Χρειαζόμαστε μια διεθνιστική επαναστατική πολιτική οργάνωση

Απόφαση της 4ης Eυρω-Mεσογειακής Eργατικής Συνδιάσκεψης

Nα οργανωθούμε, να αντισταθούμε, να πολεμήσουμε και να νικήσουμε!

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, μετά από δέκα χρόνια οικονομικής τελμάτωσης, κοινωνικής καταστροφής και πολιτικών σπασμών, συνεχίζεται και οξύνεται χωρίς λύση.

Όλα τα έκτακτα μέτρα που έλαβαν οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, τα ποτάμια ρευστότητας στο καταρρέον χρηματοπιστωτικό σύστημα με ένα τεράστιο κοινωνικό κόστος, κάτω από ένα μόνιμο καθεστώς δρακόντειων «μέτρων λιτότητας» για τις λαϊκές μάζες, έχει αποτύχει να δώσει τέλος στην παγκόσμια ύφεση, την Τρίτη Μεγάλη Ύφεση στην ιστορία του παγκόσμιου καπιταλισμού. Αντιθέτως, έχουν δημιουργηθεί οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες για νέες εκρήξεις.

Η ανικανότητα του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος να βρει ως τώρα μια έξοδο από αυτήν την κρίση, καταδεικνύει την προχωρημένη ιστορική παρακμή του και το στρατηγικό του αδιέξοδο μετά την αποτυχία τόσο του κεϋνσιανισμού με την κρίση στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όσο και του νεοφιλελευθερισμού στην περίοδο 2007-2008.

Όλες οι αντιφατικές τάσεις της τελευταίας δεκαετίας έχουν πλέον εντατικοποιηθεί, η διολίσθηση στη βαρβαρότητα, αλλά και η κίνηση των εξαθλιωμένων μαζών στην αναζήτηση μιας διεξόδου από την κρίση μέσω  της αντίστασης,  της εξέγερσης και  της επανάστασης.

Η δομική συστημική κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού αποσυνθέτει τον κοινωνικό ιστό παντού, βυθίζοντας την τεράστια πλειοψηφία της ανθρωπότητας στα δεινά και τη δυστυχία σπρώχνοντας το ίδιο το σύστημα στο χείλος του γκρεμού:

* στρατιές εκατομμυρίων ανέργων και πολλών άλλων εκατομμυρίων σε χαμηλόμισθες «ευέλικτες» σχέσεις εργασίας στην Ευρώπη και την Αμερική·

* ένα ασταμάτητο τσουνάμι απελπισμένων προσφύγων από το Νότο και την Ανατολή προς το Βορρά και τη Δύση, στις πύλες των ιμπεριαλιστικών κέντρων, των κατ’ εξοχήν δημιουργών της δυστυχία τους·

* καθεστωτική κρίση, αποσύνθεση του κοινοβουλευτισμού και στροφή προς  αυταρχικές μορφές  κυριαρχίας, ολοσχερής σχεδόν κατάρρευση των παραδοσιακών κομμάτων «εξουσίας»  της αστικής τάξης, άνοδος της ακροδεξιάς και του φασισμού, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, της ισλαμοφοβίας και του αντισημιτισμού στην Ευρώπη και στην Αμερική και του αντιδραστικού σκοταδιστικού «τακφιρισμού» στη Μέση Ανατολή και την Αφρική·

* ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές επεμβάσεις ή πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων στη Μέση Ανατολή, στην Ασία, την Αφρική, στις ανατολικές περιοχές των συνόρων της Ευρώπης, με την αντιπαράθεση του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ με τη Ρωσία και την Κίνα που απειλούν να επεκτείνουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε διεθνές επίπεδο.

Η Αμερική, ως η πιο ισχυρή καπιταλιστική χώρα στον κόσμο, είναι το κέντρο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Η μετά το Brexit Ευρωπαϊκή Ένωση, σε διαδικασία αποσύνθεσης, είναι ένας από τους πλέον ευάλωτους πρωταρχικούς στόχους, μαζί με την Κίνα και το Ιράν, των προσπαθειών του αμερικανικού καπιταλισμού να εξάγει τη δική του κρίση.Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στο Λευκό Οίκο είναι η υψηλότερη πολιτική εκδήλωση, μέχρι στιγμής, της αποσύνθεσης και της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και ένας ισχυρός, απρόβλεπτος παράγοντας επιτάχυνσής της, επίσης. Ο προστατευτισμός, ο οικονομικός εθνικισμός και οι πολιτικές τύπου «Πρώτα η Αμερική», υπό τον Τραμπ, είναι  μέσα στην προσπάθεια να ξεπεραστεί η παρακμή μέσω μιας διεθνούς επίθεσης σε παγκόσμια κλίμακα, διακινδυνεύοντας, μεταξύ άλλων, την εξάρθρωση της παγκόσμιας αγοράς.

Η τρέχουσα καθεστωτική κρίση στις ίδιες τις ΗΠΑ με την άνευ προηγουμένου σύγκρουση μεταξύ της προσωπικής κυριαρχίας της κυβέρνησης Τραμπ και των υπηρεσιών πληροφοριών του κράτους -η χειρότερη πολιτική κρίση μετά το σκάνδαλο του Watergate που θέτει και πάλι ζήτημα καθαίρεσης του Προέδρου- δείχνει μια μεγάλη διάσπαση της άρχουσας τάξης των ΗΠΑ. Η κρίση της πολιτικής εξουσίας συντελείται σε συνθήκες όπου εκατομμύρια λαού κινητοποιούνται ενάντια στον Τραμπ από την πρώτη ημέρα της ορκωμοσίας του, κλιμακώνοντας τα μαζικά κινήματα που γέννησε ήδη η καπιταλιστική κρίση, τα κινήματα Occupy, το Black Lives Matter, ακόμα και η μαζική υποστήριξη στον Μπέρνι Σάντερς πριν από την επαίσχυντη συνθηκολόγησή του στη Συνδιάσκεψη των Δημοκρατικών.

Αυτή η έκρηξη στις ΗΠΑ, που συνδέει καταρχάς τα πιο καταπιεσμένα και υπερεκμεταλλευόμενα στρώματα -εργάτες, αφροαμερικανοί, ισπανόφωνοι, γυναίκες, μετανάστες, άλλες μειονότητες και για πρώτη φορά μουσουλμανικές και εβραϊκές κοινότητες μαζί- είναι η εκδήλωση ενός νέου ισχυρού διεθνούς κύματος αγώνων παγκοσμίως που ακολουθεί, μετά από υποχωρήσεις, συνθηκολογήσεις και πλήγματα, το προηγούμενο πρώτο κύμα μαζικών κινητοποιήσεων που προκάλεσε η παγκόσμια κρίση στη Νότια Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, από την Ταχρίρ ως την Πουέρτα ντελ Σολ, την πλατεία Συντάγματος και την πλατεία Ταξίμ, το 2011-2013. Τώρα, η άνοδος των λαϊκών κινημάτων στις ΗΠΑ έρχεται αμέσως μετά από τη «Γαλλική Άνοιξη» του 2016 με τις γενικές απεργίες, καταλήψεις, μαζικές διαδηλώσεις και το «Nuits Debout» στις πλατείες κατά του αντεργατικού νόμου, το κίνημα μιας νέας γενιάς γύρω από τον Τζέρεμι Κόρμπιν, τη συνεχιζόμενη κοινωνική αναταραχή στις διάφορες χώρες των Βαλκανίων, τις τεράστιες κινητοποιήσεις στη Νότια Κορέα για την ανατροπή του Προέδρου και τη Γενική Απεργία 150 εκατομμυρίων εργαζομένων στην Ινδία και το πιο πρόσφατο κύμα αγώνων και γενικών απεργιών στη Βραζιλία.

Η παγκόσμια πολιτική κινείται με  απρόβλεπτο, μη γραμμικό τρόπο, με πυρετώδη ζιγκ ζαγκ δεξιά και αριστερά, που θέτουν οξείες και επείγουσες προκλήσεις στις μάζες των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων, στις πολιτικές οργανώσεις και τα κοινωνικά κινήματά τους και στην επαναστατική αριστερά την ίδια.

Η ΕΕ σε τελική κρίση;

Η  διαδικασία αποσύνθεσης της ΕΕ συναντά, αλληλεπιδρά και διασυνδέεται με το χάος στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Αυτό εκδηλώνεται σαφέστερα στις δύο χώρες όπου συγχωνεύονται οι δύο αυτές διαδικασίες:  σε μια Ελλάδα ήδη κατεστραμμένη από τα μνημόνια της ΕΕ και του ΔΝΤ, που ζει μια διπλή τραγωδία, τη δική της ανθρωπιστική καταστροφή σε συνδυασμό με την τραγωδία των χιλιάδων προσφύγων εγκλωβισμένων κάτω από άθλιες συνθήκες σε μια χώρα κατεστραμμένη· και σε μια Τουρκία σε βαθιά κρίση, ήδη εμπλεκόμενη στους πολέμους της περιοχής και με τον Κουρδικό λαό, σε εσωτερικές πολιτικές συγκρούσεις και αντιμετωπίζοντας τον αυξανόμενο δεσποτισμό του καθεστώτος του Ερντογάν.

Αναμφίβολα η Ευρώπη, η γενέτειρα του καπιταλισμού που τώρα βρίσκεται σε ιστορική παρακμή, θα γίνει αρένα κοινωνικών μαχών που ξεπερνούν όλα όσα συνέβησαν στο  αιματηρό  ιστορικό της παρελθόν.

60 χρόνια μετά την έναρξη της πρωτοβουλίας των κυρίαρχων τάξεων στην Ευρώπη για την οικονομική και πολιτική ολοκλήρωσή της, το όλο έργο αποδείχθηκε καταστροφικό από κάθε άποψη. Ήταν :

* καταστροφή για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα στα κράτη – μέλη της ιμπεριαλιστικής Ένωσης που αντιμετωπίζουν συνεχή καταστροφή θέσεων εργασίας, μισθών, συντάξεων, υπηρεσιών υγείας, εκπαίδευσης, κάτω από μια μόνιμη «κατάσταση εξαίρεσης».

* καταστροφή ιδιαίτερα για τους κατοίκους της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, όπου η επέκταση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ προς ανατολάς για την επαναποικιοποίηση του πρώην Σοβιετικού χώρου και την παλινόρθωση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης μαφιόζικου τύπου, οδήγησε σε αποβιομηχάνιση, καταστροφή των συνθηκών διαβίωσης της απόλυτης πλειοψηφίας, πλουτισμό μιας μικροσκοπικής μειονότητας ολιγαρχών και διεφθαρμένων πολιτικών και στη μαζική μετανάστευση των φτωχών.

* καταστροφή για την ειρήνη, τόσο στην Ευρώπη, από τον ρόλο της ΕΕ στους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας, μέχρι την τρέχουσα καταστροφή της Ουκρανίας και την επιθετική επέκταση του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Ρωσίας, καθώς και τις αλλεπάλληλες ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές πολεμικές επεμβάσεις στη Λιβύη, τη Συρία και την Αφρική.

* καταστροφή για εκατομμύρια πρόσφυγες, θύματα του ιμπεριαλισμού της Ευρώπης και των ΗΠΑ, οι οποίοι, στην προσπάθειά τους για επιβίωση, αντιμετωπίζουν μια «Ευρώπη-φρούριο», μια κυνική ΕΕ που κλείνει το διάδρομο των Δυτικών Βαλκανίων, υπογράφοντας τη διαβόητη συμφωνία με την Τουρκία του Ερντογάν και στη συνέχεια καταδικάζοντας τους πρόσφυγες να πνιγούν στη μέση της Μεσογείου και στο Αιγαίο ή να εγκλεισθούν σε νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή να γίνουν θύματα ρατσιστών, φασιστών, αστυνομικών και στρατιωτικών ή να επιστρέψουν στις καταστραμμένες πατρίδες τους.

* καταστροφή για το περιβάλλον και όλες τις συνθήκες της ζωής που καταστρέφονται από την καπιταλιστική απληστία.

* καταστροφή για τους ίδιους τους καπιταλιστές καθώς η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, έδωσε ένα μοιραίο πλήγμα στην ευρωζώνη, οδήγησε σε αδήλωτη χρεοκοπία όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και ολόκληρο το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένης της Deutsche Bank, της μεγαλύτερης τράπεζας στην Ευρώπη, πυροδότησε τον δηλητηριώδη εθνικισμό, την ξενοφοβία, τον φασισμό και το ρατσιστικό μίσος, τροφοδοτώντας όλους τους εθνικούς και ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, και εντείνοντας τις φυγόκεντρες δυνάμεις της αποσύνθεσης, με απαρχή το Brexit.

Πρέπει να οργανωθούμε, να αντισταθούμε, να πολεμήσουμε και να νικήσουμε!

Η εντατικοποίηση όλων αυτών των αντιφάσεων δημιουργεί συνθήκες -παρά την επικρατούσα απαισιοδοξία, ιδιαίτερα μέσα στην κατακερματισμένη, συγχυσμένη και ηττοπαθή Αριστερά- για νέες ταξικές συγκρούσεις, ακόμη και επαναστατικές εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο.

Αλλά για να πολεμήσουμε και να κερδίσουμε, πρέπει να αντλήσουμε τα διδάγματα από τις πρόσφατες και τις προηγούμενες στρατηγικές εμπειρίες, ιδιαίτερα από την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία και την Ιταλία.

Τα τεράστια ριζοσπαστικοποιημένα μαζικά κινήματα στη Νότια Ευρώπη το 2010-12 προώθησαν, με κάποια καθυστέρηση φυσικά, προς την κυβερνητική εξουσία αριστερούς ρεφορμιστικούς σχηματισμούς όπως ο ΣYPIZA στην Ελλάδα ή κινήματα όπως το Ποδέμος στην Ισπανία, κι έδωσαν επίσης ώθηση σε άλλους όπως το αριστερό Μπλόκο στην Πορτογαλία, τον IRA στην Ιρλανδία και, πιο πρόσφατα, στην Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν στη Γαλλία. Ο ΣYPIZA, εξυμνήθηκε, ιδιαίτερα από την ηττοπαθή φιλελεύθερη, διεθνή αριστερά, ως παράδειγμα «ριζοσπαστικού αντικαπιταλισμού» για την κοινωνική αλλαγή, πέρα από την «παλιά» διχοτομία μεταξύ μεταρρύθμισης και επανάστασης, μέσα από τις κοινοβουλευτικές εκλογές «αριστερών κυβερνήσεων» υποστηριζόμενων από μαζικά εξωκοινοβουλευτικά κοινωνικά κινήματα. Αλλά ο ΣYPIZA, αποδεχόμενος πλήρως εξ αρχής το πλαίσιο της ΕΕ και του καπιταλισμού, αναζητώντας απεγνωσμένα μια συμβιβαστική λύση και ταξική ειρήνη σε συνθήκες ταξικού πολέμου με την ΕΕ, το ΔΝΤ και τις κυρίαρχες τάξεις της Ευρώπης και της Ελλάδα, δεν αποτελεί έκπληξη το ότι συνθηκολόγησε σ’ αυτές τις δυνάμεις τον Ιούλιο του 2015, προδίνοντας τις λαϊκές προσδοκίες και τη λαϊκή βούληση που εκφράστηκε στο δημοψήφισμα για το τελεσίγραφο και την απειλή της Τρόικας για Grexit. Από το Μνημόνιο του 2015 και μετά και ξανά τώρα, το 2017, με το νέο Μνημόνιο συνδεόμενο με τη δεύτερη αξιολόγηση του λεγόμενου «προγράμματος διάσωσης», ο ΣYPIZA έχει εφαρμόσει τα σκληρότερα μέτρα «λιτότητας» που ακόμη και η Δεξιά δε θα μπορούσε να επιβάλει χωρίς να αντιμετωπίζει τον κίνδυνο μιας επαναστατικής ανατροπής. Παρόμοια δεξιά πορεία ακολουθεί το Ποδέμος στην Ισπανία. Στην Πορτογαλία, βρίσκεται στην εξουσία η σοσιαλφιλελεύθερη, φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος, εφαρμόζοντας μέτρα λιτότητας χάρη στην υποστήριξη του Μπλόκου της Αριστεράς και του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Το μάθημα είναι ξεκάθαρο: Δεν υπάρχει μέσος δρόμος ή χώρος για ταξικό συμβιβασμό και ταξική συνεργασία με την καπιταλιστική τάξη και την ιμπεριαλιστική ΕΕ! Το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο: η πολιτική κατάρρευση σχεδόν ολόκληρης της παραδοσιακής Αριστεράς στην Ευρώπη, τόσο της ανοιχτά ρεφορμιστικής, όσο και της νέας ψευτο-«αντικαπιταλιστικής», στην Ελλάδα, τη Γαλλία, την Ιταλία και αλλού. Η πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης ως ηγετικής δύναμης όλων των λαϊκών τάξεων ενάντια στην κυρίαρχη τάξη, αποτελεί προϋπόθεση για την αποφυγή της κοινωνικής καταστροφής, την ήττα των δημαγωγών της ακροδεξιάς και του φασισμού, για μια νικηφόρα σοσιαλιστική διέξοδο από την κρίση. Και αυτή η ανεξαρτησία και ηγεμονία δε μπορεί να επιτευχθεί ούτε απλώς με έναν μαχητικό συνδικαλισμό, όπως απέδειξε η εμπειρία του αγώνα κατά του νόμου Ελ Κομρί στη Γαλλία, ούτε από τη διασκορπισμένη, αυθόρμητη, ανοργάνωτη, άμεση δράση μειοψηφιών, ούτε από τον «κινηματισμό» και ακόμη λιγότερο με τη διάλυση στα λεγόμενα «πλατιά κινήματα» γύρω από μια χαρισματική προσωπικότητα όπως ο αριστερός εθνικιστής μεταρρυθμιστής Μελανσόν. Αυτό που χρειάζεται επειγόντως είναι επαναστατική πολιτική οργάνωση, δηλαδή τα αντιγραφειοκρατικά, διεθνιστικά επαναστατικά κόμματα της εργατικής τάξης και μια επαναστατική Διεθνής.   

Η ευρωπαϊκή μπουρζουαζία απέδειξε ιστορικά την απόλυτη ανικανότητά της να ενοποιήσει την Ήπειρο, είτε με τον πόλεμο, είτε με μια «ειρηνική» οικονομική διαδικασία. Η ΕΕ σε αποσύνθεση απειλεί σήμερα όλες τις φτωχές μάζες της Ευρώπης με λιμοκτονία και θάψιμο κάτω από τα ερείπιά της. Το κάλεσμα από δεξιούς -ή «αριστερούς»- εθνικιστές για επιστροφή στο ζουρλομανδύα του εθνικού αστικού κράτους είναι συνταγή για την καταστροφή. Η δηλητηρίαση της οικονομικής ζωής με τον εθνικισμό οδηγεί στο φασισμό και είναι καταδικασμένη να αποτύχει στην αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης. Κανένας συμβιβασμός, καμιά παραχώρηση αλλά κήρυξη πολέμου σε κάθε εκδήλωση ρατσισμού, διάκρισης εναντίον των μεταναστών, προσφύγων ή οποιασδήποτε κοινότητας καταπιεσμένων, λόγω εθνικής-εθνοτικής καταγωγής, θρησκείας ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Κάτω τα σύνορα, ενότητα στην πάλη όλων των καταπιεσμένων και εκμεταλλευομένων!

Μόνο η εργατική τάξη -«ντόπιοι», μετανάστες ή πρόσφυγες, εργαζόμενοι ή άνεργοι και το τεράστιο νομαδικό προλεταριάτο που κινείται ανάμεσα σε «ευέλικτες» θέσεις εργασίας με χαμηλή αμοιβή- μπορεί και υποχρεούται να τερματίσει την κρίση με την απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, την αναδιοργάνωσή της σε νέες, σοσιαλιστικές βάσεις, μια δημοκρατικά σχεδιασμένη οικονομία υπό τον έλεγχο και τη διαχείριση των εργαζομένων. Για να ενοποιήσει την Ήπειρο, πάνω στα ερείπια της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, στις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης.

Οι εργαζόμενοι και οι φτωχοί στην Ευρώπη δεν μπορούν να απελευθερωθούν χωρίς αλληλεγγύη και κοινό αγώνα μαζί με όλους τους καταπιεσμένους ενάντια σε κάθε μορφής διάκριση λόγω φύλου, εθνοτικής καταγωγής, θρησκείας ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Ένας κοινός αγώνας με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, καθώς και με όλους τους λαούς της Μέσης Ανατολής, της Ασίας, της Αφρικής ή της Λατινικής Αμερικής που καταπιέζονται από τον ιμπεριαλισμό, είναι απαραίτητος.

[ψηφίστηκε ομόφωνα]

Μετάφραση Γιαν. Σιμ.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s