων των ειδικοτήτων (διοικητικού, μηχανικών, προσωπικού όλων των ειδικοτήτων των Βρεφονηπιακών Παιδικών Σταθμών κ.λ.π.)
  • Μονιμοποίηση των συναδέλφων μας που συνεχίζουν να εργάζονται με δικαστικές αποφάσεις.

Συνεχίζουμε λοιπόν τον αγώνα για την υπεράσπιση του Κοινωνικού Κράτους, για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Ζητάμε τη στήριξη και καλούμε τους συλλογικούς φορείς εργαζομένων και συνταξιούχων στη συγκέντρωση – συλλαλητήριο έξω από το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Κοινωνικής Αλληλεγγύης  (Σταδίου 29) την Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2019 στις 11.00 π.μ.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

  • Επιστροφή χρημάτων στους συναδέλφους που βγήκαν σε διαθεσιμότητα
  • Επαναφορά των δώρων Χριστουγέννων, Πάσχα και του επιδόματος θέρους, και αναδρομική καταβολή από την κατάργησή τους.
  • Αυξήσεις μισθών – ξεπάγωμα κλιμακίων

Συμμετέχοντας επίσης στην αγωνιστική πρωτοβουλία περισσότερων από 100 πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων σωματείων του Δημοσίου για την άρση κάθε συνταγματικής απαγόρευσης και τη μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, καλούμε την ίδια μέρα – Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2019 – στο πανδημοσιοϋπαλληλικό συλλαλητήριο στις 6μμ στην πλατεία Κλαυθμώνος και στην πορεία στη Βουλή.

ΤΡΙΤΗ 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019

ΗΜΕΡΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ

ΣΤΗΝ 24ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΙΣ 11.00 Π.Μ.

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ

ΣΤΟ ΠΑΝΔΗΜΟΣΙΟΥΠΑΛΛΗΛΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΣΤΙΣ 6.00 Μ.Μ.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ, 16 ΦΛΕΒΑΡΗ


Ως εργατικά σωματεία, σε συνέχεια της προσπάθειάς μας για κοινή, οριζόντια συντονισμένη και οργανωμένη από τα κάτω δράση, προχωράμε στην οργάνωση μιας εργατικής διαδήλωσης το Σάββατο 16/2/19 στο κέντρο της Αθήνας, με αρχική συγκέντρωση στις 11.30πμ στην πλατεία Κοραή. Επιχειρώντας έτσι να αναδείξουμε κάποιες βασικές πτυχές της δυσχερούς εργασιακής πραγματικότητας που βιώνουμε και να βροντοφωνάξουμε για τα δίκια μας. Δυναμώνοντας τον κοινό αγώνα μας για την προάσπιση των εργατικών συμφερόντων και δικαιωμάτων, των αναγκών, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας.

Βασικός σταθμός της προσπάθειάς μας αυτής αποτέλεσε η διακλαδική απεργία της 1ης Νοέμβρη 2018, οπότε και -μέσα από μια οριζόντια διεργασία συντονισμού μας, που βασίστηκε στις διαδικασίες βάσης των σωματείων μας- πραγματοποιήθηκε συντονισμένη κήρυξη απεργιών στους κλάδους και τις επιχειρήσεις όπου εργαζόμαστε. Επρόκειτο για μια ιδιαίτερα σημαντική απεργία τόσο λόγω της μεγάλης συμμετοχής συναδέλφων και συναδελφισσών σε αυτή, καθώς και στην απεργιακή διαδήλωση, όσο και ως προς τη στόχευσή της και την παρακαταθήκη που αφήνει για τη συνέχεια.

Κάποιες από τις κύριες αιχμές της διαδήλωσης, όπως και της προαναφερόμενης απεργίας, αποτελούν το αίτημα για αυξήσεις στους μισθούς και τις αμοιβές μας και η διαχρονική μάχη μας για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Βασική πτυχή της συνολικής επίθεσης που δεχόμαστε τα τελευταία χρόνια αποτέλεσε το σχέδιο υποτίμησης της εργασίας μας, που υλοποιήθηκε μέσα από την εφαρμογή μνημονιακών νόμων που προέβλεπαν περικοπές στο μισθό, σε επιδόματα κ.α. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον κατώτερο μισθό των 586 ευρώ μικτά που επιβλήθηκε και το ότι για τους κάτω των 25 ετών ορίστηκε υποκατώτατος μισθός 510 μικτά. Πρόκειται για μισθούς πείνας που οριακά εξασφαλίζουν την επιβίωση. Παράλληλα, οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΕΓΣΣΕ, κλαδικές, επιχειρησιακές) ουσιαστικά έχουν διαλυθεί και πολλοί από εμάς δουλεύουν με ατομική σύμβαση. Ενώ κι όπου συνέχισαν να υπάρχουν ΣΣΕ, είναι είτε «διακοσμητικές», είτε για να καταγράφουν την εργασιακή χειροτέρευση. Μάλιστα, μέσα από την επίθεση στις ΣΣΕ, πέρα από το να εξασφαλίσουν χειρότερους όρους αμοιβής και εργασιακών συνθηκών για όλους και όλες μάς, τα αφεντικά πόνταραν και στην υποχώρηση της δύναμης των σωματείων μας και της δυνατότητάς μας να διαπραγματευόμαστε και να αγωνιζόμαστε συλλογικά για τα εργατικά μας συμφέροντα.

Γι’ αυτό και εμείς διεκδικούμε την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της ισχύος των ΣΣΕ, την κατάργηση του νόμου Βρούτση-Αχτσίογλου που επιτρέπει ορισμό του κατώτατου μισθού με κρατική παρέμβαση και των μνημονιακών νόμων που υπονόμευσαν την ελεύθερη προσφυγή των σωματείων στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ). Επίσης, διεκδικούμε και την επεκτασιμότητά των ΣΣΕ, ώστε κανένας να μη δουλεύει χωρίς συλλογική σύμβαση. Μάλιστα απαιτούμε την άμεση επαναφορά των μισθών-ημερομισθίων-ωρομισθίων στα επίπεδα που προέβλεπαν οι ΣΣΕ (Εθνική Γενική, κλαδικές, επιχειρησιακές) πριν τη μνημονιακή λαίλαπα, ώστε αυτά τα επίπεδα να αποτελέσουν τη βάση για διαπραγματεύσεις για μισθολογικές αυξήσεις. Τέλος, παράλληλα με την απαίτησή μας για αυξήσεις στο μισθό διεκδικούμε και τη μείωση του εργάσιμου χρόνου. Διεκδικώντας έτσι και το να τα βγάζουμε πέρα χωρίς να αναγκαζόμαστε να κάνουμε και δεύτερη δουλειά ή και περισσότερες, αλλά και το δικαίωμά μας στον ελεύθερο χρόνο.

Στο πλαίσιο της σύγχρονης ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας και της γενικότερης επισφάλειας εντάσσεται και το καθεστώς πληρωμής με ΔΠΥ (μπλοκάκι). Οι εργαζόμενοι-εργαζόμενες με μπλοκάκι σηκώνουν οι ίδιοι-ίδιες στο ακέραιο το βάρος της ασφάλισής τους, καταβάλλοντας υπέρογκες εισφορές ανεξαρτήτως του κύκλου εργασιών τους, ενώ φορολογούνται από το πρώτο ευρώ, καθώς από το κράτος αντιμετωπίζονται σαν επιχειρήσεις. Παράλληλα, τα αφεντικά τούς-τίς αντιμετωπίζουν σαν «συνεργάτες» που πρέπει να δουλεύουν χωρίς ωράριο («για να βγει η δουλειά»), χωρίς δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης και ρύθμισης μιας μίνιμουμ αμοιβής, καθώς και επιβολής ενιαίων όρων για την αμοιβή αυτή, χωρίς δικαιώματα (επιδόματα, άδειες, άδεια μητρότητας, αφορολόγητο κλπ), αλλά μόνο με υποχρεώσεις. Να σημειώσουμε ότι σε διάφορους κλάδους το φαινόμενο συνάδελφοι και συναδέλφισσες να δουλεύουν με όρους εξαρτημένης εργασίας ενώ αμείβονται και ασφαλίζονται με μπλοκάκι είναι μια πλήρως κανονικοποιημένη εργασιακή συνθήκη, κατάσταση που σε καμία περίπτωση δεν είμαστε διατεθειμένοι και διατεθειμένες να δεχτούμε μοιρολατρικά, καθώς υποβαθμίζει την καθημερινότητα και την ποιότητα της ζωής μας. Επίσης, αυτές οι ελαστικές και επισφαλείς μορφές εργασίας (είτε πρόκειται για ΔΠΥ, είτε για συνεχείς, επαναλαμβανόμενες συμβάσεις ορισμένου χρόνου), εκτός του ότι καταστρατηγούν τα εργασιακά μας δικαιώματα, αποτελούν και πρόσφορο έδαφος για πραγματοποίηση μαζικών απολύσεων, όπως ήδη βλέπουμε να γίνεται πχ. σε περιπτώσεις κλεισίματος προγραμμάτων, χωρίς να τηρούνται ούτε οι στοιχειώδεις υποχρεώσεις, όπως η καταβολή αποζημιώσεων

Οι διεκδικήσεις μας για μισθό-αμοιβές και για ΣΣΕ βασίζονται στις ανάγκες μας και όχι στις όποιες «αντοχές της οικονομίας» ή στο τι είναι «πρόθυμοι» να παραχωρήσουν οι εργοδότες και οι εκάστοτε κυβερνώντες. Και με αυτόν τον τρόπο επιχειρούμε και να αμφισβητήσουμε και την ίδια την κυριαρχία των νόμων της αγοράς πάνω στη ζωή μας.

Επίσης, είναι κρίσιμο να καταδείξουμε και τον εμπαιγμό της κυβέρνησης που εδώ και καιρό, στο πλαίσιο της δήθεν εξόδου από τα μνημόνια, διαφημίζει διαρκώς την αύξηση του κατώτερου μισθού -η οποία ανακοινώθηκε τελικά επίσημα τις μέρες αυτές- και την επαναφορά των ΣΣΕ. Από τη μια, ακόμα και τα “ψίχουλα” που παρουσιάζουν ως αυξήσεις ουσιαστικά δε θα έρθουν ποτέ στις τσέπες μας, εξαιτίας της επικείμενης μείωσης του αφορολόγητου εισοδήματος. Από την άλλη, η κατάργηση του καθεστώτος του υποκατώτατου μισθού συνοδεύεται από την ήδη αποφασισμένη επιδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό του 50% των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών για τους εργαζομένους κάτω των 25 ετών, ώστε να μην αντιμετωπίσουν αυξημένο κόστος οι εργοδότες! Επίσης, η κυβέρνηση έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή το νόμο για ορισμό του κατώτατου μισθού με κυβερνητική απόφαση βάσει των “αντοχών της οικονομίας” και όχι μέσω ελεύθερης συλλογικής διαπραγμάτευσης εργαζομένων κι εργοδοτών (…και σίγουρα ούτε κατά διάνοια βάσει των αναγκών μας). Τέλος, μέσω των διάφορων περιοριστικών διατάξεων (όπως κατάθεση μητρώου των εργοδοτικών οργανώσεων που να δείχνει ότι απασχολούν το 50% των εργαζομένων του κλάδου), δίνεται η δυνατότητα στα αφεντικά να μπλοκάρουν την επεκτασιμότητα των ΣΣΕ.

Μια από τις βασικές αιχμές της διαδήλωσης αυτής είναι και η εναντίωσή μας στην εργοδοτική τρομοκρατία. Μια σειρά ολοένα και αυξανόμενων κρουσμάτων κατά τα τελευταία χρόνια καταδεικνύουν ότι τα αφεντικά δεν αρκούνται μόνο στο αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που έχει επιβληθεί (ή που τους έχει χαριστεί). Βέβαια και το ίδιο το νομοθετικό αυτό πλαίσιο, αλλά και η σχετική ατιμωρησία που απολαμβάνουν τις περισσότερες φορές τα αφεντικά, ενθαρρύνουν μια τέτοια στάση απέναντι μας. Εκδικητικές απολύσεις, αλλά και εκβιασμοί και ξυλοδαρμοί -ακόμα και με ξεκάθαρα μαφιόζικες πρακτικές- σε εργαζόμενους-εργαζόμενες που “τολμούν” να διεκδικήσουν ό,τι δικαιούνται βάσει νόμου, απαιτήσεις για επιστροφή δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα, επιβολή όρων εργασίας δυσμενέστερων των όσων προβλέπει η υπογεγραμμένη σύμβαση εργασίας, αυταρχικές και απαξιωτικές συμπεριφορές εργοδοτών και προϊστάμενων και πολλές άλλες αντίστοιχες καταστάσεις συνθέτουν ένα σκηνικό τρόμου.

Οι απολύσεις, σε συνδυασμό με την έξαρση της ανεργίας αλλά και την επικράτηση της επισφάλειας ως βασική εργασιακή συνθήκη, καταδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το πόσο αναλώσιμοι είμαστε όλοι και όλες εμείς, ο κόσμος της εργασίας. Από τη μια στιγμή στην άλλη ο καθένας και η καθεμιά μας μπορεί να βρεθεί στο δρόμο, δίχως δουλειά και χωρίς να μπορεί να εξασφαλίσει τα αναγκαία μέσα για να ζήσει αξιοπρεπώς. Είτε επειδή ως παλιότερος-παλιότερη κοστίζει περισσότερο στην επιχείρηση σε σχέση με έναν νέο ή μία νέα, είτε επειδή διεκδικεί δικαιώματα, είτε γιατί είναι έγκυος, είτε γιατί «περισσεύει», είτε γιατί «δεν αντέχει η οικονομία» ιδίως για όσους και όσες εργάζονται στο δημόσιο τομέα, είτε τέλος γιατί αυτή είναι η φύση του καπιταλιστικού συστήματος.

Επίσης, μέσα από τη διαδήλωση αυτή επιχειρούμε να καταδείξουμε και το ρόλο που παίζει η κρατική τρομοκρατία. Πέρα από το νομοθετικό ρόλο της στην επιβολή συνθηκών εργασιακού μεσαίωνα και της συνολικής λεηλασίας της ζωής μας, η τρομοκρατία του κράτους και των εκάστοτε κυβερνώντων εκδηλώνεται και μέσα από την καταστολή και κατατρομοκράτηση των εργατικών αγώνων και την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Εργατικές κινητοποιήσεις καταστέλλονται, πολλές φορές με μεγάλη βαναυσότητα και συνάδελφοι-συναδέλφισσες που συμμετέχουν σε αυτές συλλαμβάνονται και καταδικάζονται. Ενώ έχουν υπάρξει και περιπτώσεις διώξεων ακόμα και από το λεγόμενο τμήμα προστασίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Επίσης, απεργίες κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές, ενώ κατά την περασμένη χρονιά επιχειρήθηκε μέσω νόμου και το να γίνει δυσχερέστερη η δυνατότητα πρωτοβάθμιων σωματείων για κήρυξη απεργίας.

Το όλο αυτό σκηνικό τρόμου έρχεται να συμπληρώσει η έξαρση των λεγόμενων “εργατικών ατυχημάτων”, που ουσιαστικά δεν είναι τίποτε άλλο από δολοφονίες των εργοδοτών και του κράτους. Δεκάδες συνάδελφοι-συναδέλφισσες χάνουν τη ζωή τους δουλεύοντας σε εργοτάξια και σε άλλα τεχνικά έργα ή και στο δρόμο ως διανομείς. Πολλοί άλλοι και πολλές άλλες παθαίνουν μόνιμες βλάβες στην υγεία τους είτε ακαριαίως, είτε μέσα από προβλήματα που συσσωρεύονται με τον καιρό. Πρόκειται για ξεκάθαρη απαξίωση της ζωής των εργαζομένων που συντελείται στο βωμό της εξασφάλισης μεγαλύτερης κερδοφορίας για τα αφεντικά, τα οποία επιδιώκουν με κάθε τρόπο να μην παρέχουν επαρκή μέτρα προστασίας, δεν τηρούν τους κανόνες υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και επιβάλλουν συνθήκες υπερεντατικοποίησης.

Και προφανώς ο κατάλογος της βάρβαρης εργασιακής πραγματικότητας δεν κλείνει με όλα τα παραπάνω. Συμπληρώνεται -ενδεικτικά- με την καθυστερημένη καταβολή ή και τη κλοπή δεδουλευμένων, τη κλοπή ενσήμων, την κατάργηση βαρέων και ανθυγιεινών ενσήμων σε πάρα πολλούς κλάδους, τα ελαστικά ωράρια και την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, τα ολοένα και αυξανόμενα κρούσματα σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους δουλειάς, τις διάφορες αδυσώπητες πρακτικές παρακολούθησης της εργασίας μας κ.α. Και η όλη κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δυσχερής με το ολοένα και υψηλότερο κόστος για την κάλυψη βασικών κοινωνικών αναγκών μας.

Είναι ανάγκη να αντιληφθούμε τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας ως οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου που υπάρχει γύρω μας. Και δίχως να αναμένουμε τίποτα από τους όποιους «σωτήρες» και χωρίς να εξαπατόμαστε από την κυβερνητική προπαγάνδα, με όπλο μας την ταξική-συναδελφική αλληλεγγύη, με τη συσπείρωσή στα σωματεία μας, να συνεχίζουμε ολοένα και πιο δυναμικά να οργανωνόμαστε και να αντιστεκόμαστε συλλογικά μέσα κι έξω από τους χώρους δουλειάς μας. Εξίσου αναγκαίος είναι και ο οριζόντιος συντονισμός των εργατικών σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στη βάση των κοινών συμφερόντων της τάξης μας. Όπως άλλωστε και η συστράτευση του συνόλου των αντιστεκόμενων και καταπιεζόμενων κομματιών της κοινωνίας στους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες καθώς και η σύνδεση των αγώνων αυτών.

Να συμμετέχουμε όλοι και όλες στην εργατική διαδήλωση το Σάββατο 16 Φλεβάρη με αρχική συγκέντρωση στις 11.30πμ στην πλατεία Κοραή.

Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ)
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)
Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ)
Σωματείο Εργαζόμενων στην εταιρεία Πλαίσιο Νομού Αττικής

Βόλος: Το πρόγραμμα για μια αριστερή αντικαπιταλιστική-αντιδιαχειριστική κίνηση στην πόλη

Η αρχή έγινε!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η 3η συνέλευση για τη συγκρότηση μιας μαχόμενης αριστερής αντικαπιταλιστικής-αντιδιαχειριστικής κίνησης στο Βόλο πραγματοποιήθηκε την 26/1/2019.
Συζητήθηκαν διεξοδικά η ταυτότητα της δημοτικής κίνησης/σχήματος, οι προγραμματικοί άξονες και οι άμεσοι στόχοι πάλης για την παρέμβαση στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις στην πόλη.
Το πρόγραμμα είναι ανοικτό σε προτάσεις και συνεισφορές. Παράλληλα με το υπάρχον κείμενο, στην επόμενη συνέλευση θα διανεμηθεί κείμενο προτάσεων για άμεση υλοποίηση για το Περιβάλλον και την Προσβασιμότητα στην πόλη.
Η συνέλευση εξέλεξε τρεις επιτροπές:
1.Την επιτροπή προγράμματος που ανέλαβε τη συγγραφή του κειμένου που επισυνάπτεται ( ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ-FINAL ) και της διακήρυξης που θα ακολουθήσει.
2. Την επιτροπή οικονομικών που ανέλαβε την εκπόνηση ενός σχεδίου συλλογής των αναγκαίων πόρων για τη λειτουργία της κίνησης-σχήματος.
3. Την επιτροπή υποψηφιοτήτων για τη συγκρότηση εκλογικού ψηφοδελτίου για τη συμμετοχή στις επικείμενες δημοτικές εκλογές στο Βόλο.
Στην επόμενη δημόσια συνέλευση, που θα γίνει την ερχόμενη εβδομάδα (θα υπάρχει ανακοίνωση για την ημερομηνία), θα παρουσιαστεί το πρόγραμμα και θα γίνουν προτάσεις για το όνομα της κίνησης-σχήματος.
26/1/2019
Η συνέλευση για μια αριστερή, αντιδιαχειριστική, αντικαπιταλιστική κίνησης-σχήματος
ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ, ΣΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΌ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΑΦΙΟΖΟΥΣ ΤΟΥ, ΣΤΗΝ Ε.Ε.ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΕΡΓΙΑΣ, ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

1. Εκλογές και διαχείριση της κρίσης;

Oι δημοτικές εκλογές του Μαΐου 2019 θα διεξαχθούν σε μία εκρηκτική συγκυρία για την Ελλάδα, αλλά και την Ευρώπη και ενώ θα κλείνει σχεδόν ένας χρόνος από την υποτιθέμενη “έξοδο” από τα Μνημόνια την ίδια στιγμή που ξεδιπλώνεται ανατρεπτική λαϊκή δράση σε Γαλλία και άλλες χώρες. Μέσω των δημοτικών εκλογών, συνολικά το αστικό πολιτικό σύστημα θα επιχειρήσει να λάβει “νωπή” λαϊκή εντολή για να συνεχίσει την εφαρμογή του μνημονιακού «κεκτημένου» στους δήμους εντός του ευρωενωσιακού, καπιταλιστικού πλαισίου της άγριας δημοσιονομικής λιτότητας, της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, των ιδιωτικοποιήσεων, της κρατικής καταστολής ενάντια στους εργάτες, ντόπιους και μη (μετανάστες, πρόσφυγες,κλπ.).
Δήμοι, βάσει των όρων που δημιουργήθηκαν από τον ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ, τον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ, αλλά και τον ΚΛΕΙΣΘΕΝΗ, είναι η συνέχεια του αστικού κράτους, και των διεθνών δεσμεύσεων του μέσω ΕΕ και ΝΑΤΟ, σε τοπικό επίπεδο. Την εποχή των μνημονίων είναι ένας στυγνός μηχανισμός “παραγωγής” πλεονασμάτων στις πλάτες των εργατών και των φτωχών αυτοαπασχολούμενων, ο οποίος προωθεί την καπιταλιστική κερδοφορία, την προσωρινή φθηνή απασχόληση και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Η χρηματοδότηση μέσω των περίφημων ΕΣΠΑ αλυσοδένει τους δήμους με το ιδιωτικό κεφάλαιο κι ολοκληρώνουν την μετεξέλιξή τους σε ανταγωνιζόμενες επιχειρηματικές δομές. Όνειρό τους είναι η ιδιωτικοποίηση όλων των κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών και η εφαρμογή συνθηκών δουλείας αλά Ουγγαρία.
Στο υπάρχον σύστημα τοπικής διοίκησης δεν υπάρχουν περιθώρια για «φιλολαϊκή» διαχείριση, πολύ περισσότερο για «ικανότερους διαχειριστές», «καλούς και ανεξάρτητους μάνατζερ» ή τα «νέα πρόσωπα» που μας πλασάρονται ως λύση. Η εμπειρία των τελευταίων χρόνων εξάλλου έδειξε πόσο αντιλαϊκή και ταξική μπορεί να είναι μια «αριστερή διαχείριση» αυτής της κατάστασης και πώς δεν υπάρχει «εναλλακτικός δρόμος» διαχείρισης του πλαισίου των μνημονίων, της επιδίωξης πλεονασματικών προϋπολογισμών για να αποπληρωθεί το χρέος, της κάλυψης των πιο μόνιμων και ανελαστικών αναγκών (προσχολική αγωγή, κοινωνική φροντίδα κ.ά) μέσω πρόσκαιρων χρηματοδοτικών προγραμμάτων ελαστικής εργασίας. Αντιθέτως, όποιες κατακτήσεις υπήρξαν αυτά τα χρόνια από το μπλοκάρισμα της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΥΑΜΒ, μέχρι εκείνο των καταδυτικών πάρκων και της ιδιωτικοποίησης θάλασσας και αιγιαλού, ήταν αποτέλεσμα επίμονων, μαχητικών και αυτοοργανωμένων αγώνων που επέβαλαν τα δικαιώματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας στο τοπικό και στο κεντρικό κράτος.

Η αντιπαράθεση για τα κρίσιμα κοινωνικά θέματα έχει ταξικό πρόσημο και περιεχόμενο. Κανένα έργο και κανένα κονδύλι που διαχειρίζονται οι δήμοι δεν είναι κοινωνικά ουδέτερο. Σε αυτή τη βάση θέλουμε να εκφράσουμε τα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Των ανθρώπων του μόχθου. Των μεταναστών και των εκμεταλλευομένων, των αποκλεισμένων. Σε αυτή την ανάγκη απαντάει η δημιουργία ενός αριστερού, αντιδιαχειριστικού σχήματος με αντικαπιταλιστική αναφορά. Επιδίωξή μας δεν είναι να γίνουμε «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Βασικός μας στόχος είναι η δημιουργία ενός ρεύματος εργατικής αντικυβερνητικής πάλης και αντιπολίτευσης. Η δημιουργία ενός τέτοιου ρεύματος αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη δημιουργία αναχωμάτων στις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, είναι όρος για να μπορέσει η εργαζόμενη πλειοψηφία να επιτύχει κατακτήσεις και να ανατρέψει αντιλαϊκά σχέδια (βλ. πλειστηριασμούς, καύση σκουπιδιών, ιδιωτικοποιήσεις φυσικών αγαθών κτλ) και τελικά δρόμος για μια ουσιαστική ρήξη και σύγκρουση με τις βασικές επιταγές κυβέρνησης-ΕΕ-εργοδοσίας. Ακριβώς για αυτό, η παρέμβασή μας θέλουμε να έχει το χαρακτήρα της αποσταθεροποίησης της σταθερότητας που επιδιώκει τόσο η κυβέρνηση, όσο και οι φορείς της τοπικής διοίκησης.
2. Ενότητα και ζητήματα αρχών για τον αγώνα

Δεν επιδιώκουμε μια ευκαιριακή συμμαχία δυνάμεων και αγωνιστών, ούτε τη συγκρότηση ενός ψηφοδελτίου μιας χρήσης. Στόχος μας είναι η δημιουργία ενός ενωτικού, μαζικού, δημοκρατικού, μαχητικού σχήματος, που θα γίνει ένας ζωντανός πόλος αντιπαράθεσης με την αστική πολιτική και θα είναι κύτταρο αγώνα.
Υπερασπιζόμαστε τη δυνατότητα των πολύμορφων κινημάτων να καθορίζουν τα ίδια τη συζήτηση όσο και να παρεμβαίνουν στις αποφάσεις των θεσμικών οργάνων, και να διεκδικούν με όρους πολιτικού εκβιασμού. Δεν επιδιώκουμε ένα σχήμα να ενσωματώσει τα υπαρκτά κινήματα της πόλης αλλά να αλληλεπιδράσει με αυτά για να βρούμε ένα κοινό βηματισμό χωρίς παραγοντισμούς, καπελώματα και πολύ περισσότερο ενσωμάτωσής τους σε μια άνευρη δημοτική κοινοβουλευτική προσαρμογή.

Δεν προσκυνάμε ούτε αποθεώνουμε τους θεσμούς του τοπικού κράτους. Είναι αντιδημοκρατικοί και φτιαγμένοι με τέτοιο τρόπο που να αποφασίζουν ερήμην της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Παλεύουμε για τη συγκρότηση θεσμών του κινήματος, σε κάθε πόλη, χωριό, γειτονιά, που θα διεκδικούν ενεργά και δεν θα αναθέτουν στα όργανα της διοίκησης τη βελτίωση των όρων ζωής και της καθημερινότητάς μας. Που σε αντιπαράθεση και σύγκρουση με τους επίσημους θεσμούς θα επιβάλουν τη λαϊκή βούληση. Επιδιώκουμε να συγκροτηθούν ως μια ανεξάρτητη μορφή “Λαϊκής Αυτοδιοίκησης” που θα καταργεί στην πράξη την εξουσία του κράτους, με αιρετότητα και άμεση ανακλητότητα. Μορφές που ανάδειξαν τοπικά κινήματα στην περιοχή μας (Πήλιο-νερά, αγώνας ενάντια στην καύση σκουπιδιών, Συνέλευση των κατοίκων του Παλιού Λιμεναρχείου) αλλά και αλλού (Χαλκιδική, Λευκίμη, Κερατέα κ.α), οι λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές, τα βήματα του ανεξάρτητου συνδικαλιστικού και εργατικού κινήματος, οι αυτοοργανωμένοι χώροι (εργατικές λέσχες, κοινωνικά ιατρεία, ελεύθεροι χώροι πολιτισμού, καταλήψεις), αποτελούν τα πρώτα σπέρματα μιας εξουσίας που θα ασκείται, θα πηγάζει και θα απευθύνεται στις ανάγκες του λαού. Στο πλαίσιο αυτό παλεύουμε αταλάντευτα για την κατάργηση των θεσμικών αλλαγών που εγκαινίασαν ο “ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ”, ο “ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ”, και ο “ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ”, καθώς και για την κατάργηση των νομοθετημάτων της ίδιας κατεύθυνσης που έπονται.

Η παρέμβασή μας μέσα στο δημοτικό συμβούλιο θα έχει ως πρώτιστο στόχο να φέρει μέσα σε αυτά τους φυσικούς φορείς και τα αιτήματα των αγώνων και των κινημάτων των κατοίκων, εργαζομένων, ανέργων, νεολαίων. Θέλει να συμβάλλει ώστε να ακουστεί δυνατά η φωνή τους και να επιβληθούν τα αιτήματά τους κόντρα στις λογικές των «δημοσιονομικών κανόνων», της «εξυγίανσης», των «αναπτυξιακών πολιτικών», που χαρίζουν γη και ύδωρ στο κεφάλαιο και στερούν μέσα διαβίωσης και πόρους από τους εργαζόμενους. Δεν συμμετέχουμε στα παζάρια (που επιβάλλει ο «Κλεισθένης») για «θέσεις» ή «συναινέσεις» με μνημονιακούς διαχειριστές του δήμου. Οι εκπρόσωποί μας στα συμβούλια παλεύουν απο το μετερίζι του αγωνιζόμενου λαού, επιδιώκοντας να ανοίγουν δρόμους μέσα απο την παρέμβασή τους για την αυτοτελή παρέμβαση και έκφραση των ίδιων των κινημάτων και των αιτημάτων τους. Στη βάση αυτή, δεν συνδιαχειρίζονται τις μνημονιακές πολιτικές κι εφαρμόζουν την εναλλαγή στις αιρετές θέσεις.
Αυτό που λείπει από την πόλη μας σήμερα δεν είναι οι “προσωπικότητες”, οι “ικανοί” και οι καλοί διαχειριστές. Αυτό που λείπει είναι ένα κίνημα πόλης που θα επιδιώξει να αμφισβητήσει και να συγκρουστεί με το πλαίσιο της αστικής πολιτικής και να το ανατρέψει.

3. Η αστική Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βασικός πυλώνας της επίθεσης και εκφραστής του κεφαλαίου

Το αφήγημα του “τέλους των μνημονίων” της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με ή χωρίς ΑΝΕΛ, αγκαζέ με λαομίσητους πασοκοδεξιούς, διαψεύδεται κάθε μέρα. Η άγρια αντιλαϊκή επίθεση κλιμακώνεται και επεκτείνεται. Οι αντιδραστικές αντεργατικές αναδιαρθρώσεις συνεχίζονται (νόμος Γαβρόγλου, αντιαπεργιακός νόμος κτλ). Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και όλες οι δυνάμεις του αστικού πολιτικού συστήματος, προσκυνούν και αποδέχονται το «μνημονιακό κεκτημένο». Τις συμφωνίες και τις δεσμεύσεις με τους θεσμούς, τη διατήρηση του αντεργατικού και ταξικού μνημονιακού πλαισίου που δημιουργήθηκε όλα αυτά τα χρόνια. Οι διαφορές μεταξύ τους είναι παραλλαγές της ίδιας συνταγής, καθώς το πλαίσιο που θεμελίωσαν τα μνημόνια αποτελεί την επίσημη πράξη ενοποίησης των δυνάμεων της εργοδοσίας ενάντια σε κάθε τάση κατάκτησης κοινωνικών δικαιωμάτων από τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Η κυβέρνηση επιδιώκει με παροχές-ψίχουλα στα πιο φτωχά πληττόμενα τμήματα της κοινωνίας να καλλιεργήσει τη λογική του «μικρότερου κακού» και της «καλύτερης διαχείρισης». Φτώχεια για όλους και ελεημοσύνη για τους πιο αδύνατους.
Ταυτόχρονα εμφανίζεται ως ο «πιο καλός στρατιώτης» του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των ΗΠΑ στην περιοχή. Συμβάλλει στην πολεμική προετοιμασία και την ένταση των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών, διεκδικώντας μερίδιο από την πίτα για τον ελληνικό καπιταλισμό, αξιοποιώντας τη δυναμική επανεμφάνιση εθνικιστικών, ακροδεξιών, ρατσιστικών και φασιστικών αντιλήψεων στο προσκήνιο. Το περιεχόμενο της επίθεσης “εμπλουτίζεται” το τελευταίο διάστημα με το ιδεολόγημα της “ανάπτυξης”, και της “παραγωγικής ανασυγκρότησης”, που ουσιαστικά επιχειρεί να θεμελιώσει μέσα από τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις τα στρατηγικά συμφέροντα της αστικής πολιτικής σε όλο το φάσμα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, με μια νέα βουτιά στην εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας, του δημόσιου πλούτου και του περιβάλλοντος.

Οι εργαζόμενοι αυτού του τόπου, δεν αναμένουν όμως καρτερικά τον αργό θάνατο. Παρόλο που οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες που καλλιέργησε η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικό κόμμα και η βίαιη διάψευση τους δημιούργησαν μια υποχώρηση των μαζικών κινητοποιήσεων , η οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση επαναφέρει την εργατική τάξη και τους καταπιεσμένους στο δρόμο του αγώνα. . Οι πρόσφατες μεγάλες απεργίες των εκπαιδευτικών ενάντια στο προσοντολόγιο και το νόμο Γαβρόγλου, οι μάχες ενάντια στους πλειστηριασμούς, οι μεγάλοι αγώνες που με αντοχή και πείσμα υπερασπίζονται τη γη και την ελευθερία ενάντια στις εξορύξεις σε Ήπειρο και Χαλκιδική, ενάντια στον ΧΥΤΑ στη Λευκίμη, οι αγώνες για την Κυριακάτικη αργία, οι νικηφόροι αγώνες σε μια σειρά κλάδους ενάντια σε απολύσεις και την εργοδοτική τρομοκρατία, που ξεπερνούν την εργοδοτική-κυβερνητική γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, αποδεικνύουν πως ο λαός δε σκύβει το κεφάλι στη νέα τυραννία. Το στοίχημα ενός νέου γύρου νικηφόρων αγώνων και εξεγέρσεων είναι ανοιχτό.

4. Δήμος: Το επιχειρηματικό κράτος και ο “Κλεισθένης”

Αν κάποτε πολλοί έβλεπαν τον Δήμο σαν ανάχωμα στο “ανάλγητο κεντρικό κράτος” και κάποιοι σαν εν δυνάμει λαϊκό θεσμό, οι δήμοι σήμερα μετά από τα διαρκή νομοθετικά μέτρα (ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ, ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ) εξάλειψαν κάθε χαρακτηριστικό συμμετοχής των πολιτών στην επίλυση των τοπικών προβλημάτων και αποτελούν το αποκεντρωμένο τμήμα του αστικού κράτους, με όλα τα αντιδραστικά ταξικά χαρακτηριστικά. Τα δημοτικά συμβούλια είναι κατά εικόνα και ομοίωση του αστικού κοινοβουλευτισμού που υλοποιούν τις στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου.
Κορυφαίες αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις (βλ. “κοινωφελής εργασία”) εισήχθησαν πιλοτικά σε δήμους και περιφέρειες. Την περίοδο που διανύουμε, το τοπικό κράτος θωρακίζεται ώστε να είναι ακόμα πιο εχθρικό σε βάρος των εργαζομένων και ταυτόχρονα να αποτελεί ευνοϊκό πεδίο αναπαραγωγής του κεφαλαίου σε τοπικό πεδίο. Οι θεσμικές αλλαγές με την ψήφιση του «Κλεισθένη Ι», στοχεύουν στην «αποτελεσματικότερη και ταχύτερη» πρόσδεση δήμων και περιφερειών με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, αποτελώντας συνέχεια, «εκσυγχρονισμό» και εμπέδωση όσων εφαρμόστηκαν με τον «Καποδίστρια» και τον «Καλλικράτη». Η ερήμωση εξάλλου της υπαίθρου, έργο του “Καποδίστρια” και του “Καλλικράτη”, αποτελούσε βασικό ζητούμενο τόσο για την προετοιμασία του εδάφους ώστε να αμβλυνθούν οι αντιστάσεις σε μια σειρά σχεδιασμών που αφορούσαν το περιβάλλον και τους ελεύθερους χώρους (πχ Α.Π.Ε, ιδιωτικοποίηση νερών κτλ), όσο και για την διευκόλυνση των εμπορικών συναλλαγών του κεφαλαίου. Οι δήμοι ουσιαστικά ολοκληρώνουν τη μετεξέλιξή τους σε επιχειρηματικές δομές. Σε αυτή τη διαδικασία δεν υπάρχουν “ευνοϊκές” και “θετικές” διατάξεις.

Η θέσπιση της απλής αναλογικής από τον “Κλεισθένη Ι”, αποτελεί μια προσπάθεια εξαγοράς συνειδήσεων και κυρίως δημιουργίας προϋποθέσεων για ευρείες συμμαχίες και ιδιότυπες συγκυβερνήσεις στο πεδίο της γενικής αποδοχής του μνημονιακού κεκτημένου από τις δυνάμεις της αστικής πολιτικής. Στο πεδίο αυτό, οι αυταπάτες για φιλολαϊκή διαχείριση των δήμων το μόνο που μπορούν να δημιουργήσουν είναι τερατουργήματα αντίστοιχα της “αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ”, που θα εκφυλίζουν και θα υπονομεύουν τη λαϊκή πάλη, θα κουτσουρεύουν τη λαϊκή απαιτητικότητα και θα υποτάσσουν τις κοινωνικές ανάγκες στα πλαίσια του “εφικτού” που κάθε φορά θα ορίζεται από τα ΕΣΠΑ, τις συμφωνίες στα πλαίσια της ΕΕ και τις συνθήκες σταθερότητας που θα επιβάλουν οι “επενδυτές”.
Η αποθέωση της διαχείρισης, της αντίληψης που πρεσβεύει τη διευθέτηση των κοινωνικών ζητημάτων χωρίς τη σύγκρουση και την αμφισβήτηση του υφιστάμενου πολιτικού πλαισίου, ευαγγελιζόμενη μορφές ταξικής συνεργασίας (εργοδότες με εργαζόμενους) που τελικά αποτελούν εν λευκώ παράδοση στις ορέξεις των ισχυρότερων (εργοδοτών), από πολιτικούς σχηματισμούς που είχαν αναφορά στην αριστερά (η απλώς κακοποίησαν ή εκμεταλλεύτηκαν το όνομά της) έχει μακρά και πικρή παράδοση στην πόλη του Βόλου. Τα ιδιόμορφα μοντέλα συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ (βλ. Σκοτινιώτης), αλλά και η βαθιά θεσμική αντιπολίτευση που αναδεικνύονταν από τα σπλάχνα τέτοιων συνεργασιών, αποτέλεσε το ιδανικό υπόστρωμα για την καλλιέργεια όλων των αντιλαϊκών κατευθύνσεων και άνοιξε διάπλατα την πόρτα στην απευθείας εμπλοκή επιχειρηματικών κύκλων στα κρίσιμα θέματα του δήμου Βόλου (απορρίμματα, λιμάνι, νερό, δημόσια έργα κτλ), αλλά και στην υποβάθμιση όλων των εργατικών ζητημάτων (κλεισίματα εργοστασίων, εργατικά ατυχήματα, εργασιακές σχέσεις στους δήμους κτλ).
Τελικά, το “πείραμα Μπέου” τράφηκε από τις κεντρικές πολιτικές κατευθύνσεις των μνημονίων και των θεσμικών αλλαγών στο τοπικό κράτος, από τους προκατόχους στη διαχείριση του δήμου που έβαλαν τα θεμέλια τόσο της επιχειρηματικοποίησης,όσο και της αχαλίνωτης διαπλοκής, Η αντιπολίτευση ήταν άνευρη γιατί είτε αδυνατούσε να συγκρουστεί με τον πυρήνα τον αντιδραστικών αλλαγών χαμένη στο λαβύρινθο των “εφικτών προτάσεων” στα πλαίσια των συσχετισμών των δημοτικών συμβουλίων, είτε γιατί απλά στρατηγικά συμφωνούσε με την προωθούμενη πολιτική. .

5. Μνημόνια και μηδενισμός της κρατικής χρηματοδότησης. ΕΣΠΑ μοχλός υλοποίησης αντεργατικών- αντιπεριβαλλοντικών πολιτικών

Τα μνημόνια, η δημοσιονομική πειθαρχία, σε συνδυασμό με την όλο και μεγαλύτερη αναβάθμιση του ρόλου της ΕΕ στην οικονομική και πολιτική ζωή (οδηγίες, κατευθύνσεις κτλ), δημιούργησαν ένα νέο περιβάλλον στην τοπική διοίκηση, άμεσα συνδεδεμένο με τα επιχειρηματικά συμφέροντα και απόλυτα αποκομμένο από τις κοινωνικές ανάγκες. Η τρομακτική μείωση των ΚΑΠ και των προγραμμάτων δημοσίων επενδύσεων, έφερε στο προσκήνιο ως σχεδόν αποκλειστικό χρηματοδότη τα ΕΣΠΑ και μια σειρά άλλα πολιτικοοικονομικά προγράμματα της ΕΕ (Leader, MED, Horizon κτλ). Η χρήση και η ανάδειξη των ΕΣΠΑ ως «σωτηρία», ουσιαστικά αποτέλεσε και αποτελεί τον θεμέλιο λίθο για τη δημιουργία ενός άλλου μοντέλου παραγωγής για τις δυνάμεις του κεφαλαίου, ή καλύτερα την ανεύρεση νέων τρόπων χρηματοδότησης των δραστηριοτήτων του, καθώς και νέων τρόπων εκμετάλλευσης της θιγόμενης πλειοψηφίας.
Το ΕΣΠΑ και οι όροι και οι προϋποθέσεις που το συνοδεύουν (επιλεξιμότητα, αιρεσιμότητα κτλ) καταργεί οριστικά την (υποτιθέμενη) προσπάθεια ανταπόκρισης του τοπικού κράτους στις κοινωνικές ανάγκες και ουσιαστικά το καθιστά γραφείο κονδυλίων (με άμεση σχέση πλέον με την επιχειρηματική διαπλοκή) για τις τεχνικές εταιρίες και μια σειρά άλλων τομέων πρώτης κλίμακας της καπιταλιστικής οικονομίας (ιατρικές εταιρίες-εξοπλισμός νοσοκομείων, εταιρίες Α.Π.Ε, ανακύκλωσης κτλ), καθώς και για όλες τις στρατηγικές αναδιαρθρώσεις (προγραμμάτων εργασίας με ημερομηνία λήξης “κοινωφελής εργασία”, επιχειρηματικά ερευνητικά προγράμματα, προγράμματα κοινωνικής επιχειρηματικότητας κ.α).
Η επιχειρηματική λειτουργία του δήμου και η διαχείριση των ΕΣΠΑ φέρνουν μαζί το αντεργατικό οπλοστάσιο, αποτελούν τον ιμάντα μεταβίβασης των πλέων αντιλαϊκών σχεδιασμών (χρηματοδότηση εργοστασίου RDF στο Βόλο), συμβάλλουν μέχρι και στον θάνατο εργατών (πχ γήπεδο Ν. Φιλαδέλφεια, εργατικά ατυχήματα στα “κοινωφελή προγράμματα”). Πολλοί λένε ότι τα ΕΣΠΑ είναι λεφτά για τον λαό αλλά ξεχνούν ότι είναι κλεμμένα λεφτά από τον λαό που αναδιανέμονται μέσω της ΕΕ και επενδύονται εις βάρος της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Η ανυπόταχτη στάση μας απέναντι στον εργασιακό μεσαίωνα είναι ασύμβατη με την συναίνεση σε προγράμματα ανακύκλωσης της ανεργίας. Καμία πολιτική δύναμη δεν έχει το δικαίωμα με άλλοθι την αγωνία των ανέργων να πουλάει ως φιλανθρωπία τις μνημονιακές δεσμεύσεις.
6. Δέκα χρόνια μνημόνια, πέντε χρόνια “Μονακό”

Στο Βόλο εκδηλώνεται και υλοποιείται αυτή την περίοδο όλο το φάσμα και το πλαίσιο των κεντρικών κατευθύνσεων, τόσο των αντιδραστικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, όσο και των μεγάλων “επενδυτικών” πρωτοβουλιών που αποκρυσταλλώνουν την αστική στρατηγική και αλλάζουν τον παραγωγικό και κοινωνικό χάρτη:
• Eπέκταση της αδειοδότησης της ΑΓΕΤ στον Βόλο (Lafarge) για την καύση σκουπιδιών (RDF, SRF), με τη συμμετοχή κυβέρνησης και τοπικών παραγόντων αποτελεί από τη μία ενσάρκωση των κεντρικών συμφωνιών με μεγάλους επιχειρηματικούς κολοσσούς στο πεδίο της “παραγωγικής ανασυγκρότησης” (COSCO, El Dorado, Πετρελαϊκές εταιρίες κτλ). Από την άλλη, αποτελεί “πιλοτικό άξονα” στο πλαίσιο διαμόρφωσης “ευνοϊκών επενδυτικών συνθηκών” (υποσκέλιση περιβαλλοντικών όρων, κατακρήμνιση εργατικού κόστους, εξασφάλιση φτηνής ή και δωρεάν ενέργειας, αφορολόγητο κτλ) και ταυτόχρονα επιχειρηματικοποίησης του τοπικού κράτους μέσω της υλοποίησης της κατεύθυνσης της ΕΕ για τη δημιουργία εργοστασίων επεξεργασίας σκουπιδιών για παραγωγή καυσίμων, στο πλαίσιο της “κυκλικής οικονομίας”.
• Iδιωτικοποίηση βασικών κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών. Οι προσπάθειες ιδιωτικοποίησης των νερών του Βόλου και του Πηλίου, η σταδιακή, πολύμορφη, αλλά σταθερή ιδιωτικοποίηση των εταιριών των σιδηροδρόμων, τα σχέδια για ΣΔΙΤ στο Λιμάνι του Βόλου, η ιδιωτικοποίηση θάλασσας και αιγιαλού με τις προτάσεις για τη δημιουργία καταδυτικών πάρκων, τα σχέδια για επιχειρηματική χρήση ιστορικών χώρων (κίτρινη αποθήκη) ή χώρων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ελεύθερους χώρους κοινωνικής δραστηριότητας (βαμβακουργία), δημιουργούν ένα τεράστιο μωσαϊκό ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου. Μια κατεύθυνση που κλιμακώνεται με την εκχώρηση 10.119 ακινήτων του δημοσίου στο Υπερταμείο που περιλαμβάνει μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους, ίσως και την Ακρόπολη!
• Mετατροπή των πάντων σε “τουριστικό προϊόν”, και η δημιουργία μιας εικονικής βιτρίνας που δημιουργεί ένα τεράστιο κύκλο κερδοφορίας για λίγους και εκλεκτούς, συντρίβοντας εργασιακές σχέση και την πολιτιστική ταυτότητα της πόλης. Συνέπεια και ο μαρασμό των χώρων λαϊκού πολιτισμού (θέατρα, σινεμά, θερινά σινεμά).
• Mετατροπή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας σε κερδοφόρα επιχείρηση και “πραματευτή” πολλαπλών “επενδυτικών προϊόντων” (ερευνητικά προγράμματα, μελέτες έργων κτλ) με απόλυτη συντριβή του δημόσιου, απελευθερωτικού και ελεύθερου χαρακτήρα που πρέπει να έχει η ανώτατη εκπαίδευση.
• Λουκέτο μεγάλων παραγωγικών μονάδων τα τελευταία χρόνια (ΚΑΝΑΚΗΣ, ΒΙΟΣΩΛ, ΒΕΚ, ΜΕΚ, ΚΟΝΤΙ, Coca Cola, ΙΜΑΣ κτλ), πέρα από τους χιλιάδες εργαζόμενους που έστειλε στην ανεργία, άλλαξε συνολικά την ανθρωπογεωγραφία και τον τρόπο ένταξης στην αγορά εργασίας σε μεγάλο βαθμό. Στα εργοστάσια κυριαρχούν οι εργολαβικοί εργαζόμενοι. Στις νεότερες γενιές επικρατούν οι δουλειές μέσω των προγραμμάτων ανακύκλωσης της ανεργίας (“Κοινωφελής εργασία” κτλ), η εργασία στον χώρο της εστίασης (ντελίβερι, σερβιτόροι κτλ) και κυρίως η αναμονή επί μακρόν στις λίστες της ανεργίας (οι νομοί της Θεσσαλίας είναι από τους πρώτους στους δείκτες ανεργίας). Στο πεδίο αυτό αυταρχικοποιείται και το πλαίσιο εντός των εργασιακών χώρων. Η συνδικαλιστική δράση στον ιδιωτικό τομέα τείνει να περάσει στα όρια της παρανομίας. Ο εργοδοτικός, κυβερνητικός συνδικαλισμός με εντελώς εξόφθαλμο και ξεδιάντροπο τρόπο προωθεί τις πλέον απάνθρωπες βλέψεις του κεφαλαίου (ΑΓΕΤ). Τα εργατικά ατυχήματα πολλαπλασιάζονται (πάνω από 10 θανατηφόρα τα τελευταία 3 χρόνια στη Θεσσαλία) σε ένα περιβάλλον που η αξία της ζωής φτηναίνει επικίνδυνα στο βωμό της κερδοφορίας.
• Σταδιακή, αλλά ταχύτατη μετατροπή όλης της περιοχής (στρατόπεδο Γεωργούλα) σε μια διευρυμένη βάση ΝΑΤΟικών σχεδιασμών, για την εξυπηρέτηση των επικίνδυνων για τους λαούς ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών.
• Πολιτικές της φτώχειας, της λιτότητας και του κοινωνικού αποκλεισμού που έχουν ως αποτέλεσμα χιλιάδες άνεργους, άστεγους, ημιαπασχολούμενους, χωρίς κοινωνική πρόνοια και φροντίδα.
• Παράδοση των χώρων αθλητισμού στις ιδιωτικές ΠΑΕ και η υποβάθμιση των εναπομεινάντων χώρων ερασιτεχνικού αθλητισμού.

7. Η πολιτική χρεοκοπία των αστικών πολιτικών και η εναλλακτική λύση

Η συναίνεση και στήριξη του “μνημονιακού κεκτημένου” από το σύνολό των αστικών πολιτικών δυνάμεων, άνοιξε το δρόμο στο κεφάλαιο να ολοκληρώσει την αδιαμεσολάβητη εκπροσώπηση επιχειρηματικών συμφερόντων στο επίπεδο των δήμων, όπως εκφράστηκε στην περιοχή μας με την εκλογή του δημάρχου Βόλου Μπέου στις εκλογές του 2014 (αντίστοιχο το παράδειγμα του Πειραιά – Μόραλη). Ο αστικές επιλογές απαιτούν το γκρέμισμα κάθε κοινωνικής κατάκτησης και την διείσδυση του κεφαλαίου σε κάθε πτυχή της κοινωνικής και ατομικής ζωής. Ο Μπέος αποτελεί μια ακόμα έκφραση της προσπάθειας υπέρβασης της κρίσης του πολιτικού συστήματος υπέρ των δυνάμεων του κεφαλαίου. Οι φασιστικές μέθοδοί του έρχονται να συμπληρώσουν τους τρόπους εφαρμογής των κανιβαλικών μέτρων λιτότητας και βίαιης μεταφοράς του κοινωνικού πλούτου στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Σε πλήρη αντίθεση με όσους ισχυρίζονται ότι δεν υπήρχε και δεν υπάρχει εναλλακτική λύση από τη διαχείριση της κρίση του καπιταλισμού και τη διαρκή λιτότητα, υποστηρίζουμε ότι η μαχητική αγωνιστική ενότητα στη δράση και η συζήτηση ενός προγράμματος πάλης με βάση τις κοινωνικές ανάγκες και σε ρήξη με τα ιερά και τα όσια του καπιταλισμού, μπορεί να βάλει τέλος στη βαρβαρότητα προς όφελος της πλειοψηφίας του λαού και να προβληθεί μια άλλη πορεία για την κοινωνία, με την εξουσία και τον πλούτο στα χέρια των εργαζομένων. Κάθε άλλη προοπτική αποτελεί εξαπάτηση του λαού που μέσα σε λίγα χρόνια είδε την κυβέρνηση της “αριστερής διαχείρισης” να ψηφίζει τα μνημόνια και τον εκλεκτό των επιχειρηματιών Μπέο να κάνει το Βόλο “επενδυτικό παράδεισο” με θυσία όλα τα κοινωνικά δικαιώματα και την ποιότητα ζωής .

8. Tο πρόγραμμα ρήξης με τη βαρβαρότητα

Η συγκρότηση ενός αριστερού, αντιδιαχειριστικού μαχητικού σχήματος με αντικαπιταλιστική αναφορά έχει νόημα εφόσον συνδέει διαρκώς τα ζητήματα της πόλης με τους εργατικούς, νεολαιίστικους αγώνες, με τα κεντρικά πολιτικά ζητήματα κατά της λιτότητας, των μνημονίων, της ΕΕ και των επικίνδυνων εθνικιστικών, φασιστικών εξελίξεων που δημιουργούν συνθήκες πολέμου στην περιοχή μας. Παλεύουμε για μια εναλλακτική πρόταση των “από τα κάτω” που να ορίζουν και να αποφασίζουν για τη ζωή τους, στο Βόλο, στη χώρα μας και σε όλη την Ευρώπη ως την μόνη εναλλακτική λύση στις σημερινές συνθήκες που να μπορεί να εγγυηθεί την νικηφόρα έκβαση των αγώνων προς όφελος της εργατικής τάξης και όλων των λαϊκών πληττόμενων στρωμάτων.

Βασικοί άξονες ενός πολιτικού προγράμματος διεξόδου από την κρίση με πυρήνα τα εργατικά συμφέροντα είναι:

• Η διαγραφή όλου του χρέους που συνθλίβει τη ζωή εκατομμυρίων και εθνικοποίηση των τραπεζών χωρίς αποζημίωση κάτω από εργατικό έλεγχο. Η διαγραφή όλων των ιδιωτικών χρεών για τις εργατικές λαϊκές οικογένειες και τους άνεργους.
• Η μονομερής καταγγελία όλων των μνημονίων και των μέτρων κοινωνικού κανιβαλισμού, την επαναφορά όλων των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Τη κρίση να πληρώσουν οι κεφαλαιοκράτες για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες των πολλών και όχι μιας μειοψηφίας ληστών.
• Η απαγόρευση των απολύσεων, η αύξηση των μισθών και η κατανομή των ωρών εργασίας μεταξύ όλων των εργαζόμενων ως άμεσο μέτρο για τη καταπολέμηση της ανεργίας. Δημόσια έργα υποδομής που είναι κοινωνικά αναγκαία για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.
• Η εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση πολυεθνικών, μονοπωλίων, βιομηχανιών που εκβιάζουν για μειώσεις μισθών, απολύσεις ή μεταφορά παραγωγικών μονάδων στο εξωτερικό. Επαναλειτουργία τους κάτω από εργατικό έλεγχο.
• Να καλλιεργηθεί η γη από τη μικρή και φτωχή αγροτιά οργανωμένη στους συνεταιρισμούς της για να ζήσει η πόλη, να καταπολεμηθεί η ερημοποίηση της υπαίθρου που οδηγεί στη συγκέντρωση της γης σε μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Να απαλλοτριωθούν τα εκκλησιαστικά κτήματα και να αποδοθούν στους φτωχούς αγρότες.
• Η πλήρης διασφάλιση των βασικών κοινωνικών αγαθών για όλο το λαό: τροφή, στέγη, ρεύμα και νερό. Πλήρης πρόσβαση χωρίς όρους και προϋποθέσεις στην υγεία και τη παιδεία.
• Η ανατροπή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑκαι κάθε αστικής κυβέρνησης διαχειριστή των μνημονίων, η διάλυση του κρατικού μηχανισμού καταστολής και των παρακρατικών του παραφυάδων, η εκδίωξη των ΝΑΤΟικών ιμπεριαλιστικών βάσεων κι όλων των στρατοκρατικών μηχανισμών του πολέμου.
• Η ρήξη και η αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση του κεφαλαίου, η έξοδος από την ΟΝΕ και το ευρώ και η εθελοντική συνένωση των λαών των Βαλκανίων και της Ευρώπης, “από τα κάτω”, στη βάση των κοινών διεθνιστικών συμφερόντων του εργαζόμενου πληθυσμού, χωρίς σύνορα, πολέμους και τα βαμπίρ του κεφαλαίου.
Η πολιτική πρόταση που καταθέτουμε απευθύνεται στον μαχόμενο κόσμο της εργασίας, σε αριστερές πολιτικές οργανώσεις, συλλογικότητες και κάθε αγωνιστή για την ενότητα στη δράση και την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος στη βάση ενός προγράμματος εξόδου από την καπιταλιστική κρίση για την ουσιαστική βελτίωση των όρων ζωής του εργαζόμενου λαού δίνοντας πραγματική διέξοδο στα συμφέροντα, τις σύγχρονες ανάγκες και δικαιώματα της εργατικής τάξης και όλων των εκμεταλλευόμενων και καταπιεζόμενων στρωμάτων της κοινωνίας. Μπορεί να συμβάλει στην ανατροπή της αστικής κυριαρχίας για να αναδυθεί μια άλλη, κάθετα αντίθετη προς αυτή, εξουσία πλειοψηφίας, η εργατική εξουσία με την πιο πλατιά δημοκρατία, για μια κοινωνία χειραφετημένη και απελευθερωμένη απ΄ όλα τα δεσμά της βαρβαρότητας.
Η πρόταση είναι όχι μόνο αναγκαία για την επιβίωση και τη ζωή του εργαζόμενου λαού, αλλά και ρεαλιστική όσο ποτέ μέχρι σήμερα. Σε αυτή την κατεύθυνση και στις τοπικές εκλογές είναι αναγκαίο να συγκροτηθεί και να εκφραστεί με κάθε τρόπο ένα ανεξάρτητο από τα αστικά «παιχνίδια» και επιδιώξεις, ανατρεπτικό, αντικαπιταλιστικό ρεύμα, που θα ξεχωρίζει με την αγωνιστική ανυπόταχτη και ταξική φυσιογνωμία του.

Η συζήτηση για τη συγκρότηση και τη διακήρυξη του σχήματος δεν γίνεται με συμφωνίες κορυφής, σε προαποφασισμένα πλαίσια και υποταγμένη στην εκλογιμότητα “προσωπικοτήτων”. Διεξάγεται ανοιχτά στον κόσμο του αγώνα και του κινήματος με διάθεση αμφίδρομης ανατροφοδότησης, ένταξης και στράτευσης των αγωνιστικών τάσεων που δε συμβιβάζονται, ούτε υποτάσσονται στους αστικούς αντιπροσωπευτικούς θεσμούς, αλλά στρέφουν τα μάτια τους στην ενίσχυση όσων βρίσκονται στο δρόμο, για την πλήρη ανατροπή της σημερινής τάξης πραγμάτων, από τη σκοπιά της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής και διεθνιστικής προοπτικής. Ο Βόλος μπορεί να γίνει κέντρο εργατικού, κοινωνικού πολιτικού και συλλογικού αγώνα, πόλη ταξικής αλληλεγγύης κόντρα στη μνημονιακή καταστροφή και τα τα νέα επιχειρηματικά τζάκια που ληστεύουν τον τόπο.

9. Οι κοινωνικές μας ανάγκες μπροστά

Εργασία
Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Κατάργηση της ενοικιαζόμενης εργασίας, των «κοινωφελών» προγραμμάτων και των προγραμμάτων μέσω ΕΣΠΑ, και συνολικά των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Έξω οι εργολάβοι και οι ΜΚΟ, που είναι οι σύγχρονες δουλεμπορικές εταιρείες, από τη διαχείριση βασικών κοινωνικών υπηρεσιών. Όχι στην ανάθεση κοινωνικών υπηρεσιών σε ΚΟΙΝΣΕΠ. Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σε όλες τις θέσεις που καλύπτει σήμερα η «κοινωφελής εργασία», που αποτελούν βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Καμία απόλυση εργαζομένου στους ΟΤΑ, κανένας εργαζόμενος στην εφεδρεία – διαθεσιμότητα. Να γυρίσουν πίσω όλοι οι απολυμένοι. Νομοθετική απαγόρευση των απολύσεων. Όχι στη φτηνή, ελαστική, ευέλικτη, μερική, προσωρινή, ανασφάλιστη και χωρίς δικαιώματα εργασία. Ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις και επιβολή νέων συλλογικών συμβάσεων εργασίας που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες και στις νέες τεχνολογικές και επιστημονικές δυνατότητες βάσει των οποίων μπορούμε να εργαζόμαστε όλοι, με λιγότερες ώρες εργασίας και μεγαλύτερες απολαβές. Αυξήσεις στις συντάξεις, στα επιδόματα ανεργίας, για να έχουμε όλοι αξιοπρεπή διαβίωση. Αυξήσεις στα επιδόματα μητρότητας και στα οικογενειακά επιδόματα. Όχι στην επέκταση του ωραρίου λειτουργίας τις Κυριακές και τις αργίες. Όχι στις «λευκές νύχτες». Όχι στην παραβίαση του 8ωρου και στην εντατικοποίηση. Πάλη ενάντια στην εργοδοτική δεσποτεία και ασυδοσία. Ελευθερία στους χώρους δουλειάς. Προστασία της γυναικείας εργασίας. Διεύρυνση των δικαιωμάτων και προστασία του ρόλου της μητρότητας (εγκυμοσύνη, τοκετό, θηλασμός). Προσλήψεις ανέργων με πλήρη απασχόληση και αμοιβή για τη λειτουργία των κοινωνικών υπηρεσιών, την εκτέλεση των έργων υποδομής και των τεχνικών έργων. Για όλους τους άνεργους επιδόματα ανεργίας για όλο το διάστημα που είναι εκτός εργασίας, δωρεάν πρόσβαση σε υγεία, παιδεία, πρόνοια, συγκοινωνίες, δωρεάν κοινωνικές υπηρεσίες στους δήμους, να μην πληρώνουν δημοτικά τέλη. Τα χρόνια ανεργίας να προσμετρούνται ως συντάξιμα. Μείωση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση.

Στέγη, ρεύμα και νερό
Η στέγαση είναι δικαίωμα όλων. Μέριμνα για τη στέγαση όλων των αστέγων. Απαλλοτρίωση κενών και αχρησιμοποίητων κατοικιών και κλειστών ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων με στόχο την άμεση στέγαση των άστεγων. Αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και των κληροδοτημάτων. Ξενώνες- εστίες για όλους τους φοιτητές, τους αστέγους, πρόσφυγες και μετανάστες. Όχι στην πολλαπλή φορολόγηση της κατοικίας με τα δημοτικά τέλη, δημοτικούς φόρους και Τέλος Ακίνητης Περιουσίας μέσα από το λογαριασμό της ΔΕΗ. Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Καμία σκέψη για μετατροπή του σε πηγή εσόδων για τους δήμους. Καμιά κατάσχεση κατοικίας όσων έχουν πάρει δάνειο και έχουν χάσει τη δουλειά τους, είναι απλήρωτοι ή τους έχουν μειώσει μισθό και σύνταξη. Κανένας πλειστηριασμός σπιτιού, γης , μαγαζιού, για χρέη σε δημόσιο, τράπεζες, ΔΕΚΟ και ιδιώτες τοκογλύφους. Κανένα λαϊκό σπίτι στα χέρια κράτους, τραπεζών. Διαγραφή χρεών προς κράτος και τράπεζες των μακροχρόνια ανέργων, χαμηλοσυνταξιούχων και φτωχοποιημένων στρωμάτων. Να καταργηθούν οι ηλεκτρονικές κατασχέσεις μισθών και λαϊκής περιουσίας. Κατάργηση των αυταρχισμού “ιδιώνυμου” Κοντονή που ποινικοποιεί τον αγώνα για την προστασία της λαϊκής κατοικίας και στρώνει το δρόμο για την υφαρπαγή της απο τα αρπακτικά των τραπεζών. Επιδότηση του ενοικίου για όλους τους άνεργους και φτωχούς που δεν έχουν ιδιόκτητη κατοικία.
Να φορολογηθούν γενναία, τα κέρδη και η μεγάλη ακίνητη και κινητή περιουσία και τα είδη πολυτελείας. Όχι στις φοροαπαλλαγές και τις επιδοτήσεις του κεφαλαίου με οποιαδήποτε μορφή (χορηγίες, δωρεές, αλλαγή έδρας, κ.α.). Να υπάρξει άμεση έκτακτη φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου πάνω από 50%.
Επανασύνδεση του ρεύματος σε όλα τα νοικοκυριά μαζί με τους εργαζόμενους της ΔΕΗ ενάντια στο ξεπούλημα και την ιδιωτικοποίηση της ενέργειας που οδηγεί περισσότερες οικογένειες στο σκοτάδι.

Το νερό είναι δημόσιο κοινωνικό αγαθό, βασικός παράγοντας για τη ζωή και δεν πωλείται ούτε διαχειρίζεται με ανταποδοτικά κριτήρια. Ως τέτοιο πρέπει να βρίσκεται υπό την Δημόσια φροντίδα και προστασία, βασισμένη σε ένα κεντρικό σχεδιασμό που θα αφορά τη διαχείριση και την προστασία των υδάτων, την εξασφάλιση επάρκειας σε ισορροπία με το περιβάλλον, το σπάσιμο των κρίκων οικονομικής εκμετάλλευσης του. Είναι ταυτόχρονα επιτακτική η ανάγκη ανάδειξης νέων μορφών κοινωνικού ελέγχου που θα εκφράζουν και εν τέλει θα επιβάλλουν τη λαϊκή βούληση βάση των κοινωνικών αναγκών, ενάντια σε λογικές «αποφασίζομεν και διατάζομεν». Μορφές, θεσμοί και όργανα λαϊκής πολιτικής σε αντιπαράθεση με τον «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ» και τους θεσμούς του. Μια διαδικασία που πρέπει να σπάσει το πλαίσιο της ΕΕ, βασικό ενορχηστρωτή των σχεδίων ιδιοποίησης των κοινωνικών αγαθών και του δημόσιου πλούτου. Η πάλη για κοινωνικά αγαθά που σε αρμονία με το περιβάλλον θα αξιοποιούνται για τη βελτίωση των όρων ζωής της κοινωνικής πλειοψηφίας και θα ελέγχονται από την ίδια και όχι από πολυδαίδαλα εταιρικά σχήματα είναι ο μόνος δρόμος για να ηττηθεί το τέρας των ιδιωτικοποιήσεων.

Δε θέλουμε ούτε δήμο – επιχείρηση, ούτε δημοτικές επιχειρήσεις με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, ούτε ιδιώτες να διαχειρίζονται προς όφελος τους τα κοινωνικά αγαθά. Παλεύουμε για κοινωνικά αγαθά και υπηρεσίες προσβάσιμα και ελεύθερα σε όλη την κοινωνία. Από αυτή τη σκοπιά θα παλέψουμε ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή ιδιωτικοποίησης της ΔΕΥΑΜΒ για να ξαναγίνει το νερό πραγματικό κοινωνικό αγαθό. Απαιτούμε τη δωρεάν παροχή νερού σε ανέργους, την εγκατάσταση δικτύου δημόσιων βρυσών και τη βελτίωση της ποιότητας του νερού, προκειμένου να σταματήσει η αισχροκέρδεια των εταιριών εμφιάλωσης και εμπορίας νερού.
Παλεύουμε για τη θεμελίωση μιας άλλη κατεύθυνση λειτουργίας των δημόσιων-δημοτικών υπηρεσιών διαχείρισης των υδάτων, με πλήρες και μόνιμο προσωπικό, με κοινωνικό και εργατικό έλεγχο και με τον απαραίτητο σχεδιασμό για την ισορροπία περιβάλλοντος και κοινωνικών αναγκών.

Αγροτιά – Διατροφή
Οι συνεχόμενες αναδιαρθρώσεις στο χώρο της αγροτικής παραγωγής έχουν ως αποτέλεσμα το ραγδαίο ξεκλήρισμα των φτωχών και μικρών αγροτών, αλλά και τον εξαναγκασμό εγκατάλειψης της καλλιέργειας του μικρού κλήρου από χιλιάδες ανθρώπους του μεροκάματου. Την ίδια στιγμή δημιουργήθηκαν μεγάλες αγροτοδιατροφικές επιχειρήσεις στα πρότυπα σύγχρονων τσιφλικιών, στις οποίες εργάζονται μισθωτοί εργαζόμενοι με όρους κολίγων του προηγούμενου αιώνα. Ο κυρίαρχος ρόλος της ΚΑΠ και της ΕΕ, προσανατόλισε και κατεύθυνε τις καλλιέργειες καθώς και τον τρόπο παραγωγής, όχι με βάση τις διατροφικές ανάγκες των ανθρώπων που μένουν σε τούτο τον τόπο, αλλά με βάση τη στρατηγική καπιταλιστική διάρθρωση εντός της ΕΕ. Αποτέλεσμα αυτού δεν αποτελεί μόνο το «πέταμα στα σκουπίδια» της δυνατότητας κάλυψης του μεγαλύτερου ποσοστού των διατροφικών αναγκών του πληθυσμού, αλλά και η καταστροφή φυσικών πόρων (έδαφος, νερό κ.τ.λ.) με καλλιέργειες εξαιρετικά απαιτητικές (βλ. βαμβάκι) για τις κλιματολογικές συνθήκες της χώρας.
Παλεύουμε για την ανατροπή του πλαισίου της ΚΑΠ και της ΕΕ στον πρωτογενή τομέα. Διεκδικούμε την καθιέρωση ενός νέου καλλιεργητικού χάρτη, με πρώτο και κύριο κριτήριο, την παραγωγή υγιών, φτηνών και σε επαρκείς ποσότητες προϊόντων για να τραφεί και να ζήσει ο λαός μας. Μια άλλη παραγωγή βασισμένη στους πρωτοβάθμιους αγροτικούς συνεταιρισμούς με εργατικό έλεγχο και όχι στους «συνεταιρισμούς Α.Ε.» και στους «συν ταιρισμούς κομματικά μαγαζιά». Με ένα ενιαίο δημόσιο φορέα ελέγχου, τυποποίησης και διανομής των αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων που σε συνεργασία με τους παραγωγικούς συνεταιρισμούς θα συμβάλλει στην οριοθέτηση ενός κεντρικού σχεδιασμού για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών. Με εγγυημένες κατώτερες τιμές για τα αγροτικά προϊόντα. Με προστασία της εγχώριας παραγωγής. Με ένα δημόσιο ΟΓΑ, ενάντια στις συντάξεις πείνας των αγροτών. Για άμεση απόσυρση των φορομπηχτικών νόμων, κατάργηση των χαρατσιών, ουσιαστική μείωση του κόστους παραγωγής, έργα υποδομής, δωρεάν επιστημονική επιμόρφωση, πλήρη δημόσια ασφάλιση της παραγωγής, απαλλοτρίωση της μεγάλης αγροτικής ιδιοκτησίας, άμεση αποζημίωση των καταστροφών. Ισότιμα δικαιωμάτων όλων των εργαζόμενων της υπαίθρου ανεξάρτητα από χρώμα, έθνος και θρησκεία. Μάχη για τη διατήρηση των «ντόπιων» ποικιλιών κόντρα στην επιδίωξη ελέγχου των σπόρων από μια χούφτα πολυεθνικές, που προσπαθεί να προωθήσει η ΕΕ. Υπεράσπιση των ανεξάρτητων αυτοργανωμένων δικτύων παραγωγής και κατανάλωσης, όχι απο τη σκοπιά αποθέωσης της μικρής παραγωγής και τελικά των ατομικών παραγωγών, αλλά με ενίσχυση των τάσεων συνεργασίας και συλλογικής συγκέντρωσης και διαχείρισης των παραγωγικών μέσων, ως διαδικασία ραγίσματος της αλυσίδα του έλεγχου της παραγωγής και της κατανάλωσης από το μεγάλο αγροτοδιατροφικό σύμπλεγμα. Τελικά μόνο με μία παραγωγή που θα υποτάσσεται στην εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών και όχι στη λογική της καπιταλιστικής κερδοφορίας, η καλλιέργεια της γης μπορεί να γίνεται και σε ισορροπία με το φυσικό περιβάλλον.

9. Υγεία και Παιδεία για όλο το λαό

Υγεία-Πρόνοια
Για ένα λαϊκό σύστημα υγείας και πρόνοιας, διεκδικούμε – αγωνιζόμαστε – οφείλουμε να κατακτήσουμε:

1.Εθνικό Σύστημα Υγείας, υψηλής ποιότητας, ανοιχτό και δωρεάν για όλο τον πληθυσμό, ασχέτως ασφαλιστικής κατάστασης, σε όλες της βαθμίδες νοσοκομειακής και εξω-νοσοκομειακής περίθαλψης..
2.Δημόσιες Υπηρεσίες Υγείας υπό τον έλεγχο και την διεύθυνση των ίδιων των εργαζομένων.
3.Κοινωνικό έλεγχο στα νοσοκομεία και όλες τις υπηρεσίας υγείας. Ο έλεγχος αυτός μπορεί να υπάρξει μόνο μετά την κατάργηση του «Καλλικράτη» και του “Κλεισθένη” και όλων των συγκεντρωτικών μορφών τοπικής διοίκησης και την εγκαθίδρυσηλαϊκών, δημοκρατικών θεσμών.
4.Αποκλειστικά δημόσια χρηματοδότηση της περίθαλψης από τον κρατικό προϋπολογισμό, κατάργηση των εργατικών εισφορών για περίθαλψη, αύξηση της φορολογίας των κερδών των επιχειρήσεων. Γίνεται φανερό ότι μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης δεν είναι δυνατόν να επιτραπεί η δημόσια χρηματοδότηση του συστήματος υγείας, άλλο τόσο δεν επιτρέπεται ο ελεύθερος σχεδιασμός του συστήματος από την υποταγή στις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επιβάλλει την κυριαρχία της αγοράς σε κάθε σφαίρα της οικονομίας.
5.Τομεοποιημένο και ολοκληρωμένο σύστημα περίθαλψης με ισοτιμία για όλες τις περιοχές της χώρας. Απαιτείται ο κεντρικός σχεδιασμός του ΕΣΥ να εξαλείφει τις ανισότητες πρόσβασης μεταξύ των περιφερειών της χώρας. Κάθε περιφέρεια πρέπει να έχει σχετική υγειονομική αυτάρκεια τόσο σε νοσοκομειακές μονάδες, σε ιατρεία, σε μονάδες εντατικής ή υψηλής διαγνωστικής και θεραπευτικής τεχνολογίας όσο και σε πρόληψη και αποκατάσταση όλων των βαθμίδων.
6.Απόλυτο διαχωρισμό δημόσιων και ιδιωτικών μονάδων υγείας. Ούτε 1 ευρώ, ούτε μια δραχμή δημόσιου χρήματος στον ιδιωτικό τομέα. Όλοι οι υγειονομικοί πρέπει να έχουν ελεύθερα την δυνατότητα να ενταχθούν στο ΕΣΥ αν το επιθυμούν. Σήμερα υπάρχουν ιδιωτικές μονάδες υγείας που, λόγω της αποχής του κράτους από τις νέες επενδύσεις στην υγεία, έχουν καταστεί αναγκαίες για την περίθαλψη του πληθυσμού. Διεκδικούμε την επίταξη αυτών των μονάδων από το δημόσιο.
7.Δημόσια βιομηχανία φαρμάκων και υγειονομικών υλικών για την κάλυψη των πραγματικών αναγκών του λαού. Κατάργηση της «εμπορικής κατοχύρωσης και πατέντας» όποτε αυτό είναι αναγκαίο για τις υγειονομικές ανάγκες του κόσμου.
8.Απελευθέρωση της ιατρικής έρευνας και εκπαίδευσης από τα δεσμά των σκοπιμοτήτων της φαρμακοβιομηχανίας και του ιδιωτικού τομέα γενικότερα. Κάθε νοσοκομείο, κάθε δημόσια μονάδα περίθαλψης μπορεί και πρέπει να γίνει κύτταρο παραγωγής ιατρικής γνώσης προς όφελος του λαού. Αυτό απαιτεί υγειονομικούς απερίσπαστους στη δουλειά τους, ισότιμους μεταξύ τους, ριζική βελτίωση των όρων εργασίας και μαζικούς διορισμούς προσωπικού τώρα !
9.Για τον Τομέα της Κοινωνικής Πρόνοιας δεν ζητάμε ένα φιλάνθρωπο στρατό σωτήριας, δεν ζητάμε την ελεημοσύνη για την συντήρηση των αποκλεισμένων κομματιών του πληθυσμού σε διαρκή ένδεια και αποκλεισμό. Διεκδικούμε ένα ενιαίο σύστημα για την εξασφάλιση αξιοπρεπών υλικών όρων διαβίωσης για όλο τον πληθυσμό.

Παιδεία
Η παιδεία δεν αποτελεί εμπόρευμα ή προνόμιο αλλά δικαίωμα όλων. Δημόσια, δωρεάν, αναβαθμισμένη παιδεία για όλους, χωρίς ταξικούς, θρησκευτικούς, φυλετικούς αποκλεισμούς. Αύξηση των δαπανών για την παιδεία, όχι πολυμελή τμήματα στα σχολεία, Γυμνάσια και Λύκεια με 20 μαθητές ανά τμήμα. Όχι στο κλείσιμο και στις συγχωνεύσεις σχολείων. Να μην κλείσουν τομείς στα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Όχι στο νέο νόμο που μετατρέπει τα σχολεία σε εξεταστήρια που απορρίπτουν τους μαθητές που προέρχονται από τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τους πετούν έξω από τη γενική παιδεία. Ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Έλεγχος και συμμετοχή της κοινότητας των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων τόσο στο περιεχόμενο όσο και στη μορφή της παρεχόμενης γνώσης. Όχι στον κατακερματισμό και στη μοντελοποίηση της παρεχόμενης γνώσης. Όχι στην υποβάθμιση-αποδόμηση και την παράδοση της στους επιχειρηματίες της εκπαίδευσης και στα οικονομικά συμφέροντα. Όχι στη συγχώνευση – επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
Βρεφικοί και παιδικοί σταθμοί σε κάθε γειτονιά που να καλύπτουν όλα τα παιδιά. Δωρεάν (χωρίς τροφεία) για όλες τις οικογένειες. Κατάλληλες υποδομές και επαρκές προσωπικό με μόνιμη σταθερή σχέση εργασίας, ώστε να τηρείται η αναλογία παιδαγωγών-παιδιών.

Πολιτισμός – Αθλητισμός
Πολιτισμός και αθλητισμός είναι κοινωνικά δικαιώματα. Πρέπει να παρέχονται δωρεάν. Ενίσχυση του δημιουργικού και ερασιτεχνικού χαρακτήρα τους. Δημιουργία χώρων πολιτισμού σε κάθε περιοχή για υποδοχή εκθέσεων, συναυλιών, εκδηλώσεων, φιλοξενίας δραστηριοτήτων των μαζικών φορέων της περιοχής. Εξασφάλιση χώρων για στέκια της νεολαίας. Παροχή υποδομών σε ερασιτεχνικά πολιτιστικά συγκροτήματα. Να σταματήσει το αίσχος της απευθείας χρηματοδότησης – χορηγίας δήμων και περιφερειών αθλητικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων που αξιοποιείται για τη δημιουργία σχέσεων εξάρτησης και εξαγοράς με την αστική εξουσία. Υποστήριξη και υποδοχή των διαφορετικών πολιτισμών. Ελεύθερη είσοδο στις αθλητικές εγκαταστάσεις. Δημιουργία αθλητικών εγκαταστάσεων όπου δεν υπάρχουν. Λειτουργία προγραμμάτων και ομάδων για αθλήματα στους δήμους με δωρεάν συμμετοχή-κατάργηση της εισφοράς όπου υπάρχει. Να δίνονται τα κλειστά και υπαίθρια γήπεδα (ΕΑΚ) για την άθληση όλων των πολιτών. Όχι στα ειδικά καθεστώτα προνομιακής παραχώρησης των ΕΑΚ στις ΠΑΕ, που τα μετατρέπουν σε ιδιόκτητα «μαγαζιά» τους. Εξασφάλιση όλων των αναγκαίων υποδομών για την ασφαλή άσκηση του ερασιτεχνικού-σχολικού αθλητισμού (θέρμανση στα γήπεδα-εξοπλισμός-ξεστό νερό-ιατρική κάλυψη κ.τ.λ.). Συντήρηση των χώρων μαζικού αθλητισμού και πρόσληψη μόνιμου γυμναστικού προσωπικού. Πρόσληψη μόνιμου ιατρικού προσωπικού για κάθε γήπεδο-αθλητική εγκατάσταση και κάθε αγώνα.

10. Περιβάλλον – δημόσιος χώρος

Να προστατευτούν τα δάση, τα άλση, οι χώροι πρασίνου που έχουν απομείνει στον αστικό και περιαστικό ιστό των πόλεων και των παραλιών. Δημιουργία χώρων πρασίνου, ελεύθερων και ανοιχτών σε όλους-ες και να σχεδιασμός της λειτουργίας της πόλης για να εξυπηρετούνται οι κάτοικοι και οι ανάγκες συλλογικής συνεύρεσης και επικοινωνίας. Αύξηση των δαπανών για δημόσιες υποδομές και νέους ελεύθερους δημόσιους χώρους. Καμία πώληση σε εταιρείες και εκμετάλλευση δημόσιου χώρου από το κεφάλαιο. Κατάργηση των διοδίων. Μέτρα ασφαλείας, έλεγχοι και κονδύλια, για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Πάλη ενάντια στα καταδυτικά πάρκα και στις προσπάθειες ιδιωτικοποίησης της θάλασσας και των παραλιών. Καμιά εμπορευματοποίηση της δημόσια γης. Όχι σε επέκταση σχεδίων πόλης προς τα βουνά και τις παραλίες (ακόμα και για λεγόμενους «κοινωφελείς» σκοπούς). Να αποτραπούν χωροταξικές ρυθμίσεις που θέλουν πόλεις-τέρατα για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Να μειωθεί ο συντελεστής δόμησης και το ανώτατο επιτρεπόμενο ύψος των οικοδομών. Να καθοριστούν αυστηρές χρήσεις γης. Να σταματήσει το αίσχος της νομιμοποίησης αυθαιρέτων, με πρόνοια για κοινωνική κατοικία. Να εφαρμοστούν κανόνες και σχέδια για την εγκατάσταση των σταθμών εκπομπών (κεραιών) κινητής τηλεφωνίας και τα όρια εκπομπών. Όχι αυθαίρετη τοποθέτησή τους με βάση τις ανάγκες των εταιριών.

Να γίνουν Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και να τηρούνται οι αποστάσεις εγκατάστασης από τους χώρους που χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας (σχολεία, παιδικοί σταθμοί, νοσοκομεία, κατοικίες). Να εφαρμοστεί αυστηρό πλαίσιο λειτουργίας και τακτικοί έλεγχοι για τους ρύπους και τα απόβλητα των εργοστασίων και τη διαχείρισή τους, με στόχο όχι την είσπραξη προστίμων, αλλά την εξαφάνιση των ρύπων. Να σταματήσουν οι μπίζνες της «πράσινης οικονομίας» με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (φωτοβολταϊκά, ανεμογεννήτριες κ.λπ.) που αποβλέπουν στην πλήρη ιδιωτικοποίηση της ενέργειας, την κερδοφορία των ιδιωτών και καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον, προκαλώντας ανεπανόρθωτες ζημιές με τα συνοδά έργα. Όχι στη μεταφορά του κόστους τους στο λαό. Δημόσιες υποδομές στην έρευνα και την εγκατάσταση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας σε τοπική κλίμακα, με στόχο την ενεργειακή αυτονομία περιοχών και γειτονιών. Να καταργηθεί το ΤΑΙΠΕΔ και το Υπερταμείο. Να καταργηθούν οι νόμοι του fast track. Μέτρα για την προστασία της δημόσιας – δημοτικής περιουσίας από τα ιδιωτικά συμφέροντα, τους διεκδικητές της ιδιοκτησίας της, τους καταπατητές, τους εργολάβους. Καμιά ιδιωτικοποίηση ή εκχώρηση σχολείων, νοσοκομείων, δασών, αρχαιολογικών χώρων. Μέτρα ενάντια στο Airbnb. Να διατηρηθεί ο ιστορικός-πολιτιστικός χαρακτήρας των περιοχών. Να σταματήσουν τα έργα βιτρίνας που εξυπηρετούν σχέσεις με το ιδιωτικό κεφάλαιο.

Σιδηρόδρομοι
Η ιδιωτικοποίηση του τρένου θα δημιουργήσει ένα περιβάλλον υποβαθμισμένων υπηρεσιών, άγρια εκμεταλλευτικών εργασιακών σχέσεων και μια παρασιτική κερδοφορία των μονοπωλίων, που δε θα επηρεάσει απλά τις μεταφορές και τις μετακινήσεις της κοινωνικής πλειοψηφίας, αλλά ένα σύνολο κοινωνικών συνηθειών και αναγκών. Από αυτή την άποψη η μάχη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων και συνολικά η μάχη για την υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας δεν αποτελεί έναν στενά προσδιορισμένο συνδικαλιστικό αγώνα των εργαζόμενων αυτών των υπηρεσιών, αλλά μια πρώτης κλίμακας αναμέτρηση για το σύνολο των εργαζομένων. Στόχος δεν είναι η επαναφορά ή η αγιοποίηση του προϋπάρχοντος καθεστώτος ασυδοσίας και κυριαρχίας των εργολάβων. Στόχος μας είναι η δημιουργία ενός ενιαίου δημόσιου σιδηροδρόμου, χωρίς εταιρίες και διευθύνοντες συμβούλους, με κοινωνικό και εργατικό έλεγχο που θα καλύπτει τις κοινωνικές ανάγκες για ασφαλείς και οικονομικές μετακινήσεις, μεταφορές, αναψυχή και επικοινωνία, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα μόνιμη, σταθερή και αξιοπρεπή εργασία σε χιλιάδες εργαζόμενους. Παλεύουμε ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΕΕΣΣΤΥ και απαιτούμε την επανακρατικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ.
11. Καύση σκουπιδιών, νέες μορφές εκμετάλλευσης και επιδείνωσης της τγείας του πληθυσμού

Παλεύουμε αταλάντευτα για την απαγόρευση καύσης σκουπιδιών σε οποιαδήποτε εργοστασιακή μονάδα και ανεξαρτήτως προϋποθέσεων. Παλεύουμε για τη συγκρότηση ενός κινήματος που θα υπονομεύσει τους σχεδιασμούς της λεγόμενης “κυκλικής οικονομίας” και τελικά θα αμφισβητήσει από τη βάση του το τερατούργημα της “ανάπτυξης” που στήνουν.
Αρνούμαστε να εκχωρήσουμε το δικαίωμα της επιβίωσής μας στα συμφέροντα μιας πολυεθνικής επιχείρησης. Το «φιλικό» περιβάλλον της “ασφαλούς επένδυσης” είναι που πρέπει να διαταράξουμε. Να δημιουργηθούν στην πόλη συνθήκες πολέμου εναντίον της εργοδοσίας, της κυβέρνησης και των τοπικών πολιτικών παραγόντων. Απαιτούμε να λειτουργούν όλα τα εργοστάσια κάτω από ουσιαστικό εργατικό και κοινωνικό έλεγχο! Για να μπορεί να υπάρχει παραγωγή σε ισορροπία με το περιβάλλον, τις ανθρώπινες ανάγκες σε επίπεδο εργασίας και την ποιότητα ζωής, δεν γίνεται τον έλεγχο να τον έχουν στα χέρια τους οι μονοπωλιακοί όμιλοι. Η εθνικοποίηση του εργοστασίου της ΑΓΕΤ κάτω από εργατικό έλεγχο, για να επανακαθοριστεί το πλαίσιο και η μορφή της λειτουργίας της αποτελεί στόχο πάλης που ενοποιεί όλα τα επίπεδα διεκδίκησης.
Καμία παραγωγική μονάδα δεν σέβεται το περιβάλλον και την ανθρώπινη εργασία, αν δεν υπηρετεί ένα κοινωνικό ρόλο, ενάντια στο ατομικό και ιδιωτικό, δηλ. ενάντια στην ανταγωνιστικότητα και το καπιταλιστικό κέρδος. Το μόνο που μπορεί να πετύχει τη διατήρηση και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, με αξιοπρεπείς όρους δουλειάς και με σεβασμό στο περιβάλλον και τη δημόσια υγεία είναι η αλλαγή της θέσης των εργαζόμενων μέσα στην παραγωγή και η δημόσια-κοινωνική ιδιοκτησία.
Απαιτούμε την άμεση μετεγκατάσταση των διαδικασιών παραγωγής τσιμέντου, που επιβαρύνει διαρκώς τη ζωή των ανθρώπων της πόλης μας επί χρόνια, μακριά από αστικό περιβάλλον και την υπαγωγή αυτής στις ανάγκες ενός εθνικού σχεδιασμού και όχι στις χρηματιστηριακές ανάγκες των μονοπώλιον. Παλεύουμε οι εγκαταστάσεις της Αγριάς να κρατικοποιηθούν και να αξιοποιηθούν για άλλες παραγωγικές, κοινωνικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες.

Ουσιαστικός δημόσιος και κοινωνικός χαρακτήρας της διαχείρισης των ΑΣΑ (αστικά στερεά απόβλητα), με άμεση εθνικοποίηση των υπαρχόντων ιδιωτικών δομών, ενάντια σε κάθε μορφή προωθούμενης ιδιωτικοποίησης λειτουργιών. Όχι στην επιχειρηματική αξιοποίηση/ιδιωτικοποίηση, όχι στην προσπάθεια να συγκροτήσουν με οπουδήποτε μορφή ΣΔΙΤ κ.α.. Ναι στη δημόσια κοινωνική λειτουργία-όχι στο κράτος υπηρέτη ιδιωτικών επιχειρηματικών συμφερόντων.
Καμιά εμπλοκή του ιδιωτικού κεφαλαίου στην αποκομιδή μεταφορά και διάθεση των απορριμμάτων. Πέρασμα στο Δημόσιο όλων των συστημάτων ανακύκλωσης. Δημιουργία ενός ενιαίου δημόσιου φορέα ανακύκλωσης. Απαγόρευση της καύσης σκουπιδιών. Ανατροπή του σχεδιασμού δημιουργίας εργοστασίου επεξεργασίας SRF και RDF στο Βόλο και σε άλλες πόλεις.
Επανασχεδιασμός για τη συλλογή, τη διαχείριση και τη διάθεση/απόθεση των απορριμμάτων, που θα ξεκινά από το να μην παράγεται και απορρίπτεται μεγάλη ποσότητα άχρηστων συσκευασιών. Κατάργηση της τυποποίησης βασικών αγροτικών προϊόντων που δημιουργούν τόνους σκουπιδιών για την εξυπηρέτηση του ανταγωνισμού του αγροτοδιατροφικού κεφαλαίου. Διαλογή στην πηγή, ανακύκλωση, κομποστοποίηση, επαναχρησιμοποίηση για την αποτελεσματική μείωση των απορριμμάτων και την εξοικονόμηση φυσικών και ενεργειακών πόρων.
Μεταφορά του κόστους διαχείρισης μεσοπρόθεσμα στους έχοντες, στους καπιταλιστές και το κεφάλαιο συνολικά, ως βασικούς υπεύθυνους και δημιουργούς του προβλήματος. Κατάργηση των ανταποδοτικών τελών για την εργαζόμενη πλειοψηφία. Ουσιαστική συμμέτοχη των πολιτών και των συλλογικοτήτων στη λήψη των αποφάσεων για τα απορρίμματα, δημοκρατικός κοινωνικός έλεγχος όλων των αποφάσεων από τα κινήματα, τις συλλογικότητες και τους κατοίκους κάθε τόπου. Προάσπιση των εργασιακών σχέσεων, των συνθηκών εργασίας υγιεινής και ασφάλειας των εργαζομένων σε όλο τα φάσμα της διαχείρισης των ΑΣΑ. Προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας των πολιτών.
Να ανατραπεί ο υπάρχον περιφερειακός σχεδιασμός διαχείρισης απορριμμάτων (ΠΕΣΔΑ). Διαμόρφωση νέου πανθεσσαλικού σχεδιασμού που θα υπακούει στις προαναφερθείσες γενικές κατευθύνσεις.

12. Δημοκρατικά δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες

Παλεύουμε για τη δημοκρατία του εργαζόμενου λαού και την ελευθερία του στον τόπο που ζει. Τη συνολική απελευθέρωση από τα δεσμά του απολυταρχισμού του κεφαλαίου. Ενάντια στο φασισμό και τον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό, για τις ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαιώματα της εποχής μας. Όχι στην ποινική απαγόρευση απεργιών. Δημοκρατία στους δρόμους, ελευθερία στη διαδήλωση και σε κάθε μορφή πάλης του μαζικού κινήματος, άσυλο στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Υπερασπιζόμαστε τους ελεύθερους κοινωνικούς χώρους. Ενάντια στην αστυνομική και κρατική καταστολή. Διάλυση των κατασταλτικών μηχανισμών ΜΑΤ-ΔΕΛΤΑ-ΔΙΑΣ.
Συλλογική και δημοκρατικά οργανωμένη λαϊκή αυτοάμυνα απέναντι στους κατασταλτικούς μηχανισμούς και τη φασιστική τρομοκρατία για να νικήσουν οι μαζικοί αγώνες, για να επιβληθούν οι δίκαιες διεκδικήσεις τους, για να επιβιώσουν οι εργαζόμενοι και να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Πλήρη εργασιακά, πολιτικά και δημοκρατικά δικαιώματα, ανεξάρτητα από φυλή, θρησκεία, χρώμα, φύλο και σεξουαλική προτίμηση. Δικαίωμα συμμετοχής στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές για τους μόνιμα εγκατεστημένους μετανάστες. Δικαίωμα ιθαγένειας για τα παιδιά των μεταναστών. Κατάργηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης, κάθε φράχτη στα σύνορα, εκδίωξη της FRONTEX.
Νομιμοποίηση των μεταναστών. Πολιτικό άσυλο στους πρόσφυγες – θύματα του ιμπεριαλισμού, των πολέμων, των δικτατοριών και των καταστροφών. Όχι περιορισμούς σε χορήγηση επαγγελματικών αδειών και στην επιπλέον χρηματική εγγύηση για τους μετανάστες και μειονότητες. Καταβολή όλων των επιδομάτων, οικογενειακών και προνοιακών στους μετανάστες χωρίς αποκλεισμούς.
Σεβασμός στις διαφορετικές θρησκευτικές και πολιτισμικές παραδόσεις. Ένταξη των προσφύγων και των μεταναστών στην κοινωνική ζωή των πόλεων με τη δημιουργία κατάλληλα διαμορφωμένων δομών, ελεύθερη πρόσβαση των παιδιών τους στα σχολεία και τους παιδικούς σταθμούς. Όχι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Προσλήψεις διερμηνέων στους Δήμους και τις περιφέρειες. Υπεράσπιση και διεύρυνση των νομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων όσων υφίστανται διακρίσεις λόγω φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού.
Αποκάλυψη του ρόλου όλων των φασιστικών ομάδων και της Χ.Α. ως συστημική δύναμη, της εγκληματικής δράσης τους, των διαπλοκών τους με το κεφάλαιο, της στήριξης τους από το πολιτικό σύστημα και της ύπαρξης θυλάκων τους στους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Απόκρουση της ρατσιστικής, ξενοφοβικής, εθνικιστικής προπαγάνδας τους. Απομόνωση της παρουσίας τους. Με μαζικούς αγώνες αντιπαρατασσόμαστε στη φασιστική απειλή και με λαϊκή δράση προστατεύουμε και περιφρουρούμε όσους απειλούνται από τις φασιστικές επιθέσεις.
Απαιτούμε να αποκαλυφτούν και να τιμωρηθούν όσοι διέπραξαν ρατσιστικές και φασιστικές επιθέσεις. Να σταματήσει η κάλυψη, η παροχή ασυλίας και η μιντιακή προβολή των εγκληματικών συμμοριών. Να σταματήσει η κυβερνητική προπαγάνδα του ρατσισμού, του εθνικισμού, της ξενοφοβίας και της αντιμεταναστευτικής υστερίας που στρώνει το χαλί για την άνοδο της επιρροής και δράσης της Χρυσής Αυγής και των άλλων ναζιστικών συμμοριών.

13. Εθνικισμός, φασισμός, πόλεμος

Ο σχεδιασμός για τη δημιουργία νέων και την επέκταση των υφιστάμενων βάσεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη χώρα μας, συμπεριλαμβανομένου και εκείνων σε Λάρισα και Σταφανοβίκειο, συνιστά επιλογή κλιμάκωσης των πολεμικών σχεδιασμών. Τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που συγκρούονται στην περιοχή μας και η τροφοδότηση των εθνικισμών μέσω της πρόσδεσης στον ένα ή στον άλλο αντιμαχόμενο καπιταλιστικό πόλο αποτελούν μια διαρκή απειλή για την ειρήνη και το μέλλον των εργαζομένων. Οι διαρκείς πόλεμοι και οι νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, η στρατιωτική διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος, η εντεινόμενη πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους, το πλέγμα άμυνας και ασφάλειας που περιχαρακώνει πλέον κάθε αγωνίστρια και αγωνιστή δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητα.
Ανατροπή των πολεμικών προετοιμασιών των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και στην οικοδόμηση επιθετικών δογμάτων ενάντια στους λαούς που τους αντιμετωπίζει ως εχθρούς. Έξω από ΝΑΤΟ και Ε.Ε, ΟΧΙ στον αντιδραστικό άξονα Ελλάδας-Ισραήλ-Αιγύπτου-Κύπρου. Μαζικό διεθνιστικό κίνημα για την αλληλεγγύη και τους κοινούς αγώνες των λαών στη περιοχή μας και όλο τον κόσμο. Οικοδόμηση κοινών όρων ζωής των ντόπιων με τους πρόσφυγες. Όχι στη γκετοποίηση. Κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Κλείσιμο του στρατηγείου Λάρισας. Να σταματήσουν τώρα οι κοινές ασκήσεις της 32ης ταξιαρχίας πεζοναυτών με αμερικάνικα και ΝΑΤΟικά στρατεύματα. Καμία σκέψη για μετατροπή του στρατοπέδου “Γεωργούλα” σε μόνιμη αμερικάνική – ΝΑΤΟική βάση. Μπλόκο στην αναβάθμιση του Στεφανοβικείου σε βάση ελικοπτέρων ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Άμεση μείωση των στρατιωτικών δαπανών.
Καμία άσκηση, πολυεθνική ή εθνική, διαχείρισης εξεγέρσεων, καταστολής πλήθους, εσωτερικής ασφάλειας, ανακατάληψης κτιρίων και εργοστασίων και κοινές επιχειρήσεις στρατού-αστυνομίας.
Διεθνιστική ενότητα και κοινό αντιπολεμικό-εργατικό κίνημα σε Ελλάδα και Τουρκία για την αποτροπή του πολέμου. Μπλοκάρισμα της μηχανής του πολέμου στις δύο όχθες του Αιγαίου και στα Βαλκάνια.
Η δημοτική κίνηση που δημιουργείται είναι τμήμα της μαχόμενης εργατικής τάξης κι όλων των καταπιεσμένων. Αγωνίζεται ΕΝΑΝΤΙΑ στα μνημόνια και την κοινωνική καταστροφή, στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, σε κάθε μορφή καταπίεσης, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα μέχρι να ανοιχτεί ο δρόμος της καθολικής ανθρώπινης χειραφέτησης. Είναι ανοιχτή σε όλους όσους θέλουν να αγωνιστούν, εκτός από ρατσιστές, εθνικιστές και φασίστες.

26/1/2019

Η επιτροπή προγράμματος για μια αριστερή, αντιδιαχειριστική, αντικαπιταλιστική κίνησης-σχήματος

Βόλος: Η συνέχεια του κράτους, των μνημονίων και της καταστολής

Η συνέχεια του κράτους, των μνημονίων και της καταστολής

venetia-grigoriadis

από την ΕΦΣΥΝ του Κώστα Γρηγοριάδη

Κανένα αριστερό πολιτικό κόμμα δεν χρειάζεται τις δυνάμεις της τάξης και ασφάλειας του αστικού κράτους για να διαφυλάξει τις κομματικές του συγκεντρώσεις. Μόνη προστασία παραμένει η πολιτική του κατεύθυνση εφόσον αυτή υπηρετεί τα ταξικά συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Δεν χρειάζεται να κάνουμε μαθήματα μαρξισμού σε όσους απέρριψαν κάθε πολιτικό του συμπέρασμα. Δεν είναι οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι.

dhmarxeo_epeisodia_skoyrleths-18-1-19

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στα ζητήματα στήριξης των μνημονίων και των δεσμεύσεων που έχει υπογράψει ή των νομοθετημάτων της ΕΕ που υπερασπίζουν τα δικαιώματα του χρηματιστηριακού και βιομηχανικού κεφαλαίου (όπως με το PSI για τη σωτηρία των τραπεζών ή στην περίπτωση της ΑΓΕΤ με το ζήτημα της καύσης σκουπιδιών), δεν κάνει διακρίσεις σε “γκρουπούσκουλα”, ακτιβισμούς ή μαζικές διαδηλώσεις. Η καταστολή των κινητοποιήσεων των αναπληρωτών εκπαιδευτικών αρκεί σαν απόδειξη.

Ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζεται να μας απειλεί ότι ανοίγουμε το δρόμο του Μπέου ή του Κούλη όταν η μαχόμενη αριστερά, ο ελευθεριακός αναρχικός χώρος, συλλογικότητες κι εργατικά σωματεία μπήκαν μπροστά σε όλες τις μεγάλες κινητοποιήσεις του λαού κατά των μνημονίων και αυταρχικών συμπεριφορών όταν εκείνοι είχαν στο μυαλό τους τη “συνέχεια του κράτους”, μαζί με τη συνέχεια των μνημονιακών δεσμεύσεων. Η πολιτική συνεργασία με τους εθνικιστές ΑΝΕΛ και η προσχώρηση των λαομίσητων πασοκογενών στελεχών σε κυβερνητικά πόστα, η υπερψήφιση των μνημονίων ανοίγουν το δρόμο για τον εθνικισμό, την άκρα δεξιά, τους φασίστες και τον πόλεμο.

Ο πολιτικός ενθουσιασμός υπερψήφισης του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 έχει μετατραπεί πλέον σε μια επιλογή του μικρότερου κακού που όμως οδηγεί σε χειρότερα δεινά καθώς η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση επιδεινώνεται σε αντίθεση με ότι συζητιέται περί εξόδου από τη κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να εμπεδώσει ότι δεν κατάφεραν οι πασοκοδεξιοί, ότι δήθεν δεν υπήρχε και δεν υπάρχει εναλλακτική λύση για το λαό.

Η πολιτική τύχη των κεντροαριστερών εγχειρημάτων στη Λατινική Αμερική δείχνει ότι χωρίς μια συστηματική πάλη για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη, που σημαίνει και μια ανελέητη πάλη κατά των ψευδαισθήσεων για τον εκδημοκρατισμό του αστικού κράτους, ανοίγει η πόρτα σε αυταρχικότερες μορφές διακυβέρνησης για τη συντριβή των εργατικών οργανώσεων και όλων των κοινωνικών και εργατικών κατακτήσεων.

Οι πολιτικές ελπίδες στην Ευρώπη αναζωογονούνται όχι από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και τις συμμαχίες του με τη χρεοκοπημένη διεθνή σοσιαλδημοκρατία αλλά από τα κίτρινα γιλέκα στη Γαλλία, τις κινητοποιήσεις στην Ουγγαρία κατά του νόμου των σκλάβων, τις κινητοποιήσεις των αναπληρωτών καθηγητών στην Ελλάδα.

Το σύνθημα “όλη η εξουσία στους εργάτες και τα συμβούλια τους” είναι η μόνη πρακτική απάντηση εναλλακτικής πρότασης εξουσίας στη βαρβαρότητα των υπερασπιστών της αστικής νομιμότητας. Μόνο τότε μπορεί να γίνει πράξη “η κατάργηση των μνημονίων με ένα νόμο κι ένα άρθρο”. Όλα τ΄ άλλα αποδείχτηκε ότι ήταν φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες όπως ακριβώς υποσχόταν ο Μπέος ότι θα έκανε το Βόλο…..Μονακό. Η ταύτιση των μεθόδων εξαπάτησης δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας στο ποιος ανοίγει το δρόμο σε ποιον.

20/1/2019

ΕΕΚ

Το έγκλημα της ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ στο Εφετείο της Λάρισας: Οι νεκροί δεν ησυχάζουν αν δεν αποδοθεί δικαιοσύνη

Ο ΝΕΚΡΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ ΤΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΙΑΔΗΣ
ΖΗΤΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Την Τρίτη 22/1/2019 εκδικάζεται σε 2ο βαθμό, στο Εφετείο της Λάρισας το εργοδοτικό έγκλημα που συνέβη στη Χαλυβουργία Βόλου το βράδυ της 4 Δεκέμβρη 2014 με θύμα τον 49χρονο εργάτη Χρήστο Ανεστιάδη ο οποίος πνίγηκε (λίγο πριν σχολάσει) σε υπόγεια δεξαμενή κατά τη διαδικασία επισκευής αντλίας άντλησης νερού. Βρέθηκε νεκρός από συναδέλφους του, καθώς η απουσία του δεν έγινε αντιληπτή, όταν η σύζυγός του τον αναζητούσε απελπισμένα καθώς δεν επέστρεψε έγκαιρα από τη δουλειά του. Βρέθηκε νεκρός από συναδέλφους του στην υπόγεια δεξαμενή-τάφο αφήνοντας την σύζυγο (εργάτρια και η ίδια) χήρα και τα δυο ανήλικα παιδιά τους σε απόγνωση.

Η έφεση έχει ασκηθεί κατά της πρωτόδικης απόφασης του Τριμελούς Πρωτοδικείου Βόλου το οποίο αθώωσε την εργοδοσία καθώς παρά τον καταπέλτη της έκθεσης της Επιθεώρησης Εργασίας για την εγκληματική παράλειψη στοιχειωδών μέτρων ασφαλείας καθώς σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, ο θάνατος του Χρήστου Ανεστιάδη πνίγηκε αφού είχε….. πεθάνει από καρδιακό νόσημα που προηγήθηκε του πνιγμού του στην υπόγεια δεξαμενή ψύξης του εργοστασίου.
Είναι εκπληκτικό ότι ο τοπικός τύπος την επομένη του εγκλήματος είχε προαναγγείλει τα καρδιακά νοσήματα του θύματος πριν καν δημοσιευτεί η ιατροδικαστική έκθεση,
Αν και οι ιστολογικές εξετάσεις και το πόρισμα δεν δικαίωσαν τις “πληροφορίες” των τοπικών εφημερίδων οι οποίες θα έπρεπε να γνωρίζουν (τουλάχιστον) ότι χωρίς περαιτέρω επιστημονική έρευνα δεν μπορεί να απαντηθεί ένα τέτοιο συμβάν, είναι φανερό από το αποτέλεσμα της πρωτόδικης απόφασης ότι όλες οι δυνάμεις του κεφαλαίου κινητοποιήθηκαν για να αποσιωπηθούν τα πραγματικά αίτια του θανάτου. Ό,τι δεν έγραφε η επίσημη ιατροδικαστική έκθεση και οι ιστολογικές εξετάσεις, ανέλαβαν να το συμπληρώσουν τρίτοι με δικές τους αυθαίρετες ερμηνείες που αποδείχτηκαν πρωτόδικα αποτελεσματικές στην έκβαση της δίκης με την πλήρη αθώωση της εργοδοσίας της ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ.
Δεν πρέπει να ξεχαστεί ότι στις 16 Αυγούστου 2006, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, πνιγμό σε δεξαμενή νερού, ο εργάτης Μελέτης Χατζέλα βρέθηκε νεκρός στο 2ο εργοστάσιο της ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ στο Βόλο δυο ημέρες μετά, αφού κανείς δεν τον αναζήτησε νωρίτερα.
Στη συγκεκριμένη πρώτη δίκη, παρά την πληθώρα μαρτυριών και αποδεικτικών στοιχείων για την εγκληματική αδιαφορία της εργοδοσίας πάνω στα ζητήματα υγιεινής και ασφάλειας, το πιο αξιοπερίεργο είναι ότι ποτέ δεν κλήθηκε η Επιθεώρηση Εργασίας που συνέταξε την έκθεση να καταθέσει ως μάρτυρας, γεγονός πρωτοφανές για συμβάν με θάνατο εργαζόμενου.

Σε έναν άκαρδο, σκληρό, εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό κόσμο, με ατελείωτα τα θύματα των μνημονίων, είμαστε υποχρεωμένοι να παλέψουμε μέχρι τη δικαίωση τους.
Αλλιώς οι νεκροί δεν μπορούν να αναπαυθούν.

18/1/2019
Ταξικός Συντονισμός για την Ανατροπή
Συνδικαλιστικών κινήσεων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων, ανέργων

Βόλος: 26 Γενάρη η παρουσίαση για το πρόγραμμα παρέμβασης στις δημοτικές εκλογές

Για τη 2η σύσκεψη – συνέλευση για τη δημιουργία αριστερού, αντιδιαχειριστικού, αντικαπιταλιστικού σχήματος – κίνησης στο Βόλο. Νέα συνέλευση το Σάββατο 26/01

 
Δελτίο τύπου
Για τη 2η σύσκεψη – συνέλευση για τη δημιουργία
αριστερού, αντιδιαχειριστικού, αντικαπιταλιστικού σχήματος – κίνησης στην πόλη του Βόλου
που έγινε το Σάββατο 12/01/19 στη Λέσχης Εργαζομένων και Νεολαίας
 
Το Σάββατο 12/01 πραγματοποιήθηκε στο χώρο της Λέσχης Εργαζομένων και Νεολαίας η δεύτερη ελπιδοφόρα και μαζική σύσκεψη – συνέλευση οργανώσεων και ανένταχτων αγωνιστών του κινήματος της περιοχής μας, με θέμα τη δημιουργία ενός αριστερού, αντιδιαχειριστικού και αντικαπιταλιστικού σχήματος – κίνησης που θα παρεμβαίνει στις πολιτικές και κοινωνικές μάχες της επόμενης περιόδου.
Συζητήθηκαν το πολιτικό περιεχόμενο της κίνησης και τα βασικά σημεία του προγράμματος- διακήρυξης, καθώς και η φυσιογνωμία του σχήματος. Η αντιπαράθεση για τα κρίσιμα κοινωνικά θέματα έχει ταξικό πρόσημο και περιεχόμενο. Κανένα έργο και κανένα κονδύλι που διαχειρίζονται οι δήμοι δεν είναι κοινωνικά ουδέτερο. Θέλουμε να εκφράσουμε τα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, των ανθρώπων του μόχθου, των μεταναστών, των προσφύγων, των αποκλεισμένων και όλων των εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων.
Για να γίνει αυτό, οφείλουμε να καθορίσουμε το πως θέλουμε να ζούμε, χωρίς να περνάμε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας μέσα από το “κόσκινο” του “ρεαλισμού” των ισχυρών, των συμφωνιών της ΕΕ και των ΕΣΠΑ και χωρίς να εκφυλίζουμε των αγώνα για την κατάκτησή τους στην προσαρμογή στο υφιστάμενο πλαίσιο. Χωρίς να κόβουμε και να ράβουμε τις ανάγκες μας στα πλαίσια των συσχετισμών των συμβουλίων ή των πιθανών συμμαχιών.
 
Αυτό που λείπει από την πόλη μας σήμερα δεν είναι οι “προσωπικότητες”, οι “ικανοί” και οι καλοί διαχειριστές. Αυτό που λείπει είναι ένα κίνημα πόλης που θα επιδιώξει να αμφισβητήσει και να συγκρουστεί με το πλαίσιο της αστικής πολιτικής προκειμένου να το ανατρέψει. Δεν προσκυνάμε ούτε αποθεώνουμε τους θεσμούς του τοπικού κράτους. Είναι αντιδημοκρατικοί και φτιαγμένοι με τέτοιο τρόπο που να αποφασίζουν ερήμην της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Παλεύουμε για τη συγκρότηση θεσμών του κινήματος που σε αντιπαράθεση και σύγκρουση με τους επίσημους θεσμούς θα επιβάλουν τη λαϊκή βούληση. Επιδιώκουμε να συγκροτηθούν ως μια ανεξάρτητη μορφή “Λαϊκής Αυτοδιοίκησης” που θα καταργεί στην πράξη την εξουσία του κράτους. Μορφές που ανάδειξαν τοπικά κινήματα στην περιοχή μας (Πήλιο-Νερά, Συνέλευση των κατοίκων του Παλιού Λιμεναρχείου) αλλά και αλλού (Χαλκιδική, Λευκίμη, Κερατέα κ.α) αποτελούν τα πρώτα σπέρματα μιας εξουσίας που θα ασκείται, θα πηγάζει και θα απευθύνεται στις ανάγκες του λαού. Στο πλαίσιο αυτό παλεύουμε αταλάντευτα για την κατάργηση των θεσμικών αλλαγών που εγκαινίασαν ο “ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ”, ο “ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ”, και ο “ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ 1”, καθώς και για την κατάργηση των νομοθετημάτων της ίδιας κατεύθυνσης που έπονται. Παλεύουμε να συντριβεί το μνημονιακό κεκτημένο της επιχειρηματικότητας και της ανταγωνιστικότητας το οποίο προσκυνά η πλειοψηφία του πολιτικού φάσματος. Βασικός μας στόχος είναι να δημιουργηθεί μια κοινωνική και πολιτική συλλογικότητα που να μιλάει και να παλεύει για τις κοινωνικές ανάγκες, έχοντας τα μάτια στραμμένα στους δρόμους και όχι στα θεσμικά παζάρια των δημοτικών εδράνων. Ακριβώς γι αυτό, η παρέμβασή μας θέλουμε να έχει το χαρακτήρα της αποσταθεροποίησης της σταθερότητας που επιδιώκει τόσο η κυβέρνηση, όσο και οι φορείς της τοπικής διοίκησης. Πάνω σε αυτές τις βάσεις νοηματοδοτείται για εμάς η ανατρεπτική πολιτική. Στο επίπεδο της πραγματικής ζωής και της θέσης που παίρνουμε σε αυτή και όχι σε όμορφα λόγια κενά περιεχομένου.
Τη συζήτηση για τη συγκρότηση και τη διακήρυξη του σχήματός μας δεν την κάνουμε με συμφωνίες κορυφής, προαποφασισμένα πλαίσια και υποταγμένη στην εκλογιμότητα “προσωπικοτήτων”. Τη διεξάγουμε ανοιχτά στον κόσμο του αγώνα και του κινήματος με διάθεση αμφίδρομης ανατροφοδότησης, αλλά και ένταξης και στράτευσης των αγωνιστικών τάσεων που δε συμβιβάζονται ούτε υποτάσσονται στους αστικούς αντιπροσωπευτικούς θεσμούς, αλλά στρέφουν τα μάτια τους στην ενίσχυση όσων βρίσκονται στο δρόμο, για την πλήρη ανατροπή της σημερινής τάξης πραγμάτων, από τη σκοπιά της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής και διεθνιστικής προοπτικής.
 
Στο πλαίσιο αυτό καλούμε σε νέα σύσκεψη – συνέλευση στις 26/01 στις 19:00 στο χώρο της Λέσχης εργαζομένων και νεολαίας (Μεταμορφώσεως 19), προκειμένου να συζητήσουμε και να οριστικοποιήσουμε τα βασικά χαρακτηριστικά του σχήματός μας και το σχέδιό μας για τις επόμενες μάχες.
14/01/2019
Η επιτροπή για μια αριστερή, αντιδιαχειριστική, αντικαπιταλιστική κίνησης-σχήματος