ΛΑΡΚΟ: Κρίσιμη συνέλευση των εργατών

των Γιάννη Πευκιώτη και Σωτήρη Παπαδημητρίου

Kρίσιμη γενική συνέλευση των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ πρόκειται να πραγματοποιηθεί την Τρίτη 28 Απρίλη για να συζητηθεί το πλαίσιο του αγώνα μετά την ανακοίνωση των περικοπών μισθών από τον διορισμένο εκκαθαριστή.

Η αρχική πρόταση από την πλευρά της πλειοψηφίας διοίκησης του σωματείου (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) ήταν η κάθοδος σε γενική απεργία διαρκείας. Όπως αναφέρεται από τη διοίκηση του σωματείου μετά την ανακοίνωση των περικοπών “Μετά την Συνάντηση με τον Ειδικό Διαχειριστή πραγματοποιήθηκε Συντονιστικό των Σωματείων παρουσία του Δικηγόρου μας. Οι περικοπές χαρακτηρίστηκαν από όλους ως σφαγή και φυσικά απορρίφθησαν από το σύνολο των παρευρισκομένων. Πρέπει να αντισταθούμε σθεναρά σε αυτά τα μέτρα και ο μόνος τρόπος για αυτό είναι η ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ στη ΛΑΡΚΟ. Η παραγωγή της Εταιρίας έτσι κι αλλιώς είναι ανύπαρκτη χωρίς να ευθύνονται για αυτό ούτε στο ελάχιστο οι εργαζόμενοι. Έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα λάθη τους και την ανεπάρκειά τους.”

Τελικά στο σημερινό ΔΣ (27/4) αποφασίστηκε πρόγραμμα 24ωρων απεργιακών κινητοποιήσεων με αρχή την 1 και 2 Μαΐου που θα συνεχιστούν στις 15, 21 και 29 Μαΐου. Σίγουρα αυτή είναι μια απόφαση πολύ πιο πρόσφορη για την ενίσχυση του μετώπου του αγώνα, από την κήρυξη μιας γενικής απεργίας διαρκείας εν τω μέσω κορωνοϊού και κυρίως χωρίς καμμία προετοιμασία για την ανάδειξη του γιγαντιαίου προβλήματος σε πανεθνική κλίμακα. Προβλήματος, που δεν θα αφορά μόνο τη ΛΑΡΚΟ αλλά, σε μια νέα κλίμακα εθνική και διεθνή, ολόκληρη την εργατική τάξη καθώς εκατομμύρια εργαζόμενοι, χιλιάδες στη χώρα μας, θα βρεθούν στην ανεργία με βοήθεια το… θεό και τα επιδόματα της ΕΕ και της κυβέρνησης.

Για να νικήσουν οι εργάτες κλειδί της νίκης τους είναι η ανάπτυξη της δικιάς τους πρωτοβουλίας μέσα από ένα συνεκτικό σχέδιο δράσης που θα συνδέσει την πάλη για την λύση των δικών τους προβλημάτων με την πάλη για να δοθεί λύση στο συνολικό πρόβλημα των εργατών. Το να υποτιμήσει κανείς τη σημερινή τρέχουσα παγκόσμια κατάσταση, είναι μεγάλο σφάλμα. Δεν μπορεί να γίνει σήμερα αγώνας με προοπτική νίκης αν ληφθεί ως βέβαιη εξ αρχής η προσδοκία ότι θα βρεθεί αγοραστής την εποχή της κατάρρευσης της παγκόσμιας οικονομίας, ή ότι με τις απεργίες θα “εκβιαστεί” ο υποψήφιος αγοραστής να προσλάβει τους εργάτες με αμοιβές που θα καλύπτουν τους προ περικοπών μισθούς.

Οι εργάτες οφείλουν να ξεκινήσουν με την παραδοχή… Τσιόδρα: είμαστε όλοι φορείς του κορωνοϊού, ή για την περίπτωση της ΛΑΡΚΟ “είσαστε όλοι άνεργοι” όπως είπε ο εκκαθαριστής της ΛΑΡΚΟ στους εκπροσώπους των εργατών. Μια τέτοια παραδοχή, μια τέτοια υπόθεση εργασίας, μέσα σε αυτές τις συνθήκες κατάρρευσης της καπιταλιστικής αγοράς, δημιουργεί τα εξής ερωτήματα: ποιος μπορεί να προστατεύσει τη ζωή των εργατών της ΛΑΡΚΟ; Με ποιο τρόπο μπορεί να ξεκινήσει πάλι η παραγωγική δραστηριότητα στον κόσμο και στη ΛΑΡΚΟ, αφού αυτοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν;

Με την παραπάνω μεταφορά θέλουμε να γίνει κατανοητό πως αν τα κυβερνητικά μέτρα, οι οδηγίες της ΕΕ περί αθέμιτου ανταγωνισμού, αν οι περικοπές και ό,τι άλλο φανταστεί η άρχουσα τάξη οδηγούν σε ναυάγιο την ΛΑΡΚΟ και τους εργάτες της, οι εργάτες πρέπει από σήμερα και για το χρονικό διάστημα των λίγων μηνών της εκκαθάρισης να είναι έτοιμοι να απαντήσουν σε αυτήν την πρόκληση.

Εμπόδιο κάθε πώλησης, πτώχευσης είναι οι εργαζόμενοι. Σε άλλες εποχές μπορούσε να καταφύγει κανείς στα δικαστήρια και να ζητά δεδουλευμένα, άρση επιβλαβών μέτρων για την εργασία κ.λπ. Σήμερα αυτό είναι αδύνατο, όχι μόνο γιατί οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχόμενου δημιουργούν ένα νομικό περίβλημα αυθαιρεσίας του αστικού κράτους και του κεφαλαίου συνολικά, αλλά και γιατί τα δικαστήρια κάνουν σχεδόν μια δεκαετία για να εκδικάσουν εργατικές απαιτήσεις. Επιπρόσθετα, δεν υπάρχει δουλειά και εισόδημα ώστε να περιμένει κανείς τα “δώρα” των αστικών δικαστηρίων. Αυτό δε σημαίνει καθόλου να απορρίψει κανείς τυχόν νομικές ενέργειες αλλά εκείνο που οφείλει να καθοδηγεί τη σκέψη μας είναι ότι ολόκληρο το σύστημα έχει μπει σε ένα φαύλο κύκλο καταστροφής σε κάθε χώρα, με πρώτα θύματα τους εργάτες και τις οικογένειές τους. Οι νομικές ενέργειες έχουν μόνο επικουρικό χαρακτήρα για τον αγώνα που διεξάγεται, χωρίς καμιά ευγένεια, έξω από τις αίθουσες των δικαστηρίων.

Η αγωνιστική αυτοθυσία των εργαζομένων δεν έλειψε ποτέ και πολύ περισσότερο αυτά τα πέτρινα χρόνια των μνημονίων. Εκείνο που έλειψε από το μεγαλειώδη αγώνα των χαλυβουργών στον Ασπρόπυργο, της ΕΒΟ, της Δωδώνης, της ΚΟΝΤΙ, του ΙΜΑΣ, της COCA-COLA, των ΤΣΙΜΕΝΤΩΝ ΧΑΛΚΙΔΑΣ, των μικρών ή μεγάλων μονάδων που έβαλαν λουκέτο ή πτώχευσαν μέσα στα μνημονιακά χρόνια ή ξεπουλήθηκαν με δυσμενέστερους όρους για τους εργάτες, ήταν ότι δεν απόκτησε ευρύτητα το αίτημα “Τα εργοστάσια στους εργάτες” που είναι η πολιτική συνέπεια του πολύ γνωστού συνθήματος“Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά”. Το αίτημα αυτό φέρνει τους εργάτες πρωταγωνιστές και διεκδικητές της ίδιας τους της ζωής, οργανωτές της κοινωνικής εργασίας, κι απαιτείται άμεσα να τεθεί με νέους όρους για να αποφευχθεί η κοινωνική καταστροφή των εργατών.

Ο σχεδιασμός της επόμενης ημέρας μετά τη πρώτη 48ωρη απεργία (1 και 2 Mαΐου) πρέπει να είναι πολιτικός και όχι μόνον αμυντικός οικονομικός. Αυτό που έλειψε από τους περισσότερους αγώνες χθες, να γίνει το κεντρικό καθήκον σήμερα.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, ο Μητσοτάκης, ο Χατζηδάκης, ο Βρούτσης, η διοίκηση της Εθνικής και της ΔΕΗ, πρέπει να γνωρίζουν από σήμερα ότι η ΛΑΡΚΟ δεν πρόκειται να πουληθεί ή να πτωχεύσει. Οι κυβερνήσεις των αστών, τα κοράκια των συμβούλων εκκαθαριστών μαζί με τους υποψήφιους επενδυτές θα μείνουν στον άσσο.

Αν οι εργάτες της ΛΑΡΚΟ νικήσουν, μαζί τους θα νικήσουμε κι εμείς.

27/4/2020

ΛΑΡΚΟ: Κρίσιμη συνέλευση των εργατών

Η σαπίλα του συστήματος ενάντια στους αγωνιζόμενους υγειονομικούς

Σαπίλα

Η σαπίλα του συστήματος ενάντια στους αγωνιζόμενους υγειονομικούς
Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή, 7/4/20

Η Τρίτη 7 Απρίλη πανελλαδική μέρα δράσης για την περίθαλψη σημαδεύτηκε από τις
παραστάσεις διαμαρτυρίας υγειονομικών στις εισόδους δημόσιων νοσοκομείων και ΚΥ σε όλη την χώρα στις οποίες συγκινητική ήταν η συμπαράσταση εκπροσώπων σωματείων, φορέων και συλλογικοτήτων.

Αμαυρώθηκε όμως από την απαράδεκτη αστυνομοκρατία που εξαπολύθηκε ενάντια σε αυτές τις συγκεντρώσεις με αποκορύφωμα την πρωτοφανή αθλιότητα στον «Ευαγγελισμό» όπου δεκάδες πάνοπλοι άνδρες της ΔΙΑΣ (και μάλιστα συγχρωτισμένοι
μπουλουκηδόν χωρίς τήρηση υγειονομικών όρων ασφαλείας) εισέβαλαν στο προαύλιο του «Ευαγγελισμού» θέλοντας να … διώξουν από εκεί τους γιατρούς, νοσηλευτές και λοιπούς υγειονομικούς του ίδιου του νοσοκομείου.
Από τις προηγούμενες μέρες άλλωστε είχε φανεί πως οι «ήρωες με τις λευκές και πράσινες μπλούζες» όπως αποκαλεί ο πρωθυπουργός τους υγειονομικούς της δημόσιας περίθαλψης είναι σύμφωνα με την κυβέρνηση και το σύστημα «ήρωες» μόνο όταν είναι σκυμμένοι και φιμωμένοι.
Όταν ορθώνουν το ανάστημά τους, λένε την αλήθεια και διεκδικούν τα αυτονόητα γίνονται απότομα «ψεύτες», «ανεύθυνοι» και «τρομοκράτες». Αυτά ακούσαμε την περασμένη εβδομάδα από τον υφυπουργό Υγείας κ. Κοντοζαμάνη, αυτά ζήσαμε σήμερα από την ΕΛΑΣ του κ. Χρυσοχοΐδη, αυτά διαβάσαμε πρόσφατα από τα πιο βρωμερά έμμισθα παπαγαλάκια του συστήματος. Και μπορεί από την μία τον κ. Καψή του “Capital” να μην τον παίρνει κανένας στα σοβαρά αφού ο κ. «ΜΑΝΟΛΗΣ» (όπως ο ίδιος αρέσκεται να γράφει το όνομά του) δεν φημίζεται ιδιαίτερα για την ευφυΐα του, όμως ο κ. Ευαγγελίου του “Liberal” δεν μασάει τα λόγια του.
Σπεύδει να κατακεραυνώσει το Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή γιατί διεκδικεί μεταξύ άλλων (άκουσον άκουσον …) «πλήρη συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες. Να μην μπουν στον γύψο τα δημοκρατικά δικαιώματα και η συνδικαλιστική δράση. Συμμετοχή των σωματείων –ομοσπονδιών στις συσκέψεις για την προστασία των εργαζομένων. Καμία ανοχή στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Απαγόρευση των απολύσεων. Άμεση ανάκληση των 40.000 απολύσεων που έγιναν τις τελευταίες μέρες. Καμία χαμένη άδεια – μισθός – ένσημο. Καμία έκθεση εργαζόμενου σε κίνδυνο. Καμία περικοπή στους μισθούς και στις συντάξεις.» Έτσι αποκαλύπτει τους πραγματικούς λόγους που τα κατακάθια του συστήματος, οι βαλτοί των μεγάλων αφεντικών, ΜΙΣΟΥΝ την αγωνιστική πτέρυγα των νοσοκομειακών γιατρών και γενικά των υγειονομικών. Γιατί τα μεγάλα αφεντικά δεν
κοιτούν μόνο προς το σήμερα της επιδημίας. Κοιτούν προς ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ, μετά την επιδημία. Και οι του “Liberal” μέσα στην πρεμούρα τους αποκαλύπτουν ακριβώς ποιές είναι οι επιδιώξεις των μεγάλων αφεντικών τους για την επόμενη μέρα : εργασιακός μεσαίωνας, πλήρης κατάργηση κοινωνικών αγαθών, εν ψυχρώ πλήρης ιδιωτικοποίηση της υγείας, παιδεία χωρίς εκπαιδευτικούς σε πολλά σχολεία με πρόσχημα την τηλεδιδασκαλία, απύθμενη φτώχεια και μηδέν δικαιώματα για την κοινωνική πλειοψηφία, νέα κολοσσιαία υπερκέρδη για τα μεγάλα αφεντικά, αποφάγια ψίχουλα από το τραπέζι των αφεντικών για τα θλιβερά παπαγαλάκια του συστήματος.
Είμαστε περήφανοι για την προσφορά μας, την προσφορά των υγειονομικών της δημόσιας περίθαλψης στην υπεράσπιση της υγείας του λαού ειδικά τώρα με την επιδημία.
Είμαστε περήφανοι για τις διεκδικήσεις μας που αγκαλιάζονται συγκινητικά από τον λαό.
Είμαστε περήφανοι που ως Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή και γενικότερα ως αγωνιστική ταξική πτέρυγα έχουμε μπει στο στόχαστρο της πιο βρωμερής σαπίλας του συστήματος.

ΚΑΙ στην αντιμετώπιση των ασθενών της επιδημίας ΚΑΙ στις διεκδικήσεις μας :
Ψηλά το κεφάλι. Χαμόγελο στα χείλη. Ψυχή βαθιά. ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ.

Καπιταλισμός: ασυμβίβαστος με τις απαιτήσεις της ζωής

Απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΕK

Ή με το κεφάλαιο ή με την ζωή!

1. Η κλιμακούμενη πανδημία του κορονοϊού συνοδεύεται από το αλληλένδετο πανδαιμόνιο της κατάρρευσης χρηματιστηρίων, εταιρειών, του ίδιου του χρεοκοπημένου παγκόσμιου καπιταλισμού, που πασχίζει να επιβιώσει ρίχνοντας τα βάρη στους λαούς. Υψώνονται όπου γης οι κραυγές εκατομμυρίων θυμάτων της διπλής, χωρίς προηγούμενο, βιβλικής καταστροφής. Κραυγή αγωνίας για την πανδημία και την παγκόσμια κρίση – αλλά και πανανθρώπινη κραυγή κι απαίτηση για σωτηρία της ίδιας της ζωής.

Κραυγή αγωνίας που πέφτει στα κουφά αυτιά των αρχόντων που χρυσώνουν τους χρυσοκάνθαρους δισεκατομμυριούχους, ενώ αφήνουν άοπλους τους εργαζόμενους, με αυτοθυσία, στο διαλυμένο και λεηλατημένο από το κεφάλαιο δημόσιο σύστημα υγείας και ρίχνουν, μαζί με πενταροδεκάρες, όλα τα βάρη της διπλής κρίσης στη λαϊκή πλειοψηφία

Ο αγριανθρωπισμός δεν περιορίζεται στη βάρβαρη στάση του Νέρωνα Τραμπ στην φλεγόμενη από την πανδημία Αμερική ή στην “ανο(η)σία της αγέλης” του Τζόνσον ή στην σκανδαλώδη κτηνωδία του φασίστα Μπολσονάρο στη Βραζιλία, τις διαταγές του Ντουτέρτε στις Φιλιππίνες να πυροβολούνται όσοι σπάζουν την καραντίνα ή την επιβολή δικτατορίας από τον Όρμπαν στην Ουγγαρία. Εκδηλώνεται και στην διαλυόμενη ΕΕ που ακολουθεί το δόγμα “ο σώζων (κεφαλαιοκράτης) εαυτόν σωθήτω” κι όπου η κραταιά άλλοτε Γερμανία αρνείται κάθε βοήθεια στην τραγικά χειμαζόμενη Ιταλία, την Ισπανία κι όλους τους “τεμπέληδες” του ευρωπαϊκού Νότου – μια βοήθεια που γενναιόδωρα δίνει, όπως και σε δεκάδες άλλες χώρες, το μικρό, ηρωικό νησί της πολιορκημένης από τον ιμπεριαλισμό Κούβας. Συνέχεια