Χρειαζόμαστε μια διεθνιστική επαναστατική πολιτική οργάνωση

Απόφαση της 4ης Eυρω-Mεσογειακής Eργατικής Συνδιάσκεψης

Nα οργανωθούμε, να αντισταθούμε, να πολεμήσουμε και να νικήσουμε!

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, μετά από δέκα χρόνια οικονομικής τελμάτωσης, κοινωνικής καταστροφής και πολιτικών σπασμών, συνεχίζεται και οξύνεται χωρίς λύση.

Όλα τα έκτακτα μέτρα που έλαβαν οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, τα ποτάμια ρευστότητας στο καταρρέον χρηματοπιστωτικό σύστημα με ένα τεράστιο κοινωνικό κόστος, κάτω από ένα μόνιμο καθεστώς δρακόντειων «μέτρων λιτότητας» για τις λαϊκές μάζες, έχει αποτύχει να δώσει τέλος στην παγκόσμια ύφεση, την Τρίτη Μεγάλη Ύφεση στην ιστορία του παγκόσμιου καπιταλισμού. Αντιθέτως, έχουν δημιουργηθεί οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες για νέες εκρήξεις.

Η ανικανότητα του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος να βρει ως τώρα μια έξοδο από αυτήν την κρίση, καταδεικνύει την προχωρημένη ιστορική παρακμή του και το στρατηγικό του αδιέξοδο μετά την αποτυχία τόσο του κεϋνσιανισμού με την κρίση στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όσο και του νεοφιλελευθερισμού στην περίοδο 2007-2008.

Όλες οι αντιφατικές τάσεις της τελευταίας δεκαετίας έχουν πλέον εντατικοποιηθεί, η διολίσθηση στη βαρβαρότητα, αλλά και η κίνηση των εξαθλιωμένων μαζών στην αναζήτηση μιας διεξόδου από την κρίση μέσω  της αντίστασης,  της εξέγερσης και  της επανάστασης.

Η δομική συστημική κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού αποσυνθέτει τον κοινωνικό ιστό παντού, βυθίζοντας την τεράστια πλειοψηφία της ανθρωπότητας στα δεινά και τη δυστυχία σπρώχνοντας το ίδιο το σύστημα στο χείλος του γκρεμού:

* στρατιές εκατομμυρίων ανέργων και πολλών άλλων εκατομμυρίων σε χαμηλόμισθες «ευέλικτες» σχέσεις εργασίας στην Ευρώπη και την Αμερική·

* ένα ασταμάτητο τσουνάμι απελπισμένων προσφύγων από το Νότο και την Ανατολή προς το Βορρά και τη Δύση, στις πύλες των ιμπεριαλιστικών κέντρων, των κατ’ εξοχήν δημιουργών της δυστυχία τους·

* καθεστωτική κρίση, αποσύνθεση του κοινοβουλευτισμού και στροφή προς  αυταρχικές μορφές  κυριαρχίας, ολοσχερής σχεδόν κατάρρευση των παραδοσιακών κομμάτων «εξουσίας»  της αστικής τάξης, άνοδος της ακροδεξιάς και του φασισμού, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, της ισλαμοφοβίας και του αντισημιτισμού στην Ευρώπη και στην Αμερική και του αντιδραστικού σκοταδιστικού «τακφιρισμού» στη Μέση Ανατολή και την Αφρική·

* ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές επεμβάσεις ή πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων στη Μέση Ανατολή, στην Ασία, την Αφρική, στις ανατολικές περιοχές των συνόρων της Ευρώπης, με την αντιπαράθεση του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ με τη Ρωσία και την Κίνα που απειλούν να επεκτείνουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε διεθνές επίπεδο.

Η Αμερική, ως η πιο ισχυρή καπιταλιστική χώρα στον κόσμο, είναι το κέντρο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Η μετά το Brexit Ευρωπαϊκή Ένωση, σε διαδικασία αποσύνθεσης, είναι ένας από τους πλέον ευάλωτους πρωταρχικούς στόχους, μαζί με την Κίνα και το Ιράν, των προσπαθειών του αμερικανικού καπιταλισμού να εξάγει τη δική του κρίση.Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στο Λευκό Οίκο είναι η υψηλότερη πολιτική εκδήλωση, μέχρι στιγμής, της αποσύνθεσης και της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και ένας ισχυρός, απρόβλεπτος παράγοντας επιτάχυνσής της, επίσης. Ο προστατευτισμός, ο οικονομικός εθνικισμός και οι πολιτικές τύπου «Πρώτα η Αμερική», υπό τον Τραμπ, είναι  μέσα στην προσπάθεια να ξεπεραστεί η παρακμή μέσω μιας διεθνούς επίθεσης σε παγκόσμια κλίμακα, διακινδυνεύοντας, μεταξύ άλλων, την εξάρθρωση της παγκόσμιας αγοράς.

Η τρέχουσα καθεστωτική κρίση στις ίδιες τις ΗΠΑ με την άνευ προηγουμένου σύγκρουση μεταξύ της προσωπικής κυριαρχίας της κυβέρνησης Τραμπ και των υπηρεσιών πληροφοριών του κράτους -η χειρότερη πολιτική κρίση μετά το σκάνδαλο του Watergate που θέτει και πάλι ζήτημα καθαίρεσης του Προέδρου- δείχνει μια μεγάλη διάσπαση της άρχουσας τάξης των ΗΠΑ. Η κρίση της πολιτικής εξουσίας συντελείται σε συνθήκες όπου εκατομμύρια λαού κινητοποιούνται ενάντια στον Τραμπ από την πρώτη ημέρα της ορκωμοσίας του, κλιμακώνοντας τα μαζικά κινήματα που γέννησε ήδη η καπιταλιστική κρίση, τα κινήματα Occupy, το Black Lives Matter, ακόμα και η μαζική υποστήριξη στον Μπέρνι Σάντερς πριν από την επαίσχυντη συνθηκολόγησή του στη Συνδιάσκεψη των Δημοκρατικών. Συνέχεια

ΜΑΤ και βία (και) στη ΒΙΟΜΕ;

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

ΜΑΤ και βία (και) στη ΒΙΟΜΕ;

Για όλα τους έχουμε ικανούς. Τόσο την δικαστική όσο και την οικονομική/πολιτική εξουσία αυτού του τόπου.
Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Εδώ και μερικές ημέρες έχει ανακοινωθεί στους εργαζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ. από τα αρμόδια δικαστικά όργανα πως ο κ.Μέγας σύνδικος της πτώχευσης της ΒΙΟΜΕ Α.Ε. και συνεργάτης της κ. Σεμερτζίδου (σύνδικος της Φίλκεραμ) έχει πλέον το δικαίωμα να καταγράψει και -κυρίως- να πλειστηριάσει με την άνεση του ό,τι βρει εντός του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ. Με απλά λόγια βάζουν μπροστά , μέσα στο καλοκαίρι, το σχέδιο τους για να γίνει το εργοστάσιο βίδες και να πεταχτούν εργαζόμενοι και ιατρείο στο δρόμο.
Βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά και πολύ φοβούμαστε πως δεν θα είναι και η τελευταία. Η εισηγήτρια επί των πτωχεύσεων χέρι-χέρι με την πρώην εργοδοσία εδώ και καιρό εκβιάζουν προκλητικά με τους πλειστηριασμούς, που τέσσερις (4) φορές έχει μπλοκάρει το κίνημα αλληλεγγύης αλλά απ’ ότι φαίνεται δεν βάζουν μυαλό. Δεν βάζουν μυαλό παρότι εκδιώχθηκαν από την προηγούμενη προσπάθεια τους να μπουν στο εργοστάσιο.
Όλοι αυτοί δείχνουν εξαιρετικό ζήλο απέναντι στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ και τον αγώνα των εργαζομένων. Παρόλαυτα δεν δείχνουν καμία διάθεση να κυνηγήσουν την πρώην εργοδοσία (την διαβόητη και υπόδικη πλέον κ.Φιλίππου) για τα εκατομμύρια που χρωστάει στους εργαζόμενους όλου του ομίλου. Και φυσικά δεν δείχνουν τον ίδιο ζήλο όταν πρόκειται για την εφαρμογή των ποινών που έχουν επιδικαστεί στην κ.Φιλίππου. Ανταυτού φέρονται ως υποζύγια της πρώην εργοδοσίας που λύσσαξε από την πρώτη στιγμή να κλείσει το εγχείρημα της ΒΙΟ.ΜΕ. ώστε να καταφέρει να ξεπουλήσει όλο το οικόπεδο στον μεγαλύτερο πλειοδότη.
Από την άλλη πλευρά έχουμε να κάνουμε με μία κυβέρνηση που όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις πριν (φανταζόμαστε και μετά από αυτήν) άλλα υποσχέθηκε προεκλογικά και άλλα πράττει μετεκλογικά. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ που τόσο τάχα κόπτεται για την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία, όσο έχει ήδη φορτώσει στις πλάτες μας δύο έξτρα μνημόνια, και παρά τις εξαγγελίες της όχι μόνο δεν κάνει τις απαραίτητες κινήσεις για την άμεση νομιμοποίηση της λειτουργίας της ΒΙΟ.ΜΕ. για να αποφευχθεί κάθε κίνδυνος έξωσης, αλλά δεν αποφασίζει να ικανοποιήσει ούτε τα βασικά αιτήματα των εργαζομένων όπως αυτά έχουν κατατεθεί πολλές φορές:
ΑΜΕΣΗ επίλυση του ζητήματος της ύδρευσης και της ενέργειας στο εργοστάσιο.
ΣΤΟΠ σε όλους τους πλειστηριασμούς.
Γνωρίζουν οι κυβερνώντες ότι κανένας Πόντιος Πιλάτος δεν σταμάτησε ποτέ την σταύρωση, κι έτσι νίπτουν τας χείρας τους. Τους πληροφορούμε όμως πως εργαζόμενοι και κίνημα αλληλεγγύης δεν είμαστε διατεθειμένοι να πάμε σαν πρόβατα στη σφαγή. Έχουμε αποδείξει εμπράκτως πως μπορούμε, μαζικά και κινηματικά, να μπλοκάρουμε κάθε δικαστική ενέργεια. Έτσι θα μπλοκάρουμε και κάθε ενέργεια εισβολής στο εργοστάσιο που στρέφεται ενάντια τόσο στα συμφέροντα και τις ανάγκες των εργαζομένων αλλά και της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Θυμίζουμε προς όλους ότι εντός του εργοστασίου της ΒΙΟΜΕ εκτός από την βασική αυτοδιαχειριζόμενη παραγωγή λειτουργούν επίσης:
    • Εργατικό Ιατρείο Αλληλεγγύης με πολύμορφες και εξαιρετικά σημαντικές δράσεις σε ιατρείο εξοπλισμένο και στελεχωμένο από εργαζόμενους στη ΒΙΟ.ΜΕ, υγειονομικούς και αλληλέγγυους, σε μια κατεύθυνση πρωτοβάθμιας ολιστικής-συνθετικής φροντίδας υγείας στην υπηρεσία του ανθρώπου και όχι του κέρδους.
  • Χώρος περισυλλογής και μεταφόρτωση πολύτιμων προμηθειών για πρόσφυγες και μετανάστες, εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια.
  • Δανειστική βιβλιοθήκη και ομάδα αυτομόρφωσης.
Ταυτόχρονα έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες εκδηλώσεις, συναυλίες, συνεντεύξεις, προβολές, θεατρικά, συζητήσεις και δραστηριότητες, πολλές φορές με διεθνείς συμμετοχές πάντα με την αυτοοργάνωση κοινωνίας και εργαζομένων, χωρίς χορηγούς και κρατικές προμήθειες.
Θυμίζουμε, επίσης, πως οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι στη ΒΙΟ.ΜΕ. δεν χρωστάνε σε κανέναν. ΤΟΥΣ ΧΡΩΣΤΑΝΕ!
Γιατί δεν έχουνε λάβει δεκάρα τσακιστή από τα δεδουλευμένα χρόνων. Γιατί δεν έχουνε λάβει φράγκο οικονομικής υποστήριξης από καμία ευρωπαϊκή ή εθνική κρατική υπηρεσία. Γιατί δεν δικαιούνται ούτε καν ταμείο ανεργίας!!! Γιατί οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ δεν είναι ούτε τράπεζες, ούτε golden boys για να τους σώνουν κάθε τρεις και λίγο από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Κι όμως με αυτά τα πενιχρά μέσα και μόνο όπλο το πείσμα και την πίστη τους στον αγώνα έχουνε καταφέρει όχι μόνο να σταθούν όρθιοι και όρθιες μέσα από την παραγωγή αλληλέγγυων προϊόντων στο εργοστάσιο αλλά επίσης:
  • Να αλλάξουν την παραγωγή σε μια φιλική προς το περιβάλλον αλλά και προσιτή στην λαϊκή οικογένεια.
  • Να εξάγουν τα προϊόντα τους σε πολλές χώρες του εξωτερικού.
  • Να ανοίξουν ηλεκτρονικό κατάστημα με παραδόσεις σε κάθε γωνιά της χώρας.
  • Να ανοίξουν πρατήριο στην Αθήνα (στο Περιστέρι).
  • Να εντάξουν ακόμη περισσότερους ανέργους στο εγχείρημα, τη στιγμή που παντού γύρω μας χάνονται συνεχώς θέσεις εργασίας!
Δικαστές και υπουργοί, αφεντικά και μεσάζοντες, μη γελιέστε. Η αυτοδιαχειριζόμενη ΒΙΟ.ΜΕ. δεν είναι μόνη! Είναι μαζί της οι χιλιάδες αλληλέγγυοι υποστηρικτές/τριες που στηρίζουν τον αγώνα των εργαζομένων κάθε μήνα. Είναι μαζί της εκατοντάδες εργατικές και κοινωνικές οργανώσεις τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων που το αποδεικνύουν με ψηφίσματα αλλά και δράσεις έξω από πολλές πρεσβείες της Ελλάδας στο εξωτερικό. Είναι μαζί της χιλιάδες άνεργοι και εργαζόμενοι που εύχονται την επιτυχία του εγχειρήματος γιατί ανοίγει έναν δρόμο για την κοινωνική απελευθέρωση.
Οι εργαζόμενοι στη ΒΙΟ.ΜΕ. είναι πάντα δίπλα στους μαχητικούς αγώνες του καιρού μας: στον ανυποχώρητο αγώνα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στην Χαλκιδική, στο κίνημα που μπλοκάρει τους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας και περιουσίας ενάντια σε μνημόνια και τράπεζες, στους εργατικούς αγώνες και στις απεργίες, από τα σωματεία βάσης του επισιτισμού μέχρι τους αγώνες για τη μη ιδιωτικοποίηση του λιμανιού και της ΕΛΒΟ και τις απολύσεις στην Coca-Cola. Από τον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού και της μαχητικής LGΒTQ κοινότητας της πόλης μέχρι τις καταλήψεις στέγης προσφύγων και μεταναστών που τόσο βάναυσα χτυπήθηκαν πέρυσι το καλοκαίρι, αλλά μέχρι και τους πολιτικούς κρατούμενους και τους αρνητές στράτευσης. Από την αυτοδιαχείριση στην ΕΡΤ3 και τον αγώνα ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας μέχρι και τα κατειλημμένα εργοστάσια στην Ευρώπη και στην λατινική Αμερική, οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. είναι πάντοτε εκεί. Και είναι εκεί όχι γιατί περιμένουν ανταλλάγματα, αλλά γιατί είναι ενεργά κύτταρα μιας αγωνιζόμενης κοινωνίας. Και αυτό είναι που τρομάζει την εξουσία…
Αν τολμήσετε να εμφανιστείτε στην πόρτα του εργοστασίου ένα ολόκληρο κίνημα αλληλεγγύης θα βρεθεί εκεί και θα σας σταματήσει, όπως κάναμε κι άλλες φορές στο παρελθόν! Ένα κίνημα αλληλεγγύης που στηρίζει τη ΒΙΟΜΕ γιατί αποτελεί εμπροσθοφυλακή ενός ανυποχώρητου και αδιαμεσολάβητου εργατικού αγώνα για την ολική κοινωνική αυτοδιεύθυνση και αυτοοργάνωση. Για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας από την οικονομία και την παραγωγή, μέχρι τις γειτονιές αλλά και την υγεία, την εκπαίδευση και την τέχνη! Για εμάς ο αγώνας της ΒΙΟ.ΜΕ. επαναφέρει στο σήμερα το διαρκώς ζητούμενο της συνείδησης της εργατικής τάξης και του αγώνα της για την απελευθέρωση όλης της κοινωνίας από την εξουσία του κεφαλαίου και των διαχειριστών του. Είναι τόσο σημαντικός!
Όλοι και όλες όσοι στεκόμαστε δίπλα στη ΒΙΟΜΕ, συμφωνούμε στο εξής:
Η ΒΙΟ.ΜΕ. δεν μπορεί μόνη της ν’ αλλάξει τον κόσμο.
Όμως ο κόσμος δεν μπορεί ν’ αλλάξει αν μείνει η ΒΙΟ.ΜΕ. μόνη της!
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΟΜΕ
Η ΒΙΟΜΕ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΒΙΔΕΣ
ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ 
ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
 
ΤΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης & Στήριξης

του αγώνα των εργατών της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής (Θεσσαλονίκη)