ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΔΕΘ, 7/9/19, 6μμ, ΚΑΜΑΡΑ

29591344396_7ffdfe2481_b

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΔΕΘ

7 Σεπτέμβρη 2019, 6μμ, ΚΑΜΑΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Με το καλημέρα η κυβέρνηση της ΝΔ, με τον αέρα του νικητή και της αυτοδυναμίας υπόσχεται λαγούς με πετραχήλια. Οι υπουργοί της ορεξάτοι κι έτοιμοι από καιρό, σήκωσαν τα μανίκια κι έπιασαν δουλειά. Ανάμεσά τους οι γνωστοί Γεωργιάδης, Βορίδης, Βρούτσης, Χατζηγάκης και οι πιο φρέσκοι, Κεραμέως, Κυρανάκης αλλά και υμνητές της χούντας όπως ο βιομήχανος Λούλης.

Από τα πρώτα έργα της δεξιάς η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου που ξεσήκωσε την πρώτη μεγάλη κινητοποίηση κατά της κυβέρνησης από φοιτητές, ερευνητές και προσωπικό των πανεπιστημίων. Επόμενο βήμα η “διάσωση” της ΔΕΗ μέσω της ιδιωτικοποίησής της γιατί μια βίλα στην Εκάλη είχε μπει στο κοινωνικό τιμολόγιο. Η ΝΔ ξέχασε ότι η πολιτική του νεοφιλελευθερισμού και των μνημονίων ρήμαξε τα οικονομικά της με αφαίμαξη πάνω από 2δις€ τα χρόνια της κρίσης συν τις περικοπές στη μισθοδοσία του προσωπικού, περίπου 5,5δις€. Ο Φλώρος, πρόεδρος της ENERGA που μόλις αποφυλακίστηκε, στοίχησε στη ΔΕΗ κάτι ψιλά, 236εκ.€. Οι μόνες άμεσες ξένες επενδύσεις που μπορεί να βασίζει η ΝΔ το οικονομικό πρόγραμμα της ….ανάπτυξης, είναι το πρόγραμμα επιτάχυνσης των ιδιωτικοποιήσεων-ξεπουλήματος των κοινωνικών αγαθών.

Η “ανεξάρτητη” δικαιοσύνη αναγνώρισε επιτέλους τον πρότερο έντιμο βίο του Κορκονέα, δολοφόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, γεγονός που δεν πρέπει να αφήσει κανέναν αδιάφορο για την δικαστική τύχη της ναζιστικής Χρυσής Αυγής το επόμενο διάστημα που αναμένεται η απόφαση του δικαστηρίου για τη δράση της, συμπεριλαμβανομένων και των ηγετίσκων της.

Η κυβέρνηση της δεξιάς αποφάσισε αμέσως προσλήψεις, όχι γιατρών, νοσηλευτών ή εκπαιδευτικών αλλά 1.500 αστυνομικών για να εμπεδώσει το “νόμος και τάξη” και να καθησυχάσει κεφάλαιο και μικροαστικά στρώματα. Ο εκλεκτός του FBI, Χρυσοχοϊδης, είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για τη βρώμικη δουλειά.

Η δεξιά κέρδισε τις εκλογές αλλά όχι τον ταξικό πόλεμο. Αυτός δεν έχει δοθεί ακόμα. Γι αυτό η φετινή διαδήλωση στη ΔΕΘ δεν είναι μια από τις πολλές των τελευταίων μνημονιακών χρόνων. Η πολιτική χρεοκοπία του ΣΥΡΙΖΑ ήδη από τη συγκρότηση της πρώτης κυβέρνησης με τους εθνικιστές ΑΝΕΛ, φανερή στους πάντες με το δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015, η πολιτική στασιμότητα του ΚΚΕ ως δύναμη σταθερότητας και η εκλογική υποχώρηση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς έχει ήδη θέσει επί τάπητος με ποιους όρους και με ποια μέσα η εργατική τάξη θα αντιμετωπίσει τη νέα κυβέρνηση και τη νέα διεθνή ύφεση που πρακτικά σημαίνει τι θα γίνει με το δημόσιο χρέος που αγγίζει τος 181% του ΑΕΠ και έχει υποτάξει όλες τις παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας στην αποπληρωμή του δημιουργώντας ένα νέο τύπο ανθρώπου, τον χρεωμένο άνθρωπο.

Το ΕΕΚ δεν υποστηρίζει απλώς ένα πανελλαδικό συντονιστικό για τη διοργάνωση της φετινής κινητοποίησης στη ΔΕΘ αλλά τη συγκρότηση μιας πανελλαδικής συνέλευσης όλων των μαχόμενων εργατικών δυνάμεων, πολιτικών οργανώσεων, σωματείων, συλλογικοτήτων από την άκρα αριστερά ως τον ελευθεριακό αναρχικό χώρο με σκοπό να διαμορφωθεί ένα επαναστατικό διεθνιστικό πρόγραμμα και ένα άμεσο σχέδιο δράσης. Το αίτημα συγκρότησης των υπαρκτών αλλά σκόρπιων δυνάμεων της εργατικής τάξης που δεν υποτάχτηκαν στα μνημόνια, τον αριστερό κυβερνητισμό και δεν σέρνονται πίσω από τους γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, είναι πιο επείγον από ποτέ. Τολμηρές πρωτοβουλίες πρέπει να αναληφθούν άμεσα και η πρώτη καλή ευκαιρία είναι η φετινή ΔΕΘ.

Κάτω η κυβέρνηση της δεξιάς, της χρεοκοπίας, των ιδιωτικοποιήσεων, της καταστολής και του επιτελικού αστικού κράτους.

Εργατική, επαναστατική και διεθνιστική διέξοδος από τη κρίση του καπιταλισμού.

Κυβέρνηση των εργατών και όχι των κεφαλαιοκρατών.

31-7-2019

ΕΕΚ

Δικαιοσύνη για την Γκαἰανέ Κασαρτσιάν

http://protovouliasomateion.blogspot.com/2019/07/1172019.html

Δικαιοσύνη για τον τραγικό θάνατο της Γκαϊανέ Κασαρτζιάν

Κινητοποίηση στο Υπουργείο Εργασίας Πέμπτη 11 Ιουλίου στις 7:00 μμ (Σταδίου 29)

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ

Ο τραγικός θάνατος της αποκλειστικής νοσοκόμας Γκαϊανέ Κασαρτζιάν στο νοσοκομείο της Νίκαιας δεν ήταν τυχαίος. Είναι μία δολοφονία με πολλούς ηθικούς αυτουργούς.

Ø    Τις κυβερνήσεις της τελευταίας τριακονταετίας που ακολούθησαν μια πολιτική υποστελέχωσης και εγκατάλειψης των δημόσιων νοσοκομείων, μετακυλώντας το κόστος στους ασθενείς και στις οικογένειές τους.  Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ο Πολάκης  επανέφεραν την παλαιότερη εγκύκλιο Γεωργιάδη της ΝΔ, αντί να προσλάβουν το απαιτούμενο νοσηλευτικό προσωπικό, υποχρεώνοντας το λιγοστό υπάρχον προσωπικό να κάνει τον «χωροφύλακα». Παράλληλα οι  αντιμεταναστευτικές πολιτικές που ακολούθησαν όλες οι κυβερνήσεις προς όφελος του κεφαλαίου, έχουν ως αποτέλεσμα οι μετανάστες και οι μετανάστριες να μην έχουν πλήρη εργασιακά, ασφαλιστικά και πολιτικά δικαιώματα.

Ø    Τα «δουλεμπορικά κυκλώματα της μαύρης, αδήλωτης εργασίας, ιδιαίτερα των ανθρώπων «χωρίς χαρτιά», που ανθούν και θησαυρίζουν από την εκμετάλλευση των γυναικών γιατί δεν υπάρχει άμεση χορήγηση άδειας νόμιμης παραμονής στους/στις μετανάστες/στριες και πλήρη δικαιώματα. Παράλληλα τα κυκλώματα αυτά δεν τα ακουμπά κανείς εξαιτίας των σχέσεων τους με τα ψηλά κλιμάκια των νοσοκομείων. Συνέχεια

PUBLIC: ένα νέο σωματείο ενάντια στη βάρβαρη πολιτική της μισθωτής σκλαβιάς

Ανακοίνωση του Σωματείου Εργαζομένων στα Public | «Έγινε πραγματικότητα: Στα Public έχουμε το δικό μας Σωματείο»

Σωματείο Εργαζομένων στην Εταιρεία Retail World Α.Ε. – Καταστήματα Public

Έγινε πραγματικότητα: Στα Public έχουμε το δικό μας Σωματείο

Ύστερα από μακροχρόνιες προσπάθειες συναδελφισσών και συναδέλφων στα Public και με την έμπρακτη αλληλεγγύη των συναδέλφων του ΣΥΒΧΨΑ, έχουμε καταφέρει να δώσουμε και οργανωτική μορφή στις εμπειρίες μας από τους αγώνες, με την ίδρυση Σωματείου Εργαζομένων στα Public (Σωματείο Εργαζομένων στην Εταιρεία Retail World Α. Ε. – Καταστήματα Public).

Η ίδρυση του σωματείου είναι το αποτέλεσμα των αγώνων που δώσαμε όλα αυτά τα χρόνια και που μπορούμε και πρέπει να συνεχίσουμε να τους δίνουμε από μια θέση πιο δυνατή για εμάς, το δικό μας σωματείο. Ένα Σωματείο, το οποίο θα μπορεί να αγωνιστεί γύρω από ένα συγκεκριμένο πλαίσιο αιτημάτων όλων των εργαζομένων στα Public.

Ένα σωματείο που θα διεκδικήσει αγωνιστικά και αποφασιστικά για:

  • Την υπογραφή Πανελλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας
    Εξασφαλίζοντας αξιοπρεπείς μισθούς για όλους και όλες. Μιας ΣΣΕ που θα εγγυάται την καταβολή των επιδομάτων που δικαιούμαστε (πχ επίδομα παιδιού, ταμείου) και τα οποία είναι απαραίτητα για να καλύπτονται οι βασικές ανάγκες των εργαζομένων.
    Θα βάλει τέλος στις συνθήκες της εργασιακής ζούγκλας με εργαζόμενους/ες πολλών ταχυτήτων: συμβάσεις ορισμένου χρόνου, εποχιακούς/ές, εργαζόμενους/ες προωθητές που δουλεύουν για εργολαβίες, ακόμα και συμβάσεις μιας μέρας, καλύπτοντας διαρκείς ανάγκες της εταιρείας οι οποίες προκύπτουν λόγω της υποστελέχωσης των καταστημάτων. Που θα διεκδικεί ίσα δικαιώματα για όλους τους/τις εργαζόμενους/ες
  • Να βάλουμε τέλος στον διαρκή φόβο της απόλυσης, της μη ανανέωσης της ατομικής σύμβασης, της διαρκούς αίσθησης ότι είμαστε αναλώσιμοι/ες.
  • Για σταθερή και μόνιμη εργασία.
  • Για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Ενάντια στην εντατικοποίηση. Ενάντια στα σπαστά ωράρια, τις παρακολουθήσεις της εργασίας με κάμερες, την αδιαφορία της εταιρείας για τις συνθήκες καθαριότητας και υγιεινής στους χώρους εργασίας (μείωση των συνεργείων καθαριότητας και ανάθεση της καθαριότητας στους/στις εργαζόμενους/ες).
  • Που θα αγωνίζεται ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης Αργίας.

Συναδέλφισσα, συνάδελφε, οργανώσου στο Σωματείο σου!

Στήριξε με τη συμμετοχή σου τις διαδικασίες του Σωματείου το επόμενο διάστημα:

  • Πάρτυ Οικονομικής Ενίσχυσης για τα έξοδα του σωματείου, Σάββατο 1 Ιούνη, 9.30 μμ, Λόντου 6, 2ος όροφος, στα γραφεία του ΣΥΒΧΨΑ.
  • Εκλογοαπολογιστική Συνέλευση του Σωματείου Εργαζομένων στα Public, Κυριακή 9 Ιούνη,12.00 πμ, Λόντου 6, 2ος όροφος, στα γραφεία του ΣΥΒΧΨΑ.
  • Εκλογές του Σωματείου Εργαζομένων στα Public, Παρασκευή 21 Ιούνη, 9.30 πμ έως 9.00 μμ. στα γραφεία του ΣΥΒΧΨΑ.

public.wor@gmail.com
τηλέφωνο: 6948375566

https://bookworker.wordpress.com/2019/05/26/swmateio_public_anakoinwsi/

ΒΟΛΟΣ: Πρωτομαγιά στο Ταχυδρομείο, 10πμ

Να ζήσουμε από τον πλούτο που παράγουμε, τη ζωή που μας αξίζει!

Γεμίσαμε με πρωτομαγιές – πλυντήρια κάθε απίθανου αστού και των πολιτικών δυνάμεων που εκπροσωπούν τα συμφέροντά του! Όλοι αυτοί κάθε πρωτομαγιά μαζί με το αναβάπτισμά τους στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ, τρίβουν τα χέρια τους, νομίζοντας ότι κατάφεραν να ξεπλύνουν ακόμα μία από τις κηλίδες του αίματος των αγώνων των εργατών κι εργατριών του Σικάγο, της Θεσσαλονίκης, του Βόλου της μεταξικής περιόδου του μεσοπολέμου και κάθε άλλης αιματοβαμμένης πρωτομαγιάς και απεργίας της εργατικής τάξης!

Παρατρεχάμενοι συνδικαλιστές της πασοκοδεξιάς, εργοδοτικής και κρατικής ΓΣΕΕ, ταγμένοι στην υπηρεσία του κεφαλαίου, κυβερνητικοί θλιβεροί μασκαράδες του ΣΥΡΙΖΑ, γραβατωμένοι και ξεγραβάτωτοι κρετίνοι που το μόνο για το οποίο παλεύουν είναι να συντριβεί κάθε ελπίδα του κόσμου της εργασίας, καταθέτουν στεφάνια και τολμάνε ακόμα να καπηλεύονται αγώνες στο όνομα της εξόντωσης της σύγχρονης εργατικής τάξης. Κι ενώ ο κόσμος της εργασίας, των επισφαλώς εργαζομένων, των ανέργων, των προσφύγων και μεταναστών, της νεολαίας που ενηλικιώνεται στο ζόφο της εργασιακής περιπλάνησης και των ανεκπλήρωτων ονείρων, στενάζει, η ΓΣΕΕ της διαταξικής «κοινωνικής συμμαχίας», των «αναπτυξιακών μεταρρυθμίσεων» και των προγραμμάτων της Ε.Ε., συνεδριάζει με νόθους και πλαστούς αντιπροσώπους, με την παρουσία εισαγγελικών αρχών και σε κάθε περίπτωση όχι απλά μακριά από τις ανάγκες και την αγωνία των εργαζομένων, αλλά ξεκάθαρα στην υπηρεσία των εργοδοτών και των συμφερόντων τους!

Ο διορισμός προσωρινής διοίκησης στη ΓΣΕΕ από τα αστικά δικαστήρια αποτελεί τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του παλιού μοντέλου συνδικαλισμού. Όλα αυτά δεν αντιμετωπίζονται σαν «παραβάσεις του νόμου» και δεν λύνονται προσφεύγοντας στη δικαιοσύνη (διαδικασία στην οποία συναίνεσε και το ΠΑΜΕ) αλλά με πρωτοβουλίες και δράσεις για τη συγκρότηση ενός ακηδεμόνευτου μαχητικού  εργατικού κινήματος, χωρίς κανέναν όρο συνδιαλλαγής με το κεφάλαιο. Η ανάγκη συγκρότησης ενός εναλλακτικού ταξικού πόλου στο εργατικό κίνημα είναι επιτακτική ανάγκη. Η πάλη μας δεν αρχίζει και τελειώνει στους συσχετισμούς εντός των εντελώς ξεδοντιασμένων ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων, αλλά στη συνολική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος με νέα αντικαπιταλιστική, επαναστατική και διεθνιστική βάση για την ανατροπή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων.

Τα πράγματα είναι απλά στη σκακιέρα των κοινωνικών αγώνων! Συνέχεια

Καταγγελία για την απαγόρευση

καταγγελία για την απαγόρευση της εργατικής διαδήλωσης να πέρασει από την οδό Ερμού.

Published by at 11:52 pm under Απεργίες – Παρεμβάσεις

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

* Συνεχίζουμε με ταξική αλληλεγγύη, με οργάνωση από τα κάτω και συλλογική αντίσταση-διεκδίκηση

* Καταγγέλλουμε την απαγόρευση της συνέχισης της εργατικής διαδήλωσης, τον αυταρχισμό εργοδοσίας-κυβέρνησης-κράτους

Πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2019 στην Αθήνα η συγκέντρωση και η εργατική διαδήλωση που καλούσαμε δεκάδες κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία του ιδιωτικού τομέα, εκπαιδευτικά σωματεία και συντονισμοί, καθώς και πολλές εργατικές συλλογικότητες και κινήσεις του ταξικού – κοινωνικού κινήματος.

Εκατοντάδες εργαζόμενοι και εργαζόμενες, άνεργοι και άνεργες, συγκεντρωθήκαμε στην Πλ. Κοραή και λίγο μετά τις 12.30 μ.μ. συγκρότησαμε διαδήλωση με πρώτη στάση το Υπουργείο Εργασίας, έξω από το οποίο φωνάξαμε τις διεκδικήσεις και γράψαμε τα συνθήματα της εργατικής διαδήλωσης για Αυξήσεις σε μισθούς και αμοιβές και Συλλογικές Συμβάσεις σύμφωνα με τις ανάγκες των εργαζομένων, ενάντια στις απολύσεις και την εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία.

Η διαδήλωση, με πολλά μπλοκ και πανό των εργατικών σωματείων που καλούσαν και στήριζαν την κινητοποίηση καθώς και συλλογικοτήτων του κινήματος, συνέχισε προς το Σύνταγμα και την οδό Ερμού, όπου βρέθηκε αντιμέτωπη με μπλόκο-φραγμό των δυνάμεων καταστολής, με ΜΑΤ και ΥΜΕΤ παραταγμένα κάθετα στην Ερμού.

Οι διαδηλωτές και τα σωματεία απαιτήσαμε να ανοίξει ο δρόμος και να συνεχιστεί η διαδήλωση, φωνάζοντας συνθήματα κατά της καταστολής και της παρουσίας της αστυνομίας. Η απάντηση του επικεφαλής των αστυνομικών δυνάμεων είναι ότι έχει εντολή να μην αφήσει τη συνέχιση της πορείας επί της Ερμού, παρά μόνο αν γινόταν περικυκλωμένη από τα ΜΑΤ, κάτι που δεν έγινε αποδεκτό από την πλευρά μας.

Η διαδήλωση παρέμεινε για αρκετή ώρα στην είσοδο της Ερμού και το Σύνταγμα φωνάζοντας συνθήματα και συνέχισε συγκροτημένα με πορεία στη Βουλή και τα Προπύλαια.

Καταγγέλλουμε την κυβέρνηση, το υπουργείο «προστασίας πολίτη» και τη ΓΑΔΑ για την προκλητική απαγόρευση συνέχισης μιας πορείας εργατικών σωματείων. Ο αυταρχισμός και η καταστολή απέναντι σε εργατικές κινητοποιήσεις, στην οδό Ερμού μάλιστα, πεζόδρομο στον οποίο όλο το προηγούμενο διάστημα έχουμε κάνει δεκάδες κινητοποιήσεις και πορείες, δείχνει ότι το κράτος και η κυβέρνηση φυλάνε και στηρίζουν τους εργοδότες, τα αφεντικά, την ίδια ώρα που εφαρμόζουν βάρβαρες πολιτικές απέναντι στους εργαζόμενους και τους άνεργους. Δείχνει ότι στέκονται απέναντι στις διεκδικήσεις των εργαζομένων, ότι φοβούνται την ανεξάρτητη δράση και τον οριζόντιο συντονισμό εργατικών σωματείων, τον αγώνα του ταξικού εργατικού και κοινωνικού κινήματος.

Οι αγώνες για πραγματικές αυξήσεις και Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας σύμφωνες με τις ανάγκες μας, η δράση των σωματείων και συλλογικοτήτων για να έρθουν μπροστά τα εργατικά συμφέροντα θα συνεχιστούν, με νέα βήματα και δράση από τα κάτω, με συντονισμό και μαχητικότητα.

Η καταστολή και ο αυταρχισμός εργοδοσίας-κυβέρνησης-κράτους δεν θα περάσουν!

Αθήνα, 16/2/2019

Κλαδικά και Επιχειρησιακά Σωματεία που διοργάνωσαν την εργατική διαδήλωση της 16ης Φλεβάρη 2019

https://svemko.espivblogs.net/?p=1296

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ, 16 ΦΛΕΒΑΡΗ


Ως εργατικά σωματεία, σε συνέχεια της προσπάθειάς μας για κοινή, οριζόντια συντονισμένη και οργανωμένη από τα κάτω δράση, προχωράμε στην οργάνωση μιας εργατικής διαδήλωσης το Σάββατο 16/2/19 στο κέντρο της Αθήνας, με αρχική συγκέντρωση στις 11.30πμ στην πλατεία Κοραή. Επιχειρώντας έτσι να αναδείξουμε κάποιες βασικές πτυχές της δυσχερούς εργασιακής πραγματικότητας που βιώνουμε και να βροντοφωνάξουμε για τα δίκια μας. Δυναμώνοντας τον κοινό αγώνα μας για την προάσπιση των εργατικών συμφερόντων και δικαιωμάτων, των αναγκών, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας.

Βασικός σταθμός της προσπάθειάς μας αυτής αποτέλεσε η διακλαδική απεργία της 1ης Νοέμβρη 2018, οπότε και -μέσα από μια οριζόντια διεργασία συντονισμού μας, που βασίστηκε στις διαδικασίες βάσης των σωματείων μας- πραγματοποιήθηκε συντονισμένη κήρυξη απεργιών στους κλάδους και τις επιχειρήσεις όπου εργαζόμαστε. Επρόκειτο για μια ιδιαίτερα σημαντική απεργία τόσο λόγω της μεγάλης συμμετοχής συναδέλφων και συναδελφισσών σε αυτή, καθώς και στην απεργιακή διαδήλωση, όσο και ως προς τη στόχευσή της και την παρακαταθήκη που αφήνει για τη συνέχεια.

Κάποιες από τις κύριες αιχμές της διαδήλωσης, όπως και της προαναφερόμενης απεργίας, αποτελούν το αίτημα για αυξήσεις στους μισθούς και τις αμοιβές μας και η διαχρονική μάχη μας για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Βασική πτυχή της συνολικής επίθεσης που δεχόμαστε τα τελευταία χρόνια αποτέλεσε το σχέδιο υποτίμησης της εργασίας μας, που υλοποιήθηκε μέσα από την εφαρμογή μνημονιακών νόμων που προέβλεπαν περικοπές στο μισθό, σε επιδόματα κ.α. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον κατώτερο μισθό των 586 ευρώ μικτά που επιβλήθηκε και το ότι για τους κάτω των 25 ετών ορίστηκε υποκατώτατος μισθός 510 μικτά. Πρόκειται για μισθούς πείνας που οριακά εξασφαλίζουν την επιβίωση. Παράλληλα, οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΕΓΣΣΕ, κλαδικές, επιχειρησιακές) ουσιαστικά έχουν διαλυθεί και πολλοί από εμάς δουλεύουν με ατομική σύμβαση. Ενώ κι όπου συνέχισαν να υπάρχουν ΣΣΕ, είναι είτε «διακοσμητικές», είτε για να καταγράφουν την εργασιακή χειροτέρευση. Μάλιστα, μέσα από την επίθεση στις ΣΣΕ, πέρα από το να εξασφαλίσουν χειρότερους όρους αμοιβής και εργασιακών συνθηκών για όλους και όλες μάς, τα αφεντικά πόνταραν και στην υποχώρηση της δύναμης των σωματείων μας και της δυνατότητάς μας να διαπραγματευόμαστε και να αγωνιζόμαστε συλλογικά για τα εργατικά μας συμφέροντα.

Γι’ αυτό και εμείς διεκδικούμε την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της ισχύος των ΣΣΕ, την κατάργηση του νόμου Βρούτση-Αχτσίογλου που επιτρέπει ορισμό του κατώτατου μισθού με κρατική παρέμβαση και των μνημονιακών νόμων που υπονόμευσαν την ελεύθερη προσφυγή των σωματείων στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ). Επίσης, διεκδικούμε και την επεκτασιμότητά των ΣΣΕ, ώστε κανένας να μη δουλεύει χωρίς συλλογική σύμβαση. Μάλιστα απαιτούμε την άμεση επαναφορά των μισθών-ημερομισθίων-ωρομισθίων στα επίπεδα που προέβλεπαν οι ΣΣΕ (Εθνική Γενική, κλαδικές, επιχειρησιακές) πριν τη μνημονιακή λαίλαπα, ώστε αυτά τα επίπεδα να αποτελέσουν τη βάση για διαπραγματεύσεις για μισθολογικές αυξήσεις. Τέλος, παράλληλα με την απαίτησή μας για αυξήσεις στο μισθό διεκδικούμε και τη μείωση του εργάσιμου χρόνου. Διεκδικώντας έτσι και το να τα βγάζουμε πέρα χωρίς να αναγκαζόμαστε να κάνουμε και δεύτερη δουλειά ή και περισσότερες, αλλά και το δικαίωμά μας στον ελεύθερο χρόνο.

Στο πλαίσιο της σύγχρονης ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας και της γενικότερης επισφάλειας εντάσσεται και το καθεστώς πληρωμής με ΔΠΥ (μπλοκάκι). Οι εργαζόμενοι-εργαζόμενες με μπλοκάκι σηκώνουν οι ίδιοι-ίδιες στο ακέραιο το βάρος της ασφάλισής τους, καταβάλλοντας υπέρογκες εισφορές ανεξαρτήτως του κύκλου εργασιών τους, ενώ φορολογούνται από το πρώτο ευρώ, καθώς από το κράτος αντιμετωπίζονται σαν επιχειρήσεις. Παράλληλα, τα αφεντικά τούς-τίς αντιμετωπίζουν σαν «συνεργάτες» που πρέπει να δουλεύουν χωρίς ωράριο («για να βγει η δουλειά»), χωρίς δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης και ρύθμισης μιας μίνιμουμ αμοιβής, καθώς και επιβολής ενιαίων όρων για την αμοιβή αυτή, χωρίς δικαιώματα (επιδόματα, άδειες, άδεια μητρότητας, αφορολόγητο κλπ), αλλά μόνο με υποχρεώσεις. Να σημειώσουμε ότι σε διάφορους κλάδους το φαινόμενο συνάδελφοι και συναδέλφισσες να δουλεύουν με όρους εξαρτημένης εργασίας ενώ αμείβονται και ασφαλίζονται με μπλοκάκι είναι μια πλήρως κανονικοποιημένη εργασιακή συνθήκη, κατάσταση που σε καμία περίπτωση δεν είμαστε διατεθειμένοι και διατεθειμένες να δεχτούμε μοιρολατρικά, καθώς υποβαθμίζει την καθημερινότητα και την ποιότητα της ζωής μας. Επίσης, αυτές οι ελαστικές και επισφαλείς μορφές εργασίας (είτε πρόκειται για ΔΠΥ, είτε για συνεχείς, επαναλαμβανόμενες συμβάσεις ορισμένου χρόνου), εκτός του ότι καταστρατηγούν τα εργασιακά μας δικαιώματα, αποτελούν και πρόσφορο έδαφος για πραγματοποίηση μαζικών απολύσεων, όπως ήδη βλέπουμε να γίνεται πχ. σε περιπτώσεις κλεισίματος προγραμμάτων, χωρίς να τηρούνται ούτε οι στοιχειώδεις υποχρεώσεις, όπως η καταβολή αποζημιώσεων

Οι διεκδικήσεις μας για μισθό-αμοιβές και για ΣΣΕ βασίζονται στις ανάγκες μας και όχι στις όποιες «αντοχές της οικονομίας» ή στο τι είναι «πρόθυμοι» να παραχωρήσουν οι εργοδότες και οι εκάστοτε κυβερνώντες. Και με αυτόν τον τρόπο επιχειρούμε και να αμφισβητήσουμε και την ίδια την κυριαρχία των νόμων της αγοράς πάνω στη ζωή μας.

Επίσης, είναι κρίσιμο να καταδείξουμε και τον εμπαιγμό της κυβέρνησης που εδώ και καιρό, στο πλαίσιο της δήθεν εξόδου από τα μνημόνια, διαφημίζει διαρκώς την αύξηση του κατώτερου μισθού -η οποία ανακοινώθηκε τελικά επίσημα τις μέρες αυτές- και την επαναφορά των ΣΣΕ. Από τη μια, ακόμα και τα “ψίχουλα” που παρουσιάζουν ως αυξήσεις ουσιαστικά δε θα έρθουν ποτέ στις τσέπες μας, εξαιτίας της επικείμενης μείωσης του αφορολόγητου εισοδήματος. Από την άλλη, η κατάργηση του καθεστώτος του υποκατώτατου μισθού συνοδεύεται από την ήδη αποφασισμένη επιδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό του 50% των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών για τους εργαζομένους κάτω των 25 ετών, ώστε να μην αντιμετωπίσουν αυξημένο κόστος οι εργοδότες! Επίσης, η κυβέρνηση έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή το νόμο για ορισμό του κατώτατου μισθού με κυβερνητική απόφαση βάσει των “αντοχών της οικονομίας” και όχι μέσω ελεύθερης συλλογικής διαπραγμάτευσης εργαζομένων κι εργοδοτών (…και σίγουρα ούτε κατά διάνοια βάσει των αναγκών μας). Τέλος, μέσω των διάφορων περιοριστικών διατάξεων (όπως κατάθεση μητρώου των εργοδοτικών οργανώσεων που να δείχνει ότι απασχολούν το 50% των εργαζομένων του κλάδου), δίνεται η δυνατότητα στα αφεντικά να μπλοκάρουν την επεκτασιμότητα των ΣΣΕ.

Μια από τις βασικές αιχμές της διαδήλωσης αυτής είναι και η εναντίωσή μας στην εργοδοτική τρομοκρατία. Μια σειρά ολοένα και αυξανόμενων κρουσμάτων κατά τα τελευταία χρόνια καταδεικνύουν ότι τα αφεντικά δεν αρκούνται μόνο στο αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που έχει επιβληθεί (ή που τους έχει χαριστεί). Βέβαια και το ίδιο το νομοθετικό αυτό πλαίσιο, αλλά και η σχετική ατιμωρησία που απολαμβάνουν τις περισσότερες φορές τα αφεντικά, ενθαρρύνουν μια τέτοια στάση απέναντι μας. Εκδικητικές απολύσεις, αλλά και εκβιασμοί και ξυλοδαρμοί -ακόμα και με ξεκάθαρα μαφιόζικες πρακτικές- σε εργαζόμενους-εργαζόμενες που “τολμούν” να διεκδικήσουν ό,τι δικαιούνται βάσει νόμου, απαιτήσεις για επιστροφή δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα, επιβολή όρων εργασίας δυσμενέστερων των όσων προβλέπει η υπογεγραμμένη σύμβαση εργασίας, αυταρχικές και απαξιωτικές συμπεριφορές εργοδοτών και προϊστάμενων και πολλές άλλες αντίστοιχες καταστάσεις συνθέτουν ένα σκηνικό τρόμου.

Οι απολύσεις, σε συνδυασμό με την έξαρση της ανεργίας αλλά και την επικράτηση της επισφάλειας ως βασική εργασιακή συνθήκη, καταδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το πόσο αναλώσιμοι είμαστε όλοι και όλες εμείς, ο κόσμος της εργασίας. Από τη μια στιγμή στην άλλη ο καθένας και η καθεμιά μας μπορεί να βρεθεί στο δρόμο, δίχως δουλειά και χωρίς να μπορεί να εξασφαλίσει τα αναγκαία μέσα για να ζήσει αξιοπρεπώς. Είτε επειδή ως παλιότερος-παλιότερη κοστίζει περισσότερο στην επιχείρηση σε σχέση με έναν νέο ή μία νέα, είτε επειδή διεκδικεί δικαιώματα, είτε γιατί είναι έγκυος, είτε γιατί «περισσεύει», είτε γιατί «δεν αντέχει η οικονομία» ιδίως για όσους και όσες εργάζονται στο δημόσιο τομέα, είτε τέλος γιατί αυτή είναι η φύση του καπιταλιστικού συστήματος.

Επίσης, μέσα από τη διαδήλωση αυτή επιχειρούμε να καταδείξουμε και το ρόλο που παίζει η κρατική τρομοκρατία. Πέρα από το νομοθετικό ρόλο της στην επιβολή συνθηκών εργασιακού μεσαίωνα και της συνολικής λεηλασίας της ζωής μας, η τρομοκρατία του κράτους και των εκάστοτε κυβερνώντων εκδηλώνεται και μέσα από την καταστολή και κατατρομοκράτηση των εργατικών αγώνων και την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Εργατικές κινητοποιήσεις καταστέλλονται, πολλές φορές με μεγάλη βαναυσότητα και συνάδελφοι-συναδέλφισσες που συμμετέχουν σε αυτές συλλαμβάνονται και καταδικάζονται. Ενώ έχουν υπάρξει και περιπτώσεις διώξεων ακόμα και από το λεγόμενο τμήμα προστασίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Επίσης, απεργίες κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές, ενώ κατά την περασμένη χρονιά επιχειρήθηκε μέσω νόμου και το να γίνει δυσχερέστερη η δυνατότητα πρωτοβάθμιων σωματείων για κήρυξη απεργίας.

Το όλο αυτό σκηνικό τρόμου έρχεται να συμπληρώσει η έξαρση των λεγόμενων “εργατικών ατυχημάτων”, που ουσιαστικά δεν είναι τίποτε άλλο από δολοφονίες των εργοδοτών και του κράτους. Δεκάδες συνάδελφοι-συναδέλφισσες χάνουν τη ζωή τους δουλεύοντας σε εργοτάξια και σε άλλα τεχνικά έργα ή και στο δρόμο ως διανομείς. Πολλοί άλλοι και πολλές άλλες παθαίνουν μόνιμες βλάβες στην υγεία τους είτε ακαριαίως, είτε μέσα από προβλήματα που συσσωρεύονται με τον καιρό. Πρόκειται για ξεκάθαρη απαξίωση της ζωής των εργαζομένων που συντελείται στο βωμό της εξασφάλισης μεγαλύτερης κερδοφορίας για τα αφεντικά, τα οποία επιδιώκουν με κάθε τρόπο να μην παρέχουν επαρκή μέτρα προστασίας, δεν τηρούν τους κανόνες υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και επιβάλλουν συνθήκες υπερεντατικοποίησης.

Και προφανώς ο κατάλογος της βάρβαρης εργασιακής πραγματικότητας δεν κλείνει με όλα τα παραπάνω. Συμπληρώνεται -ενδεικτικά- με την καθυστερημένη καταβολή ή και τη κλοπή δεδουλευμένων, τη κλοπή ενσήμων, την κατάργηση βαρέων και ανθυγιεινών ενσήμων σε πάρα πολλούς κλάδους, τα ελαστικά ωράρια και την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, τα ολοένα και αυξανόμενα κρούσματα σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους δουλειάς, τις διάφορες αδυσώπητες πρακτικές παρακολούθησης της εργασίας μας κ.α. Και η όλη κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δυσχερής με το ολοένα και υψηλότερο κόστος για την κάλυψη βασικών κοινωνικών αναγκών μας.

Είναι ανάγκη να αντιληφθούμε τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας ως οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου που υπάρχει γύρω μας. Και δίχως να αναμένουμε τίποτα από τους όποιους «σωτήρες» και χωρίς να εξαπατόμαστε από την κυβερνητική προπαγάνδα, με όπλο μας την ταξική-συναδελφική αλληλεγγύη, με τη συσπείρωσή στα σωματεία μας, να συνεχίζουμε ολοένα και πιο δυναμικά να οργανωνόμαστε και να αντιστεκόμαστε συλλογικά μέσα κι έξω από τους χώρους δουλειάς μας. Εξίσου αναγκαίος είναι και ο οριζόντιος συντονισμός των εργατικών σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στη βάση των κοινών συμφερόντων της τάξης μας. Όπως άλλωστε και η συστράτευση του συνόλου των αντιστεκόμενων και καταπιεζόμενων κομματιών της κοινωνίας στους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες καθώς και η σύνδεση των αγώνων αυτών.

Να συμμετέχουμε όλοι και όλες στην εργατική διαδήλωση το Σάββατο 16 Φλεβάρη με αρχική συγκέντρωση στις 11.30πμ στην πλατεία Κοραή.

Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ)
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)
Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ)
Σωματείο Εργαζόμενων στην εταιρεία Πλαίσιο Νομού Αττικής

ΠΕΝΕΝ: να στηριχθεί ο αγώνας των κίτρινων γιλέκων από την εργατική τάξη

Ψήφισμα αλληλεγγύης της ΠΕΝΕΝ στον αγώνα των Γάλλων εργαζομένων

gallia-1068x469.jpg

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ χαιρετίζει τον πολυήμερο σκληρό αγώνα της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των λαϊκών μικρομεσαίων στρωμάτων που αναπτύσσεται το τελευταίο διάστημα σε όλη την Γαλλική επικράτεια και εκφράζονται μέσα από το κίνημα «κίτρινα γιλέκα».

Πρόκειται για ένα πολύχρωμο κίνημα που αμφισβητεί βασικές πτυχές της αντιδραστικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής του Μακρόν που το πρόσημό της είναι η στήριξη και η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, η εμβάθυνση και η επικράτηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων στην Γαλλία και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η προσπάθεια της αστικής τάξης της Γαλλίας να ενισχύσει το σύστημα με την εκλογή Μακρόν στην γαλλία αποδείχνεται πύρρειος νίκη.

Η μαζικοί αγώνες , η πλατύτητα, η αποφασιστικότητα των κινητοποιήσεων και των στρωμάτων που συμμετέχουν σε αυτές, τα αιτήματα και ο προσανατολισμός φανερώνουν την ανησυχία έως και τον πανικό των κυρίαρχων δυνάμεων για το γαλλικό λαϊκό ξέσπασμα.

Αυτό αποδεικνύουν οι αντιδράσεις της οικονομικής και πολιτικής ελίτ της Ευρώπης.

Το φιλολαϊκό προφίλ του Μακρόν όχι μόνο βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία αλλά η συνολική του πολιτική διέρχεται βαθύτατη κρίση.

Οι αγώνες αυτοί και η πιο ενεργητική συμμετοχή σε αυτούς της εργατικής τάξης, η ανάγκη ριζοσπαστικοποίησης των στόχων και των αιτημάτων, η κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, η ανάγκη η ηγεμονία αυτής της μεγάλης λαϊκής συσπείρωσης να περάσει στα χέρια της εργατικής πλευράς, η απόκρουση οποιασδήποτε ακροδεξιάς εμπλοκής στο κίνημα είναι πολιτικές προϋποθέσεις το μεγάλο αυτό αγωνιστικό κίνημα να οδηγηθεί σε μια πραγματική και κυρίως αποτελεσματική αναμέτρηση με το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο της Γαλλίας.

Σε αυτή την κατεύθυνση θεωρούμε σημαντικό ο αγώνας αυτός να στηριχθεί από την εργατική τάξη, από τα αγωνιστικά συνδικάτα και άλλες λαϊκές και κοινωνικές επιτροπές και φορείς που έχουν συγκροτηθεί το τελευταίο διάστημα στην Γαλλία.

Η ΠΕΝΕΝ καταδικάζει την άσκηση βίας, τρομοκρατίας και καταστολής που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση Μακρόν ενάντια στις κινητοποιήσεις των «κίτρινων γιλέκων», στέκεται απόλυτα αλληλέγγυα σε αυτόν τον μεγάλο λαϊκό ξεσηκωμό.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ

http://penen.gr/%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%BD/%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%85/item/6063-%CF%88%CE%AE%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%8D%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%B6%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD