Αλουμίνιο της Ελλάδος: Επιστροφή στις 37,5 ώρες δουλειάς οι εργάτες της ηλεκτρόλυσης

Η ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ ΗΤΑΝ Η ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΝΙΚΗ.

http://kentroagona-ergaton.blogspot.gr/2015/05/blog-post_28.html
ΑτΕ
Την 14/5/15, το Σωματείο «Ένωση» των εργαζομένων στην Αλουμίνιον της Ελλάδος πέτυχε να τροποποιήσει την συλλογική σύμβαση εργασίας, που ισχύει από την 1/1/13 έως 31/12/15, επαναφέροντας τις 37,5 ώρες εργασίας στην βάρδια 3Χ8 της ηλεκτρόλυσης. Οι 37,5ωρες ίσχυαν για όλη την βάρδια 3Χ8 στην ΑτΕ πριν από την μνημονική διμερή συμφωνία που υπογράφηκε το 2012 περικόπτοντας τις αποδοχές των εργαζομένων πάνω από 20%. Ένα από τα μέτρα που επέβαλε η μνημονική αυτή συμφωνία ήταν η επιβολή των 40ωρων την εβδομάδα στην βάρδια 3Χ8.
Στα μέσα του 2014 έγιναν εκλογές στο σωματείο και μια νέα πλειοψηφία που πάλευε ενάντια στα μνιμονια και στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό ανέλαβε την διοίκηση της «Ένωσης». Ο πρώτος στόχος της παρά την δέσμευση που υπήρχε λόγο της μνημονικής διμερούς συλλογικής σύμβασης, που έχει ισχύ μέχρι 31/12/15, ήταν στο ποιο δύσκολο εργασιακό χώρο του εργοστασίου την ηλεκτρόλυση να επαναφέρει στην βάρδια 3Χ8 τις 37,5ωρες εργασίας.
Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 14 λίγο μετά τις ευρωεκλογές, αλλά διακόπηκαν προς το τέλος του 2014 από την πλειοψηφία του ΔΣ του σωματείου, με αιτία τον εμπαιγμό του Δ.Σ. Η υπερασπιστική γραμμή των 40ωρων «λόγο αρχών», από τον διευθυντή ανθρώπινου δυναμικού, είχε φτάσει σε σημείο να μας παρουσιάζει ότι το νέο 40ωρο πρόγραμμα που πρότεινε αυτός, ήταν ίδιο με το πρόγραμμα των 37,5ωρων που ζητούσαμε εμείς.
Ταυτόχρονα στους εργασιακούς χώρους είχαν εμφανιστεί υποστηρικτές υπέρ του 40ωρου που πρότεινε η εταιρία. Οι υποστηρικτές αυτοί ήσαν  κύρια εργοδηγοί και υπεύθυνοι και όχι οι απλοί εργάτες της ηλεκτρόλυσης.

Οι πιέσεις για την επανάληψη των συνομιλιών με τον διευθυντή ανθρώπινου δυναμικού και την υπογραφή του προτεινόμενου προγράμματος με μερικές μικρές τροποποιήσεις, έφταναν μέχρι τις συνεδριάσεις του Δ.Σ. από μέλη της μειοψηφίας του Δ.Σ. χωρίς όμως να κατατίθενται σαν προτάσεις στις ψηφοφορίες.
Στην νέα χρονιά 2015 όμως μετά τις εκλογές στις 25/1 και την αντιμνιμονιακη έκφραση ενός ολόκληρου λαού, σαν Δ.Σ. αρχίσαμε να γινόμαστε δέκτες μηνυμάτων μιας ποιο διαλλακτικής στάσης στο αίτημα μας.  Έτσι λίγο μετά την απολογιστική συνέλευση του σωματείου, στην οποία η πλειοψηφία του Δ.Σ. έκανε καθαρό στους εργαζόμενους τους λόγους που δεν αποδέχεται το 40ωρο της εταιρίας, αποφασίστηκε να επαναληφτούν οι διαπραγματεύσεις.

Στην νέα συνάντηση στα μέσα Φεβρουαρίου η εταιρία μας ανακοίνωσε την παροχή ½ μισθού δώρο, σε όλους τους εργαζόμενους, λόγο τον καλών οικονομικών αποτελεσμάτων. Στο αίτημα όμως για τις 37,5ωρες ελάχιστα πράγματα παραχωρούσε. Από 40ωρες είχε υποχώρησε σε ένα πρόγραμμα 39,2ωρων.
Η στάση της πλειοψηφίας του Δ.Σ. παρέμενε σταθερή στις 37,5ωρες, έτσι φτάσαμε σύντομα σε ένα νέο οριακό σημείο τις παραμονές του Πάσχα. Στην συνεδρίαση του Δ.Σ. που έγινε την μεγάλη εβδομάδα, αποφασίσαμε να προσφύγουμε σε γενική συνέλευση των μελών, με πρόταση την απεργιακή κινητοποίηση εάν δεν έχουμε καμία καλύτερη εξέλιξη στην νέα συνάντηση μετά το Πάσχα. Στην συνάντηση αυτή η διεύθυνση μας πρότεινε την υλοποίηση του προγράμματος 37,5 στην ηλεκτρόλυση αλλά από την 1/11/15.
Η νέα συμφωνία παρά το ότι φέρνει πίσω μόνο ένα μικρό μέρος από ότι έχασαν οι εργαζόμενοι της ΑτΕ, με την υπογραφή της μνημονικής σύμβασης, η σημασία αυτής της επαναφοράς έχει δίχτυ βαρύτητας πολύ πέραν του εργασιακού χώρου της ΑτΕ.

Πρόκειται για μια νίκη που προστίθεται σαν λιθαράκι στις μεγάλες νίκες που αυτό το διάστημα κατοχυρώνει η τάξη σε μια σειρά από αγώνες σε όλη την χώρα (επανα-πρόσληψη καθαριστριών στο υπουργείου οικονομικών, άνοιγμα της ΕΡΤ), κλπ. Είναι νίκες που καταχτήθηκαν από εργάτες που οργάνωσαν την πάλη τους ανεξάρτητα και κόντρα στην θέληση της παλιάς κυβερνητικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ.

Ο συντονισμός της εμπειρίας αυτών των εργατικών οργανώσεων για την καταπολέμηση κάθε συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που εκφυλίζει και πνίγει τους αγώνες της τάξης μας, είναι απόλυτη ανάγκη σήμερα.

Π.Σ.
26/5/15

Σε φυγή τράπηκαν μέλη της Χ.Α. από το Διμήνι Μαγνησίας

Σε φυγή τράπηκαν μέλη της Χ.Α. από το Διμήνι Μαγνησίας (video – photos)

Αντιφασιστική συγκέντρωση στο Διμήνι Μαγνησίας στις 24/05/15 πραγματοποιήθηκε από εκατοντάδες μέλη του αντιφασιστικού κινήματος της πόλης του Βόλου, έξω από το δημαρχείο Διμηνίου όπου είχε προγραμματιστεί εκδήλωση της Τ.Ο. Χ.Α. Μαγνησίας. Η αίθουσα για να πραγματοποιηθεί η εκδήλωση είχε παραχωρηθεί από τη δημοτική αρχή του Βόλου. Στις 17.00 περίπου, δέκα μέλη της Χ.Α. αντικρίζοντας την αντιφασιστική συγκέντρωση, κλείστηκαν στο κτίριο του δημαρχείου πετώντας αντικείμενα (πυροσβεστήρες, πέτρες κλπ) προς τους συγκεντρωμένους αντιφασίστες, προκαλώντας έτσι φθορές και υλικές ζημιές στο κτίριο. Στη συνέχεια οι οργανωμένες δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ. παρατάχτηκαν μπροστά στο δημαρχείο με ΜΑΤ (2 διμοιρίες). Λίγα μέτρα παρακάτω προσπάθησαν άλλα μέλη της Χ.Α. να πλησιάσουν το δημαρχείο, όμως εκεί ενημερώθηκαν από δυνάμεις της αστυνομίας και αποχώρησαν. Αρκετή ώρα αργότερα τα μέλη της Χ.Α. φυγαδεύτηκαν από το δημαρχείο με πολιτικά αυτοκίνητα συνοδεία μηχανών της ΕΛ.ΑΣ. Μάλιστα υπήρξε προσπάθεια να εμποδιστεί η βιντεοσκόπηση της εξόδου των μελών της Χ.Α. στην κάμερα του vforvolos.gr από όργανο της ΕΛ.ΑΣ. Ακολούθησε αντιφασιστική πορεία στο χωριό του Διμηνίου. DSC02141 DSC02142 DSC02143 DSC02144  DSC02146 DSC02149 aaaa2151 aaaaa DSC02153   DSC02158 DSC02160  DSC02166 av DSCN1685 vf vgt http://www.vforvolos.gr/local-news/se-figi-trapikan-meli-tis-ch-a-apo-to-dimini-magnisias-video-photos/#.VWIldUaTwud

ΤΑΞΙΚΟΣ και ΔΙΕΘΝΗΣ πόλεμος κατά του φασισμού

ΤΑΞΙΚΟΣ και ΔΙΕΘΝΗΣ πόλεμος κατά του φασισμού

 mozg
мы уважим таких которие борились против фашизм

мы уважим их с международной войны против капитализм

ура Александр Борисович Мозговой

Οι ναζί της Χρυσής Αυγής, αν και δικάζονται (μετ΄εμποδίων) στις φυλακές Κορυδαλλού για ρατσιστικές επιθέσεις και εγκλήματα κατά της εργατικής τάξης, Ελλήνων και μεταναστών, κανείς δεν πρέπει να εφησυχάζει ότι οι ναζιστές θα καταδικαστούν από την αστική δικαιοσύνη.

Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι οι μαυραγορίτες της κατοχής, οι δοσίλογοι, οι συνεργάτες των κατοχικών κυβερνήσεων, οι γερμανοτσολιάδες και τα τάγματα ασφαλείας προστατεύτηκαν με την απελευθέρωση της Αθήνας στο Γουδί για να επανεξοπλιστούν αμέσως μετά και να συντρίψουν (με τη βούλα και των ιμπεριαλιστών) όσους αγωνίστηκαν για την ήττα των χιτλερικών. Η φυλακή, είναι αυτή τη στιγμή το πιο ασφαλές καταφύγιο για τους φασίστες. Τους νικάμε στο δρόμο, θα τους νικήσουμε και στα δικαστήρια.

Εξαιτίας του μαζικού αντιφασιστικού κινήματος που ακολούθησε τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, των αναγκαστικών συλλήψεων και της δίκης που έχει ξεκινήσει, οι «λύκοι» φόρεσαν την προβιά κι επικαλούνται την αθωότητά τους. Στήριγμά τους δεν είναι μόνο η άρχουσα τάξη που τους κρατά σε εφεδρεία για τις δύσκολες ώρες, για τις περιόδους της κοινωνικής αναταραχής όπως έγινε στην Ουκρανία.

Η «δημοκρατική» Ευρωπαϊκή Ένωση στηρίζει τη πολιτική τους ατζέντα ενισχύοντας το αδελφό φασιστικό κίνημα στην Ουκρανία και τη κυβέρνησή τους. Το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, ολιγάρχες και φασίστες, βαδίζουν αγκαζέ ενάντια στην επαναστατημένη ανατολική Ουκρανία. Τελευταίο θύμα τους ο σαραντάχρονος  καπετάνιος των ανταρτών του εξεγερμένου Ντονμπάς, διοικητής της μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας «Πρίζρακ», Αλεξάντρ Μπορίσοβιτς Μοζγκοβόι, που υποστήριξε ανοικτά στο Λουγκάνσκ το Διεθνές Αντιφασιστικό Φόρουμ το οποίο είχε απαγορευτεί από την τοπική κυβέρνηση. Η ταξιαρχία του είχε αναλάβει την ασφάλεια της διεθνούς συνάντησης.

Δεν είναι μόνο η δημοτική αρχή του Μπέου που εξοφλεί προεκλογικά γραμμάτια και δίνει βήμα στους φασίστες στο δημαρχείο του Διμηνίου. Είναι ο αντισιμητισμός της δημάρχου Καβάλας που ακύρωσε την αποκάλυψη του μνημείου για τους 1500 Εβραίους που εκτελέστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είναι ο εθνικισμός των κυρίαρχων αστικών κομμάτων και των παρακλαδιών τους, με στρατιωτικούς και παραστρατιωτικούς που υπέθαλψαν σταθερά και συνειδητά τους ναζιστές αμέσως μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη το 2008. Είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που συνυπέγραψε τις κυρώσεις της ΕΕ ενάντια στη Ρωσία συνεχίζοντας τη πολιτική στήριξη της φασιστικής κυβέρνησης του Κιέβου. Είναι οι αριστεροί εθνικιστές (Κοτζιάς) και δεξιοί εθνικιστές (Καμένος) που παρέχουν ιατρικές υπηρεσίες και φιλοξενία στα νοσοκομεία των τραυματιών του ναζιστικού Δεξιού Τομέα της Ουκρανίας. Είναι ο Πανούσης με το εγκληματολογικό ύφος δέκα καρδιναλίων που διατηρεί τη «συνέχεια του κράτους» για την ασφάλεια της αστικής τάξης, διατηρώντας παράλληλα τα κέντρα κράτησης για χιλιάδες απελπισμένους μετανάστες. Είναι η πατριωτική αριστερά που πιστεύει στην επιστροφή στα εθνικά νομίσματα, τα εθνικά σύνορα και τις διεθνείς διευθετήσεις των νικητών ιμπεριαλιστών, με τη θεωρία ότι χωρίς κράτος δεν υπάρχει έθνος.

Πάνω απ’ όλα είναι το πλήρες αδιέξοδο του καπιταλισμού να βρει μια λύση στην παγκόσμια κρίση του και σπέρνει θύματα από τη Μέση Ανατολή με το ISIS, τους ατέλειωτους πνιγμένους στο νεκροταφείο «Η Μεσόγειος», προωθεί νέες εθνικιστές εκρήξεις στα Βαλκάνια, κι έχει δημιουργήσει ατέλειωτους φτωχούς και απελπισμένους μέσα στις μητροπόλεις του καπιταλισμού. Το γόνιμο έδαφος του φασισμού είναι η κρίση του καπιταλισμού και η προετοιμασία της άρχουσας τάξης για την επίκαιρη στιγμή της εξέγερσης των φτωχών και της προλεταριακής επανάστασης.

Να ενώσουμε τις δυνάμεις μας με όλα τα αγωνιζόμενα τμήματα της εργατικής τάξης συμμετέχοντας στην Πανελλαδική Συνάντηση του Καραβανιού Αγώνα & Αλληλεγγύης στις 21 Ιούνη στο κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ στη Θεσσαλονίκη.

Να οργανώσουμε το αγώνα μας σε διεθνή βάση για να νικηθεί ο εθνικισμός και ο φασισμός από το Βλαδιβοστόκ μέχρι τον Ατλαντικό, ενώνοντας τις δυνάμεις με τα όλα τα επαναστατικά ρεύματα στην 3η Ευρωμεσογειακή Συνδιάσκεψη στις 18-20 Ιουλίου στην Αθήνα. Για να ενώσουμε την Ευρώπη από τα κάτω σε μια κοινωνία πλήρως απελευθερωμένη και χειραφετημένη από τους σκελετούς του παρελθόντος.

Τους νεκρούς κατά του φασισμού τους τιμάμε με διεθνή πόλεμο κατά του κεφαλαίου. 

Ο Αλεξάντρ Μπορίσοβιτς Μοζγκοβόι ΖΕΙ!

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (ΕΕΚ-ΚΟ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ)

http://eekmag.blogspot.gr/2015/05/blog-post_24.html

ΥΓ. Με την άδεια της νέας δημοτικής αρχής του Μπέου, οι φασίστες διοργανώνουν «ζωντανή σύνδεση» με το προφυλακισμένο χρυσαυγίτη Ηλιόπουλο στη δημοτικό κατάστημα του Διμηνίου (Βόλος)

Τόπος όπου παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας

Το Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και συγκεκριμένα το Εργαστήριο Ιστοριας, Θεωρίας και Εννοιολογικού Σχεδιασμού διοργάνωσε την Ημερίδα Πρακτικές Μητροπολιτικής Αλληλεγγύης την Παρασκευή 22 Μαϊου 2015 στο Αμφιθέατρο της Σχολής Αρχιτεκτόνων στο Βόλο.
http://www.uth.gr/static/miscdocs/ekdiloseis/20150518_arch_Programma.jpg

Η τοποθέτηση της Λαϊκής Συνέλευσης γειτονιάς του Αγ. Νεκταρίου στο Βόλο, στην ημερίδα του Πανεπιστημίου για τις «Πρακτικές Αστικής Αλληλεγγύης»

Ομιλία στην Ημερίδα «Πρακτικές Αστικής Αλληλεγγύης»
θέμα: Συνέλευση Γειτονιάς, τόπος επανασυλλογικοποίησης της ζωής μας, τόπος συνάντησης με τον «Άλλο».
Η Λαϊκή Συνέλευση Γειτονιάς Αγ. Νεκταρίου προέκυψε σαν το νερό που αναβλύζει από την πηγή, όπου πηγή είναι η κρίση του καπιταλισμού που βιώνουμε. Είναι τόπος όπου συγκεντρώνονται, αναπτύσσονται και συντονίζονται ενέργειες που αποσκοπούν στην επανασυλλογικοποίηση της ζωής μας, ενάντια στην εξατομίκευση. Η αλληλεγγύη «οργανώνεται» και οργανώνει, θέτει ζήτημα εξουσίας και επαναπροσδιορισμού των ενεργειών που επιδρούν σε όλες τις δραστηριότητες της ζωής μας.
Αφετηρία της πορείας της ήταν η Επιτροπή Αγώνα Θεσσαλίας «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ», η πρώτη ανοικτή συνέλευση που δημιουργήθηκε για να οργανώσει το κίνημα των διοδίων ξεκινώντας τις συνελεύσεις της το Σεπτέμβρη 2010. Ο αρχικός τίτλος παρεμβάσεων ενάντια στους ληστές των δρόμων ήταν «Επιτροπές Κατοίκων, Πολιτών & Εργαζομένων».
Από το καλοκαίρι του 2011 στη βάση των αποφάσεων του 3ου Πανελλαδικού μας (15/5/2011) και των προοπτικών που υιοθετήθηκαν, διαπιστώνοντας παράλληλα την φθίνουσα πορεία του αγώνα στα διόδια εξαιτίας της μείωσης της κυκλοφορίας στους δημόσιους δρόμους, την άνθιση των πλατειών και την ανάγκη να απαντηθεί η χρεοκοπία του συστήματος, η προσοχή μας στράφηκε στην άμεση υπεράσπιση των όρων διαβίωσης εργαζομένων και ανέργων που συσσωρεύονται στις γειτονιές σαν ανθρώπινα σκουπίδια ενός συστήματος που είναι για τα σκουπίδια. Ο αγώνας ενάντια στις μπάρες των διοδίων, μετατράπηκε σε αγώνα ενάντια σε αυτούς που βάζουν μπάρες στην πορεία της ζωής μας, οδηγώντας μας στην εξαθλίωση στην ανεργία και στην κοινωνική καταστροφή.
Διαπιστώσαμε όμως ότι αν και είχαμε γίνει γνωστοί ως «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», πλέον ο καθένας που αντιστέκεται στη φοροληστεία και τη μετατόπιση των βαρών της κρίσης στις πλάτες του εργαζόμενου πληθυσμού, δεν πληρώνει από ανάγκη. Δεκάδες κινήσεις ξεπήδησαν, μέσα από τις δικές τους αναζητήσεις και τις ανάγκες της εποχής, κάτω από το σύνθημα «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ». Όμως σε αρκετές περιπτώσεις η χρήση της ονομασίας από κάποια κίνηση με τον τίτλο, τον υπότιτλο ή το συνοδευτικό «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» δεν συνέπιπτε αναγκαστικά με το δρόμο που εμείς είχαμε ακολουθήσει. Οι πολιτικές μας προσπάθειες για την αυτό-οργάνωση του πληθυσμού ενάντια στη βαρβαρότητα, η λειτουργία των συνελεύσεών μας από την αρχή του αγώνα, οι κατευθύνσεις μας ιδιαίτερα από το Σεπτέμβρη 2011 για να οργανωθούν και να λειτουργήσουν τοπικές λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς, το βάθος της κρίσης, οι ανάγκες που προέκυψαν, μας οδήγησαν στο συμπέρασμα, ότι ούτε ο τίτλος μας ως «Επιτροπή» αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα που εμείς επιζητούσαμε, ούτε ήμασταν πια ένα κίνημα «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», αλλά ότι πλέον έπρεπε να οργανώσουμε την ανατροπή όσων καταστρέφουν τη ζωή μας.
Η νέα ονομασία της τακτικής μας συνέλευσης έγινε «ΑΝΟΙΚΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ», όνομα που ανταποκρινόταν στη λειτουργία, στις διαδικασίες και τις προοπτικές των αγώνων μας. Δεν ήμασταν ούτε γίναμε κίνημα διαμαρτυρίας και κάλπης. Είμαστε κίνημα πολιτικής ανυπακοής, άρνησης των μηχανισμών της εξουσίας, μέρος του εργατικού κινήματος. Ενσωματώσαμε τις αποφάσεις που είχαν ληφθεί συλλογικά, μαζί με την εμπειρία πάνω από δυο χρόνια αγώνων στους δρόμους και τις γειτονιές, και από το Νοέμβρη του 2011 δουλέψαμε συστηματικά για τη δημιουργία συνελεύσεων γειτονιάς, με σύνθημα, «ΑΝ ΔΕΝ ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΜΕ Σ’ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ, ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ» και «ΣΤΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ». Ως αποτέλεσμα των παραπάνω ζυμώσεων, δημιουργήθηκε και λειτουργεί από το Δεκέμβρη του 2011 η Λαϊκή Συνέλευση Γειτονιάς Αγ. Νεκταρίου και από τον Οκτώβρη του 2012 το Ιατρείο Αλληλεγγύης, σε μόνιμο, κατειλημμένο χώρο σε μια κατεξοχήν εργατική συνοικία του Βόλου, που πρώτη δέχτηκε τα πυρά της ανεργίας, της εξαθλίωσης και του αποκλεισμού από τα κοινωνικά αγαθά.
Από τη δημιουργία της Συνέλευσης ως σήμερα με τις δράσεις μας στήνουμε ένα φράγμα αντίστασης και ανατροπής ενάντια στην πιο βάρβαρη καταστολή του χρεοκοπημένου καπιταλιστικού συστήματος. Στην κατάρρευση των κοινωνικών αγαθών, την ανεργία, την εξαθλίωση, την εξατομίκευση και τον αποκλεισμό απαντάμε δημιουργώντας ένα τόπο επανασυλλογικοποίησης της ζωής μας, ένα τόπο συνάντησης με τον Άλλο. Ο καθένας ενεργοποιείται διαμορφώνοντας συλλογικές αποφάσεις, με σκοπό την επανάκτηση της ζωής που μας στερούν. Αυτός ο δρόμος της επανάκτησης περνά μέσα από την εξέγερση, την ανατροπή, την διαχείριση όλων των κοινωνικών αγαθών από τα δικά μας χέρια. Τα χέρια της εργατικής τάξης.
Σε αυτό το πλαίσιο:
1. λειτουργεί το Ιατρείο Αλληλεγγύης, προσφέροντας (μακριά από λογικές και πρακτικές Δήμων, Εκκλησίας, ΕΣΠΑ ή ΜΚΟ) ιατρικές υπηρεσίες πρωτοβάθμιας φροντίδας σε ανασφάλιστους κυρίως, Έλληνες και μετανάστες, ενήλικες και παιδιά, συνδέοντας ξανά τον «ασθενή» «ανήμπορο» και αποκλεισμένο άνθρωπο με τους συνανθρώπους του και τον αγώνα για ζωή. Ήμασταν το πρώτο ιατρείο που «δέχτηκε την επίσκεψη» της Ασφάλειας Βόλου, μετά από ανώνυμη καταγγελία για παράνομη διακίνηση φαρμάκων, αντιποίηση ιατρικού επαγγέλματος, και κλοπές τροφίμων από σουπερ μάρκετ. Οι σαφείς πολιτικές τοποθετήσεις μας ήταν αυτές που μας «στοχοποίησαν». Οι ίδιες τοποθετήσεις μας μάς συνδέουν αλλά και μας διαχωρίζουν με τα υπόλοιπα Κοινωνικά Ιατρεία Αλληλεγγύης που έχουν δημιουργηθεί στην Ελλάδα με τα οποία συνεργαζόμαστε και διεκδικούμε δημόσια δωρεάν υγεία για όλους.
2. Στο χώρο της Συνέλευσης γίνονται μαθήματα ενισχυτικής διδασκαλίας αγγλικών σε παιδιά δημοτικού, ιταλικά για ενήλικες, ζωγραφική για παιδιά, θεατρικό εργαστήρι.
3. Συλλέγουμε και διανέμουμε ρούχα και τρόφιμα, με παρεμβάσεις σε σουπερμάρκετ όπου ενημερώνουμε τον κόσμο για τη συνέλευση και τις δράσεις της και τους καλούμε να έρθουν μαζί μας.
4. Συνδέουμε ρεύμα και νερό με κινητοποιήσεις στους αντίστοιχους φορείς.
5. Συμμετέχουμε σε αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές πορείες και αντιρατσιστικά φεστιβάλ, σε ανεξάρτητες απεργιακές συγκεντρώσεις και πορείες και συμπαραστεκόμαστε σε κάθε διωκόμενο αγωνιστή.
6. Κάνουμε παρεμβάσεις σε νοσοκομεία και ασφαλιστικούς φορείς.
7. Διοργανώνουμε συναυλίες στη γειτονιά και ενημερωτικές εκδηλώσεις πάνω σε θέματα που μας απασχολούν.
8. Στα πλαίσια της έμπρακτης αλληλεγγύης μας στον αγώνα των εργατών του Αυτοδιαχειριζόμενου Εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ, έχουμε αναλάβει τη μόνιμη διάθεση των προϊόντων της. Μαζί με τους εργάτες μπήκαμε στο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο το Φεβρουάριο του ‘12 και στηρίξαμε την κατάληψή του. Από τότε ενώνουμε μαζί τους τη φωνή και τη δράση μας, συμμετέχοντας στο καραβάνι αγώνα και αλληλεγγύης που ξεκίνησε στις αρχές του Απρίλη.
9. Ως μέλη της Πανελλαδικής συμμαχίας για το νερό, στεκόμαστε αλληλέγγυοι στην Κίνηση πολιτών Πηλίου και Βόλου για το νερό, καθώς είμαστε αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση του νερού και όλων των κοινωνικών αγαθών.
10. Η Λαϊκή Συνέλευση και το Ιατρείο Αλληλεγγύης Γειτονιάς Αγ. Νεκταρίου στηρίζουν το Δίκτυο Υπεράσπισης Ανασφάλιστων που στοχεύει στην ενημέρωση και διασφάλιση των δικαιωμάτων κάθε ανασφάλιστου ασθενή, μέσω παρεμβάσεων, όπου κριθεί απαραίτητο.
11. Συμμετέχουμε στην Ανοιχτή Επιτροπή για την Αποτροπή των Κατασχέσεων και Πλειστηριασμών σε βάρος των οικονομικά αδύνατων και εξαθλιωμένων συμπολιτών μας, σε βάρος της εργαζόμενης πλειοψηφίας και των ανέργων, επιτροπή η οποία δέχεται καταγγελίες και παρεμβαίνει δυναμικά και συλλογικά, μαζί με τους καταγγέλλοντες.
Η Λαϊκή Συνέλευση αποφασίζει κάθε Δευτέρα, αγκαλιάζει και διαχειρίζεται καθεμία από τις παραπάνω δράσεις. Με αυτόν τον τρόπο οργανώνουμε την αντίστασή μας για να υπερασπιστούμε τη ζωή μας, όχι απλά μέσα στο σύστημα που καταρρέει, αλλά να τη φανταστούμε πάνω από τα συντρίμμια του και πέρα από αυτό. Πέρα από τα όρια της καταστολής, της ταξικής γενοκτονίας, τις σαθρές σχέσεις εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενου σε κάθε δραστηριότητα της καθημερινότητας.
Η Λαϊκή Συνέλευση Γειτονιάς Αγ. Νεκταρίου αποτελεί σημείο αναφοράς για την οργάνωση της κοινωνικής αλληλεγγύης. Είναι τόπος έμπρακτης και καθολικής διεκδίκησης των δικαιωμάτων σε υγεία, παιδεία, σίτιση, στέγαση. Ενάντια σε λογικές και πρακτικές περιθωριοποίησης, κοινωνικού αποκλεισμού αλλά και φιλανθρωπίας.
Σ’ αυτό τον τόπο, το Εγώ γίνεται Εμείς. Μέσα από τη συλλογική δράση, αλλάζει η συνείδηση και ο τρόπος που «κοιτάζουμε» τον κόσμο. Σ’ αυτό τον τόπο χειραφέτησης ξεπερνιέται ο φόβος και η ντροπή, συνδιοργανώνονται συλλογικές δράσεις, συγκροτούνται δίκτυα αλληλεγγύης στον αγώνα για την επανάκτηση της αξιοπρέπειας αλλά και της ίδιας της ζωής. Ο αγώνας αυτός δημιουργεί τους όρους για την μεταμόρφωση των «από κάτω» από παθητικούς θεατές σε ενεργητικούς συντελεστές των αγώνων, σε κοινωνικά υποκείμενα, ικανά να σταθούν όρθια και δυνατά απέναντι στις συνέπειες της κρίσης. Και αυτή η στάση γίνεται αντίσταση και οργανώνεται, θέτοντας ζητήματα σύγκρουσης με τους μηχανισμούς της βιοεξουσίας με στόχο την καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση από κάθε τύπου εκμετάλλευση, καταπίεση και ταπείνωση του ανθρώπου από άνθρωπο.
Τόπος όπου παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.

Συνέλευση για την αυτο-οργάνωση της τάξης μας ενάντια στην ενσωμάτωση και την αναμονή

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ της πρωτοβουλίας ΑΚΑΕ: Κυριακή 24/5 11πμ- 2μμ στην αίθουσα του ΤΕΕ Νίκης 4 (1ος όροφος) Σύνταγμα

Κάλεσμα Ανοιχτής Συνέλευσης
της πρωτοβουλίας για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών

Κυριακή 24/5  11πμ- 2μμ 
στην αίθουσα του ΤΕΕ Νίκης 4 (1ος όροφος) Σύνταγμα

Καλούμε κάθε εργάτρια/τη, εργαζόμενο και άνεργο, κάθε νέο και νέα, κάθε μια/έναν που συμμετέχει και στηρίζει αυτοδιαχειριζόμενες μορφές οργάνωσης (Κοινωνικά Ιατρεία, Συνελεύσεις Γειτονιών, Συλλογικές Κουζίνες κ.α) να πάρει μέρος στην Ανοιχτή Συνέλευση της πρωτοβουλίας για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών, να συζητήσουμε και να αναλάβουμε πρωτοβουλίες δράσεις ενάντια στην ανεργία την υπεράσπιση των εργασιακών σχέσεων, την καταστροφή της υγείας και παιδείας, των συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης στους εργαζόμενους και τα εγκλήματα των αφεντικών (αυτά που ονομάζουν εργατικά ατυχήματα).
Η πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών παλεύει και είναι ανεξάρτητη από τα αφεντικά, το κράτος και την γραφειοκρατία θέλοντας να ενώσει τα διάφορα τμήματα της εργατικής τάξης, εργαζόμενους και ανεργους, αυτούς που καταστρέφονται από την καπιταλιστική κρίση, τους εργαζόμενους που παλεύουν ενάντια στην καταστροφή της υγείας, τους νεολαίους και τους εργαζόμενους που παλεύουν ενάντια στην καταστροφή της παιδείας, όλους όσους ο καπιταλισμός θεωρεί ότι δεν μπορούν να έχουν κανένα μέλλον, σε κοινό αγώνα για το δικαίωμα στην ζωή και στο μέλλον παλεύοντας μέχρι τέλος για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος που γεννά την ανεργία, την καταστροφή, την πείνα και εξαθλίωση για εκκατομύρια.
Στην Συνέλευση και την συζήτηση πρέπει να έρθουν οι εμπειρίες από τους αγώνες της εργατικής τάξης την τελευταία περίοδο, ιδιαίτερα από το Καραβάνι Αγώνα και Αλληλεγγύης  και την νίκη των καθαριστριών, των διαθεσίμων καθηγητών και των σχολικών φυλάκων. Μια νίκη, η οποία δεν χαρίστηκε από κανένα, και έγινε δυνατή μόνο με τον ανειρήνευτο αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση, την αστυνομία, την δικαιοσύνη, τα ΜΜΕ αλλά και την συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Την ίδια στιγμή πρέπει να δούμε και να απαντήσουμε στις προσπάθειες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να ενσωματώσει όλες τις μορφές αυτοοργανωσης μετατρέπωντας τες σε ακίνδυνες για το σύστημα οργανώσεις.
Στηριζόμενη στις εμπειρίες του αγώνα μπορούμε να δούμε την συνέχεια του και να οργανώσουμε τις αναγκαίες δράσης μας για την επόμενη περίοδο.
Η παρουσία και η συμμετοχή κάθε μιας/ενός στην Συνέλευση έχει αποφασιστική σημασία για το μέλλον της πάλης του καθενός αλλά και ολόκληρης της εργατικής τάξης.

Odessa, never forget

Ο «πολιτισμένος» κόσμος συμπεριλαμβανομένης και της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης, βρίσκονται στο πλευρό της φασιστικής κυβέρνησης του Κιέβου. Ένα συγκλονιστικό άρθρο για τη μαύρη επέτειο της δολοφονίας δεκάδων αγωνιστών από τους φασίστες του Δεξιού Τομέα στην Οδησσό.

ΟΔΗΣΣΟΣ 2 ΜΑΙΟΥ 2015

Η εκδήλωση μνήμης για τα θύματα του φασισμού

της Μόνικα Καρμπόφσκα

Η συγκίνηση είναι τόσο μεγάλη που μου φαίνεται αδύνατο να γράψω αυτό το βράδυ, εδώ στην Οδησσό, επιστρέφοντας με τα μέλη της ξένης αντιπροσωπείας της Πλατείας Κουλικόβο Πόλε. Συμμετείχαμε ως δημοσιογράφοι, ως ακτιβιστές, ως πολίτες ξένοι παρατηρητές, κατόπιν πρόσκλησης της Επιτροπής των Μητέρων της Οδησσού, στην εκδήλωση μνήμης των θυμάτων της σφαγής της 2ας Μαΐου του περασμένου έτους.

Αν γράφω εν θερμώ, είναι γιατί είναι πολύ σημαντικό να επικοινωνήσω. Γιατί εδώ στην Οδησσό, στην καρδιά της Ευρώπης, οι άνθρωποι αισθάνονται μόνοι και εγκαταλειμμένοι. Είναι, επίσης, επειδή θέλω να γυρίσω πίσω ζωντανή από την Ουκρανία της οποίας η φύση είναι τόσο όμορφη, αλλά οι άνθρωποι μερικές φορές τόσο σκληροί.

Θα ξεκινήσω λοιπόν με μια ευχάριστη και ελπιδοφόρα εμπειρία. Συμμετείχαμε με τον Άλεκ και την Ιρίνα, δύο ακτιβιστές από την Οδησσό, στην εναρκτήρια εκδήλωση του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ στην Τύνιδα τον περασμένο Μάρτιο. Απλώς κρατώντας δύο μικρά πανό με τα συνθήματα «Stop war in Ukraine» και «Odessa, never forget», πετύχαμε να προσελκύσουμε το ενδιαφέρον και τη συμπόνια πολλών αραβόφωνων και αφρικανών ακτιβιστών/-ριών. Πλησίαζαν για να μας κάνουν ερωτήσεις, αλλά και να μας πουν πόσο μας καταλάβαιναν, πόσο καλά είχαν γνωρίσει τη χειραγώγηση από τις δυτικές δυνάμεις που προκαλεί εμφύλιους πολέμους για την υποταγή των χωρών, πώς η επιθετικότητα του δυτικού ιμπεριαλισμού είναι προφανής σε όλο τον κόσμο. Η Σαουδική Αραβία μόλις είχε επιτεθεί στην Υεμένη και η Ουκρανία ήταν ένας από τους προφανείς στόχους των καταστροφικών πολέμων του βορειοαμερικανικού χάους.

Οι ακτιβιστές/-τριες ήταν σε θέση να προβάλλουν εικόνες από τη σφαγή στην Οδησσό και να εξηγήσουν την ουκρανική κατάσταση σε μια συγκεκριμένη εκδήλωση, στο Φόρουμ Αντίστασης που οργανώθηκε από τους Tυνήσιους φίλους μας στα Σούσα από τις 26 έως τις 29 Μαρτίου. Στη συνέχεια, ως τελικό δώρο, κάποιοι φίλοι δημοσιογράφοι οργάνωσαν μια σημαντική συνέντευξη τύπου στο Σπίτι της Ένωσης Δημοσιογράφων στην Τύνιδα, ένα μέρος διάσημο για τον αγώνα υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης που οι Τυνήσιοι έδωσαν στη διάρκεια της δικτατορίας. Επενδύσαμε τους τοίχους της αίθουσας συνεδριάσεων με 10 πάνελ με φωτογραφίες και εξηγήσεις στα γαλλικά, δάνειο του ΚΚΓ της πόλης Vénissieux. Είχαμε λάβει απειλές μέσω Facebook. Στα ρώσικα και στα ουκρανικά, φασίστες κοντά στην ουκρανική Πρεσβεία απείλησαν να επιτεθούν στο Σπίτι της Ένωσης Δημοσιογράφων, να έρθουν να καταστρέψουν την έκθεση και να σπάσουν τη συνέντευξη Τύπου που είχε προγραμματιστεί για τις 30 Μαρτίου. Οι Τυνήσιοι δεν είχαν καμία πρόθεση να τους αφήσουν: προετοιμάστηκαν και την εν λόγω μέρα οι καφετέριες της λεωφόρου Liberté ήταν γεμάτα από αγωνιστές έτοιμοι να υπερασπίσουν το Σπίτι της Ένωσης Δημοσιογράφων. Οι Τυνήσιοι δεν φοβήθηκαν την αστυνομία του Μπεν Αλί, δεν επρόκετιο να φοβηθούν τον Δεξιό Τομέα. Επιπλέον, οι ultras της ομάδας ποδοσφαίρου Espérance, βρισκόμενοι στην ευχάριστη θέση να ψάχνουν για φασίστες, περίμεναν να υποδεχθούν τους εχθρούς μας. Έτσι, οι εχθροί μας, μας έστειλαν… γυναίκες. Τρεις εργαζόμενες της ουκρανικής Πρεσβείας προσπάθησαν να διακόψουν τη συνέντευξη Τύπου, ουρλιάζοντας, διακόπτοντας τον δημοσιογράφο από την Οδησσό επιδεικνύοντας την καταστολή της ελευθερίας της έκφρασης στην Ουκρανία. Οι Τυνήσιοι οργανωτές δεν τόλμησαν να τις φιμώσουν: φώναζαν ότι περιόριζαν την ελευθερία της έκφρασης τους, αλλά στην πραγματικότητα αυτές ήθελαν να περιορίσουν την δικιά μας. Αλλά τα καταφέραμε. Απαιτήσαμε να μιλήσουν στα αραβικά ή τα γαλλικά, ή να ζητήσουν μεταφραστή. Κανείς δεν υποτίθεται ότι μιλάει στην Τυνησία την «εθνική γλώσσα» τους, με την οποία ζητούσανε να μιλάνε προκειμένου να μην χρειάζεται να ακούνε τη ρωσική στην οποία εκφράζονταν οι Οδεσσίτες και μεταφράζονταν από ρωσόφωνους Τυνήσιους!

Τα καταφέραμε. Μιλήσαμε, μιλήσανε, σταμάτησαν να ουρλιάζουν. Μια σοβαρή συζήτηση έλαβε χώρα μεταξύ των παρόντων Ρώσων και των Ρωσόφωνων που ζουν στη Τυνησία, ιδίως των γυναικών, και των Τυνήσιων δημοσιογράφων. Η Ελευθερία, η αληθινή, είχε κερδίσει. Δεν ήμασταν πια μόνοι.

Περισσότερο από μία φορά σκέφτηκα αυτήν την διεθνιστική επιτυχία κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου στα Βαλκάνια με το Φεμινιστικό Καραβάνι που ακολούθησε την εξής διαδρομή: Βουλγαρία, Κόσοβο, Σερβία, λεσβιακή και φεμινιστική διαδήλωση στο Βελιγράδι, στήριξη των συνδικαλιστριών της Τούζλα στην Βοσνία, Σαράγεβο, Ζάγκρεμπ και Βουδαπέστη. Σκεφτόμουν ότι οι Τυνήσιοι μάς δείχνουν το δρόμο με τις αδιάκοπες κινητοποιήσεις τους, την αστική κουλτούρα τους οργάνωσης του χώρου, αγωνιζόμενοι από τις καφετέριες, τα συνδικάτα, τα πολιτιστικά κέντρα, με την αίσθηση της άμεσης έμπρακτης αλληλεγγύης τους.Αυτό είναι ακριβώς που χρειαζόμαστε στην Ανατολική μας Ευρώπη, την διαιρεμένη, την κατακερματισμένη, την διαμελισμένη, όπου ο καθένας  νοιώθει μόνος του απέναντι στο σύστημα και τον κίνδυνο.

Τους σκεπτόμουν ακόμη περισσότερο, όταν στο δρόμο μεταξύ Ρουμανίας και Ουκρανίας, πέρα από τα σύνορα, πέρασα τρία στρατιωτικά σημεία ελέγχου που έδειχαν ότι η Ουκρανία, κι εμείς μαζί, βρίσκεται για τα καλά σε πόλεμο. Δεν ήμουν καθόλου εφησυχασμένη. Αν η Ουκρανία αποφάσιζε να μην με αφήσει να εισέλθω στη χώρα, ή εάν η Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας (SBU) με υπέβαλλε σε ανάκριση, όπως έκανε με τον ιταλό δημοσιογράφο της αντιπροσωπείας, πάει καλά. Στο κάτω-κάτω, το ουκρανικό κράτος έχει το δικαίωμα να αρνηθεί το δικαίωμα εισόδου στο έδαφός του σε ανθρώπους που θεωρεί εχθρούς, έτσι δεν είναι; Αλλά αν το λεωφορείο το είχαν σταματήσει στην ύπαιθρο οι φασιστικές παραστρατιωτικές ομάδες του Δεξιού Τομέα, πράγμα που συχνά κάνουν, ποιος θα με υπερασπιζόταν; Πώς να προστατευτεί κανείς απέναντι σε έναν θανάσιμο κίνδυνο, διάχυτο, αλλά παρόντα;

Η ατμόσφαιρα στην Οδησσό ήταν αποπνικτική, παρά τη θερμή υποδοχή και την πλήρη προσοχή των φίλων μας. Η ξένη αντιπροσωπεία μας αποτελείτο από Γερμανούς δημοσιογράφους, Σουηδούς, Βέλγους, Ιταλούς αντιφασίστες ακτιβιστές κι εμένα, μόνη αντιπρόσωπος των καλύτερων γαλλικών και πολωνικών προθέσεων μαζί. Το πρωί της 2ας Μαΐου οι διοργανώτριές μας, όλες γυναίκες, μας οδήγησαν μέσα από παρακάμψεις σε ιδιωτικό χώρο, κρυμμένο, όπου πραγματοποιήθηκε η συνέντευξη Τύπου μας. Εκεί μάθαμε ότι η Βικτόρια, η διοργανώτρια της εκδήλωσης και ακτιβίστρια της Επιτροπής των Οικογενειών των Θυμάτων, δεν ήταν παρούσα. Tην είχαν πάρει για ανάκριση στην SBU σχετικά με την παρουσία των ξένων δημοσιογράφων, που θεωρούνταν ως επικίνδυνοι τρομοκράτες. Αντικαταστάθηκε από έναν γαλλόφωνο ακτιβιστή, ο οποίος ζήτησε να μην δημοσιευτεί το όνομά του και να θολώσει το πρόσωπό του στις φωτογραφίες. Πάρα πολλοί πολίτες κριτικοί της κυβέρνησης Ποροσένκο, τον οποίο θεωρούν σφετεριστή, φοβούνται να πουν τη γνώμη τους και να φυλακιστούν για αποσχιστικές τάσεις και τρομοκρατία. Το χάσμα ανάμεσα στην κυβέρνηση του Κιέβου και μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης της ΝοτιοανατολικήςΟυκρανίας  έχει συντελεστεί πια και δεν είναι η απαγόρευση της ελευθερίας της έκφρασης που θα απαγορεύσει στους ανθρώπους να το σκέφτονται. Ωστόσο, από φόβο μήπως χάσουν τη δουλειά τους, φυλακιστούν, ξυλοκοπηθούν ή σκοτωθούν από τους φασίστες κακοποιούς, πολλοί άνθρωποι που βρίοσκονται πολτικά κοντά στο «αντι-Μαϊντάν» κρύβονται τώρα, συμπεριλαμβανομένων πολλών υπαλλήλων  του πολιτισμού, των πανεπιστημίων, των σχολείων και των Μουσείων που αποτελούν τον πλούτο της Οδησσού, φύλακες της κληρονομιάς και της ταυτότητάς της.

Είναι παράξενο να αισθάνεται και να βλέπει κανείς αυτήν την καταπίεση πλάι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε αυτήν την πόλη με την όμορφη αρχιτεκτονική και την πλούσια ιστορία. Είναι τρομακτικό πώς το λεγόμενο «ευρωπαϊκό Μαϊντάν» έχει γεννήσει μια δικτατορία, ακριβώς το αντίθετο από τις ευρωπαϊκές αξίες της ελευθερίας της έκφρασης, τις οποίες η Δύση εξαίρει συνήθως τόσο πολύ.

Στη συνέντευξη Τύπου γνωρίσαμε την τρέχουσα κατάσταση μετά τη σφαγή της 2ας Μαΐου: εξακολουθεί πάντα να μην υπάρχει αξιόπιστη έρευνα για να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι δράστες αυτής της μαζικής δολοφονίας, 100 από τους επιζώντες της σφαγής παραμένουν στη φυλακή. Οι φυλακισμένοι δεν έχουν τρόφιμα ή ρούχα ή κουβέρτα. Η Επιτροπή των Μητέρων συλλέγει δωρεές για όσους δεν έχουν οικογένεια ή μέσα. Αυτοί οι κρατούμενοι, που πρέπει να λογιστούν ως πολιτικοί, δεν έχουν ακούσει τις συγκεκριμένες κατηγορίες εναντίον τους, δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, δεν ξέρουν πότε οι διαδικασίες εναντίον τους θα πραγματοποιηθούν ή πότε θα τελειώσουν. Οι «αντι-τρομοκρατικοί» νόμοι επιτρέπουν στις αρχές του Κιέβου να αγνοήσουν αυτήν την Δυτική ευπρέπεια που είναι τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Όσο για τους δολοφόνους της 2ας Μαΐου, εκείνοι των οποίων τα πρόσωπα είναι ορατά σε πολλές φωτογραφίες, δεν ανακρίθηκαν. Μόνο μερικοί από αυτούς, όπως ο δολοφόνος «Sotnik Mikola» ή ο βουλευτής Γκοντσαρένκο, ο οποίος φωτογραφήθηκε περήφανος πάνω από τα νεκρά σώματα, συνελήφθησαν μερικές ημέρες, οδηγήθηκαν στην Χερσώνα, μακριά από την Οδησσό, και αφέθηκαν ελεύθεροι. Ακόμη και το μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης της Die Linke, Andrej Hunko, που ήρθε να ερευνήσει την κατάσταση της δικαστικής έρευνας συνοδευόμενος από δικηγόρους του Συμβουλίου της Ευρώπης δεν μπόρεσε να λάβει παρά μόνο αόριστες απαντήσεις από τις ουκρανικές αρχές.

Η ατμόσφαιρα είναι ακόμη πιο αποπνικτική σε σχέση με πέρσι, επειδή οι οικογένειες των θυμάτων δεν τολμούν πλέον να διεκδικήσουν τίποτα από φόβο μήπως κατηγορηθούν για «σεπαρατισμό». Πρέπει να πούμε ότι ο νέος νόμος για την απαγόρευση των κομμουνιστικών συμβόλων, του σοβιετικού ύμνου, του σφυροδρέπανου, της Διεθνούς και της κορδέλας του Αγίου Γεωργίου, κατ’ εξοχήν αντι-φασιστικού συμβόλου, προκάλεσε ήδη την καταστολή των διαδηλώσεων της 1ης Μαΐου, που είναι τώρα απαγορευμένη, παρότι είχαν οργανωθεί υπό τον Γιανουκόβιτς χωρίς προβλήματα. Εγείρω το ζήτημα των 7 αντιφασιστικών μνημείων του Κόκκινου Στρατού και της Σοβιετικής αντίστασης στους ναζιστές και το στρατιωτικό μουσείο που περιέχει όλη την ιστορία της αντι-ναζιστικής αντίστασης: δεν απειλούνται να κατεδαφιστούν από την αρχή αυτού του νόμου; Φαινόταν αδιανόητο πριν από έναν χρόνο, αλλά σήμερα είναι δυνατό. Η φασίστες παραστρατιωτικοί εισβάλλουν στα σχολεία για να αφαιρέσουν όλες τις μνήμες που οι βετεράνοι έχουν καταθέσει από τη σοβιετική παράδοση για την εκπαίδευση των νέων, μας λέει η φίλη μας, η Ελένα.

Η σημερινή διαδήλωση δεν είχε απαγορευτεί, αλλά ήταν περιτριγυρισμένη από έναν τριπλό στρατιωτικό και αστυνομικό μηχανισμό που περιέκλειε και έφραζε την Κουλικόβο Πόλε. Έπρεπε κανείς να επιδείξει τα χαρτιά του και την τσάντα του για να περάσει το φράγμα. Ωστόσο, χιλιάδες άνθρωποι συνωστίζονταν, με μπουκέτα λουλουδιών στο χέρι, για να εισέλθουν. Ακριβώς, τα μπουκέτα λουλουδιών είναι τα σύμβολα της Αντίστασης. Οι «πολιτικές» σημαίες και τα συνθήματα απαφορεύτηκαν. Μόνο μια θρησκευτική τελετή πήρε άδεια. Αλλά τα λουλούδια θα αντικαταστήσουν τα συνθήματα και τις σημαίες: κάθε συμμετέχων κρατάει ένα μπουκέτο από κόκκινα γαρίφαλα διακοσμημένο με μαύρο, κόκκινες τουλίπες, συνδυασμούς μοβ και λευκών πασχαλιών, σύμβολα της ζωής και της αναγέννησης. Αυτοί οι σωροί λουλουδιών μεταφέρονται ακούραστα από ένα αυξανόμενο πλήθος και τοποθετούνται στη βάση των τριών μνημείων κάτω από το κτίριο των συνδικάτων. Τέσσερα δέντρα είχαν διακοσμηθεί με λουλούδια, με στεφάνια, και περιβάλλονταν από σχέδια και ζωγραφικά έργα που αναπαριστούσαν τους μάρτυρες της 2ας Μαΐου. Λουλούδια συνόδευαν τη φωτογραφία τους και το όνομά τους με μαύρο περίγραμμα. Μια πολύ συγκινητική ναΐφ ζωγραφιά απεικονίζει ένα ναύτη από την Οδησσό να σκοτώνει έναν φασιστικό δράκο σε μια σύγχρονη εκδοχή του Αγίου Γεωργίου, μπροστά από το σπίτι των Συνδικάτων, παραδομένο στις φλόγες, και να ενθαρρύνεται από τον μικρό λαό της Οδησσού. Άλλα έργα ζωγραφικής απεικονίζουν τις ψυχές των θυμάτων καθώς πάνε στον Ουρανό σαν περιστέρια ή φλόγες γύρω από το Σπίτι των Συνδικάτων σχηματίζοντας ένα φωτοστέφανο πορτοκαλί και μαύρο, σύμβολο της Νίκης.

Ο συμβολισμός της κορδέλας του Αγίου Γεωργίου είναι παντού: συνθέσεις λουλουδιών από πορτοκαλί και μαύρες τουλίπες κρέμονται στον τοίχο που χωρίζει το καμμένο Σπίτι των Συνδικάτων από την πλατεία, ακριβώς στο μέσο των πορτρέτων όλων των νεκρών. Οι άνδρες φορούν σακάκια ή μπλουζάκια με πορτοκαλί και μαύρες ρίγες. Μια γυναίκα είναι ντυμένη στα μαύρα και έχει τα μαλλιά της βαμμένα έντονο πορτοκαλί. Τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη.

Βεβαίως πρέπει να πούμε ότι βρισκόμαστε σε μια τελετή πένθους και το μαύρο είναι πανταχού παρόν.

Σε σειρά στους τοίχους βρίσκονται με πορτρέτα των δολοφονηθέντων: κάθε εικόνα δείχνει το πρόσωπο στο άνθος της ζωής, χαμογελαστό, σε φωτογραφία γάμου, σε μια αγαπημένη δραστηριότητα, σε ένα γνώριμο τοπίο… Ένας πίνακας συγκεντρώνει τις φωτογραφίες της σύντομης ζωής ενός νεαρού άνδρα: τις φωτογραφίες του ως μωρού, τις φωτογραφίες του στο νηπιαγωγείο, στο σχολείο, με μια ομάδα φίλων, ζευγάρι με την αρραβωνιαστικιά του, στις επαγγελματικές του δραστηριότητες και τα χόμπι του… μια ζωή κομμένη στη γέννησή της.

Συνοδεύω την φίλη μου την Ελένα και τους φίλους που εναποθέτουν μπουκέτα στη μνήμη του νεαρού Andrej, του γιού της Ελένας, αυτού του όμορφου νεαρού άνδρα που δεν θα δω ποτέ ζωντανό και με τον οποίο ποτέ δε θα συζητήσω. Η μνηστή του είναι στο πλευρό μου, όμορφη νεαρή γυναίκα αξιοπρεπής και υπερήφανη, που ανάβει το κερί που τοποθετούμε στην Ανατολική Ευρώπη πάνω στους τάφους.

Συγκρατούμε τα δάκρυά μας, το θυμό μας. Αλλά μεταξύ των θρησκευτικών τραγουδιών που υψώνονται από τη μια γωνιά της εκδήλωσης και του λαϊκού λόγου της άλλης, οι κάτοικοι της Οδησσού βροντοφωνάζουν το θυμό τους και την άγρια αποφασιστικότητά τους να διασώσουνε την πόλη τους από τον φασισμό και τον πόλεμο. «Οδησσό, δεν θα ξεχάσουμε, δεν θα συγχωρήσουμε!», «Οδησσό, ο φασισμός δεν θα περάσει!», «Οδησσός, πόλη ηρώων!». Ο ήρωας, «Guieroï», είναι εδώ απαραίτητα ένας αντι-φασίστας αγωνιστής. Αργότερα, οι γυναίκες θα διακινδυνέψουν να φωνάξουν «Μπαντερικοί, έξω από την Οδησσό!» Αλλά η αστυνομία είναι παντού, ένα κρυμμένο άτομο μας βιντεοσκοπεί από ένα παράθυρο του καμμένου Σπιτιού των Συνδικάτων. Όσο προχωράει η τελετή, ο αριθμός των αστυνομικών με πολιτικά, των σκιερών χαρακτήρων, αυξάνει. Μερικοί ανήκουν στους εχθρούς μας: έρχονται από την μπαντερική διαδήλωση σε μια άλλη περιοχή. Διεισδύουν στο μνημόσυνο, μας εντοπίζουν ως ξένοι δημοσιογράφοι και αρχίζουν να μας μιλάνε και να μας κάνουν ερωτήσεις. Καθώς θέλουμε να μιλήσουμε με τους ανθρώπους και οι άνθρωποι θέλουν να μιλήσουν σε μας, εμφανώς ανακουφισμένοι ότι η «αλήθεια θα γίνει γνωστή στον κόσμο», μερικές φορές μιλάμε με ανθρώπους με τους οποίους δεν θα έπρεπε να μιλάμε μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να προσέχουμε περισσότερο.

Η αλήθεια είναι η μόνη απαίτηση των οικογενειών των θυμάτων της Οδησσού, προτού καν τολμήσουν να εκφράσουν την επιθυμία για δικαιοσύνη. Είναι πολύ βίαιο για αυτές να ακούνε τις ουκρανικές αρχές να διαδίδουν την «επίσημη εκδοχή» τους των «γεγονότων»: πως Ρώσοι τρομοκράτες είχαν διεισδύσει στο Σπίτι των Συνδικάτων και ότι οι Ρώσοι έπρεπε να πεθάνουν.

Σαν το να «σκοτώνεις Ρώσους» να ήταν μια καλή πολιτική, που σέβεται τις ευρωπαϊκές αξίες και πιθανό να φέρει την Ουκρανία πιο κοντά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό ακριβώς είναι το πιο τρομακτικό πρόσωπο του φασισμού: να οδηγεί τους ανθρώπους να βρίσκουν φυσιολογικό να σκοτώνουν αυτήν ή εκείνη την κατηγορία πληθυσμού. Ο συνηθισμένος φασισμός των κοινών ανθρώπων, αυτός ο φασισμός που δεν μπορούμε πλέον να τον κρύβουμε ως τέτοιον στην Ευρώπη.

Κατά τη διάρκεια του γεύματος πένθους που βρεθήκαμε, οι οικογένειές μας διηγούνται πώς εξευτελίζονται από την αστυνομία και την ουκρανική δικαιοσύνη όταν ζητούν πληροφορίες σχετικά με την έρευνα. Λέγεται συχνά: «Αν δεν είστε ευχαριστημένοι, γυρίστε στη Ρωσία». «Αλλά είμαστε Οδεσσίτες, είμαστε εδώ για 4, 5 γενιές! Γιατί να πάω στη Ρωσία, ενώ η Οδησσός είναι το σπίτι μου;» – περισσότεροι από έναν απελπισμένοι μας το είπαν αυτό.

Ένα μεγάλο αίσθημα ευθύνης και ενοχής με πιάνει όταν ακούω τις γυναίκες των οικογενειών σε πένθος να μιλούν για τους νεκρούς, για τις ποιότητές τους και τον παραλογισμό του θανάτου τους, την τερατώδη αδικία αυτού του μαζικού εγκλήματος, της μη κατανόησης επίσης του πώς κάποιος μπορεί απλά να σκοτώσει κάποιον μόνο και μόνο επειδή έχει μια διαφορετική πολιτική άποψη. Νιώθω το βάρος όλων εκείνων που δεν υπάρχουν, των 400 εκατομμυρίων Ευρωπαίων, σε Ανατολή και Δύση, από την Πορτογαλία ως τη Βουλγαρία, τη Γερμανία, τη Φινλανδία και τη Γαλλία, όλοι αυτοί οι ευρωπαίοι πολίτες που δεν νοιάζονται. Νιώθω το βάρος της απουσίας εκείνων που δεν θέλουν να ξέρουν, και που όμως είναι αριστεροί, υπεύθυνοι άνθρωποι που ασχολούνται με τόσες πολλές ανθρωπιστικές αιτίες. Αυτοί οι ακτιβιστές/-ριες, οι φίλοι/-ες δεν θέλουν να γνωρίζουν και πάρα πολλά, ή τουλάχιστον δεν θέλουν να έρθουν εδώ να ακούσουν το κλάμα των γυναικών που έχασαν τον γιο τους, τον αδελφό τους, τον σύζυγό τους, την αδελφή, τη θεία τους, τη μητέρα τους (γιατί υπήρχαν και γυναίκες μεταξύ εκείνων που κάηκαν ζωντανοί και ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου στο Σπίτι των Συνδικάτων). Αισθάνομαι υπεύθυνη, για λογαριασμό εκατοντάδων χιλιάδων Ευρωπαίων, περιέργως, ενώ εγώ είμαι εδώ. Και ακούω τέλεια στην κραυγή και τα δάκρυα των θυμάτων του φασισμού τη διάθεση για εκδίκηση να αναβλύζει. Το λέω και το επαναλαμβάνω και πάλι ότι τελικά καταλαβαίνω γιατί ο πόλεμος της καταστροφής της Γιουγκοσλαβίας ήταν δυνατός. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ναι, τόσοι πολλοί άνθρωποι, τόσοι πολλοί ακτιβιστές, οι ηγέτες των πολιτικών οργανώσεων στη Δύση δεν θέλησαν να ξέρουν ή δεν ήθελαν να κουνηθούν. Στα Ανατολικά της Ευρώπης είμαστε πάντα στην Ευρώπη, αλλά αισθανόμαστε μόνοι και εγκαταλειμμένοι από τους Ευρωπαίους.

Παίρνω τον λόγο για να εκφράσω αυτά τα συναισθήματα. Οι μητέρες των παιδιών της Οδησσού που σκοτώθηκαν από τους φασίστες μας φωνάζουν καταπρόσωπα: «Πείτε την αλήθεια, πείτε την αλήθεια πάνω απ’ όλα, όλη την αλήθεια! Τα παιδιά μας ήταν καλοί άνθρωποι! Δεν ήταν αλήτες και απόβλητοι! Το αντίθετο μάλιστα, ήταν μηχανικοί υπολογιστών, δάσκαλοι, ποιητές, δημοσιογράφοι, φοιτητές design… Πείτε την αλήθεια, γιατί αλλιώς οι φασίστες θα σας πιάσουν κι εσάς. Δεν θα ξεφύγετε, μη νομίζετε ότι θα τους ξεφύγετε!» Σκέφτομαι τον Παύλο Φύσσα, τον Κλεμάν Μερίκ και ξέρω ότι είναι αλήθεια. Αλλά πώς να πείσω τους συμπατριώτες μου στην Ευρώπη, από την Γαλλία, την Ναβάρρα και την Πολωνία, πως το να πάμε στην Οδησσό, να δούμε το Ντονμπάς, είναι εξίσου σημαντικό ή και ακόμα πιο σημαντικό από το να μιλήσουμε για την κλιματική αλλαγή στην επικείμενη διάσκεψη του Παρισιού;

Μπορώ μόνο να υποσχεθώ στις Μητέρες της Οδησσού να πω την αλήθεια, όλη την αλήθεια. Και γι’ αυτό σας τη γράφω εδώ, προτού να μπορέσω καν να σας στείλω φωτογραφίες. Αύριο πάμε στη φυλακή να πάρουμε μαρτυρίες για την αυθαίρετη κράτηση των 100 πολιτικών κρατουμένων από την Οδησσό.

Μόνικα Καρμπόφσκα

http://www.eek.gr/index.php/international/3441-odissos-2-maiou-2015

ΔΙΗΜΕΡΟ ΔΟΜΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: Διαχείριση του «έντιμου συμβιβασμού» ή αγώνας μέχρι τη νίκη;

ΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΕΣ

7bdde-_mg_4101
Μέσα στα 5 χρόνια μνημονιακής πολιτικής που έχουν προηγηθεί, χρόνια έντασης της καπιταλιστικής κρίσης και παρακμής, δημιουργήθηκαν διάφορες μορφές αντίστασης συνολικά ενάντια στην ανθρωπιστική καταστροφή. Αυτές οι προσπάθειες, οι δομές αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης, είναι καρπός συγκρούσεων με τις κυβερνήσεις των προηγούμενων χρόνων. Σε αυτά τα 5 χρόνια δεν ενσωματώθηκαν από τις κυβερνήσεις και την εξουσία, δε λύγισαν στις απειλές και τις επιθέσεις.
Σήμερα καλούνται να σχεδιάσουν τη δράση τους σε κρίσιμες στιγμές όπου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τους εθνικιστές ΑΝΕΛ επιχειρεί έναν αδύνατο συμβιβασμό: Από τη μια πλευρά να ικανοποιήσει το λαϊκό κύμα αγανάκτησης που έριξε στις 25Γενάρη τους κοινωνικούς ισοπεδωτές της ζωής μας και από την άλλη να ικανοποιήσει τα αιτήματα της τρόικας χωρίς να διαταράξει τη κυρίαρχη θέση του χρηματιστικού κεφαλαίου στην Ευρώπη.
Για το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα, αυτές οι δομές, μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν σημείο αναφοράς για την οργάνωση της κοινωνικής αλληλεγγύης. Να γίνουν τόποι έμπρακτης και καθολικής διεκδίκησης των δικαιωμάτων σε υγεία, παιδεία, σίτιση, στέγαση. Μπορούν και πρέπει να επαναθεμελιώσουν την έννοια της κοινωνικής φροντίδας σε νέες βάσεις, σε ρήξη με τις λογικές και τις πρακτικές της περιθωριοποίησης, του κοινωνικού αποκλεισμού αλλά της φιλανθρωπίας.
Δεν υποκαθιστούν ένα ανύπαρκτο κοινωνικό κράτος, αλλά θέτουν τις βάσεις για τη δημιουργία ενός νέου, ριζικά διαφορετικού μοντέλου φροντίδας κοινωνικής πρόνοιας και προστασίας, θεμελιωμένου στη βάση της συλλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης, ενάντια στην εμπορευματοποίηση της υγείας και της παιδείας, την απαξίωση και την αποξένωση των ανθρώπων.

Το ζήτημα είναι συνδεδεμένο με το ζήτημα της κυβέρνησης και του κράτους.
Οι δομές αλληλεγγύης θα αποτελέσουν το μηχανισμό αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης εντασσόμενες στο αστικό κράτος ή θα αντιμετωπίσουν με αγωνιστικό τρόπο τον συμβιβασμό της κυβέρνησης με ένα νέο μνημόνιο; Θα συνεχίσουν τη πολιτική της αυτο-οργάνωσης «των από τα κάτω» ή θα αναλάβουν να διαχειριστούν τις συνέπειες του συμβιβασμού;
Τελικά αυτές οι δομές δεν πρέπει και δε μπορούν να διεκδικούν το ρόλο διαχειριστή της κρίσης και της εξαθλίωσης. Πρέπει να λειτουργούν ως εργαστήρια παραγωγής μιας καινούργιας αντίληψης για τη φροντίδα του πληθυσμού, μιας νέας συλλογικής πρακτικής οργάνωσης των υπηρεσιών.
Για το Ε.Ε.Κ. βασική προϋπόθεση για να έχει υγεία, παιδεία, σπίτι και τροφή, ηλεκτρικό ρεύμα η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι, όλα τα καταπιεζόμενα και εκμεταλλευόμενα κοινωνικά στρώματα, είναι η μονομερής και χωρίς όρους διαγραφή του χρέους, η εθνικοποίηση των τραπεζών και των νευραλγικών τομέων της οικονομίας και η οργάνωσή της σε σοσιαλιστικές βάσεις με εργατική εξουσία. Όλες οι ανάγκες για τις οποίες πάλεψαν οι δομές αλληλεγγύης όλα αυτά τα χρόνια, δε μπορούν να χωρέσουν σε διαπραγματεύσεις, δεν μπορούν να ανθίσουν μέσα από συμβιβασμούς με τους τοκογλύφους δανειστές.
Τέτοια αγωνιζόμενα τμήματα (εργαζόμενοι του εργοστασίου της ΒΙΟΜΕ, καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, διαθέσιμοι εκπαιδευτικοί και σχολικοί φύλακες, οι εργάτες των Τσιμέντων Χαλκίδας, πρωτοπόροι αγωνιστές Κοινωνικών Ιατρείων), στις αρχές του Απρίλη, διοργάνωσαν και συμμετείχαν στο Καραβάνι Αλληλεγγύης και Αγώνα, σπάζοντας την αναμονή, και βροντοφωνάζοντας ότι «οι εργατικές και κοινωνικές μας ανάγκες είναι αδιαπραγμάτευτες».

Στηρίξαμε ολόψυχα την πρωτοβουλία «των από τα κάτω» γιατί ακράδαντα πιστεύουμε ότι η μόνη ελπίδα είναι η αγωνιζόμενη και καταπιεσμένη τάξη.
Οι Δομές Αλληλεγγύης έχουν την επιλογή να συμμετάσχουν στο δικό τους Καραβάνι Αγώνα & Αλληλεγγύης και να ενωθούν έμπρακτα με τα μαχόμενα τμήματα της εργατικής τάξης που διεκδικούν τώρα, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, τη ζωή που μας έκλεψαν.

9/5/2015

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ

http://www.eek.gr/index.php/announcements/3445-oi-ergatikes-kai-koinonikes-anagkes-einai-adiapragmateftes

Διαφάνεια στην διαχείριση των οικονομικών του ΤΕΕ, με έλεγχο και ενημέρωση των εργαζομένων.

Το ψήφισμα τέθηκε σε ψηφοφορία και υπερψηφίστηκε με την πρόταση του εργατικού ελέγχου επί των οικονομικών της διοίκησης καθώς έχουν αναιτιολόγητα υπάρξει καθυστερήσεις στη μισθοδοσία των υπαλλήλων.

ΨΗΦΙΣΜΑ

Του 33ου Συνεδρίου

της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σωματείων Εργαζομένων Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε.

(Π.Ο.Σ.Ε.Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ.)

Όχι στην απαξίωση του ΤΕΕ και στη σταδιακή μετατροπή του σε διαχειριστή κονδυλίων του ΕΣΠΑ.

Διαφάνεια στην διαχείριση των οικονομικών του, με έλεγχο και ενημέρωση των εργαζομένων.

Καμιά ανταποδοτικότητα στις υπηρεσίες που παρέχει το ΤΕΕ στους Μηχανικούς μέλη του.

Διατήρηση του ρόλου του ως Επιστημονικού Τεχνικού Συμβούλου της κοινωνίας στο πλαίσιο της ανάπτυξης προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων.

Αθήνα 6 Μαΐου 2015

ΔΙΗΜΕΡΟ ΔΟΜΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: Γιατί τόσο βιαστικά χωρίς καμιά συζήτηση;

Παραθέτουμε την απόφαση της Λαϊκής Συνέλευσης γειτονιάς Αγ. Νεκταρίου (ΛΣΑΝ) στο Βόλο με τις εύλογες ενστάσεις και παρατηρήσεις.

Το γεγονός ότι η απόφαση καλλιεργήθηκε εσπευσμένα και πιθανότατα από τη πίσω πόρτα, παρακάμπτοντας το περιεχόμενο του διημέρου, στη λογική του take it or leave it, δημιουργεί μια εσωτερική διάσπαση στο μέτωπο αγώνα των κοινωνικών ιατρείων που αναρωτιούνται ποιο είναι το περιεχόμενο του διημέρου και το οποίο πιθανότατα να ανακοινωθεί αύριο μετά από τη σύσκεψη των Αθηνών.

☆

Μετά από τρεις πανελλαδικές συναντήσεις των ΚΙΑ & ΚΙΦΑ, μετά τις εκλογές της 25ης Γενάρη, τη συμμετοχή εθνικιστών στη κυβέρνηση, την εκλογή Προκόπη, το eurogroup της 20ης Φλεβάρη και τις ατέρμονες διαπραγματεύσεις και τις «κόκκινες» γραμμές, το σημαντικότερο ερώτημα που έχει τεθεί από την εσωτερική αλληλογραφία των ιατρείων είναι το εξής:

Ποια είναι η «νέα κατάσταση και τα νέα καθήκοντα». Η ΛΣΑΝ που συμμετείχε ενεργά στο Καραβάνι Αγώνα & Αλληλεγγύης στις 3-6 Απρίλη, δίνει τη δική της απάντηση.

1η πανελλαδική συνάντηση δομών αλληλεγγύης, στις 9-10 Μαίου στο Γεωπονικό πανεπιστήμιο!

Η Λαϊκή Συνέλευση Γειτονιάς Αγ. Νεκταρίου και το Ιατρείο Αλληλεγγύης, πήρε την απόφαση να μη συμμετέχει στο διήμερο δομών αλληλεγγύης, 9 – 10 Μαΐου στην Αθήνα.

Είμαστε αντίθετοι στη διαδικασία συγκρότησης του συγκεκριμένου διημέρου.

Η πρόσκληση στάλθηκε με έτοιμες θεματικές, χωρίς να τίθενται όροι συνδιαμόρφωσης. Δεν κοινοποιήθηκε στη δημόσια  πλατφόρμα των ιατρείων, βάζοντας έτσι εξαρχής κριτήρια διαχωρισμού, που δε γνωστοποιούνται.

Κριτήρια όμως που, πιθανώς, μπορούν να αφορούν θεσμικούς και εξωθεσμικούς φορείς, που καλούνται όλοι μαζί κατά το διήμερο, να μπουν σε ένα διάλογο ώστε τελικά να συνδράμουν, ελέγξουν την κυβερνητική πολιτική.

Τα καθήκοντά μας παραμένουν τα ίδια, όπως και η κατάσταση:

Απέναντι στην ανεργία, τη φοροληστεία, τα χαράτσια, τις μειώσεις των μισθών, συντάξεων και την διαγραφή των κοινωνικών αγαθών για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι, έχουμε αντιτάξει το σύνθημα «Δεν πληρώνουμε τη κρίση του καπιταλισμού, Ούτε ένα ευρώ για τους τοκογλύφους».

Απέναντι στην «εθνική» υποχρέωση να πληρώσουμε το χρέος των καπιταλιστών έχουμε αντιτάξει το σύνθημα «Όλο το χρέος να διαγραφεί», σύνθημα που μας διαχωρίζει από τη ρηχή κινηματική διαμαρτυρία και το φόρτωμα των βαρών στις πλάτες του λαού.

Απέναντι στην εξαΰλωση των κοινωνικών αγαθών και την αποστέρηση των στοιχειωδών για τη ζωή, τη πλήρη ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση, έχουμε αντιτάξει το σύνθημα «Όλα τα κοινωνικά αγαθά είναι δωρεάν».

Η Δημόσια Δωρεάν Υγεία, Παιδεία και κάθε αγαθό και δικαίωμα όπως στέγαση, σίτιση, είναι αυτονόητα. Δε θέλουμε να γίνουμε συμμέτοχοι σε ένα κυβερνητικό έργο που θέτει κριτήρια σε «δικαιούχους «.

Στην ανθρωποφάγο κρίση του καπιταλισμού, αγωνιζόμαστε για την ανατροπή και την εδραίωση της ζωής μας. Καμιά συμμετοχή σε μνημονιακές πολιτικές που συνεχίζουν να στηρίζουν την κρίση.

Οι κοινωνικοί και εργατικοί αγώνες για εμάς είναι αδιαπραγμάτευτοι.

http://denplirono-anatropi.blogspot.gr/2015/05/1-9-10.html

Υγειονομικοί: απεργία στις 20 Μάη. Λεφτά στα Νοσοκομεία και όχι για το χρέος!

Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημοσίων Νοσοκομείων

Με ΑΠΟΦΑΣΗ της ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015 Ο Ρ Γ Α Ν Ω Ν Ο Υ Μ Ε

24ΩΡΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΑΝΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ 20 ΜΑΗ 2015

και ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στις 12.30μμ έξω από το Υπουργείο Υγείας

Σας καλούμε να προπαγανδίσετε την Κινητοποίηση. Ταυτόχρονα να νοικιάσετε πούλμαν από όλη την χώρα, για οργανωμένη κάθοδο στη ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ της Αθήνας. Να καλέσετε σε συμμετοχή στη Συγκέντρωση τους εργαζομένους των εργολάβων, που βιώνουν εργασιακό μεσαίωνα.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.

Με ΕΝΟΤΗΤΑ αντιμετωπίζουμε τα μείζονα προβλήματα που είναι

ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

– ΔΩΡΕΑΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΙΑ ΜΕ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ

– ΕΠΑΡΚΗ ΣΤΕΛΕΧΩΣΗ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ

– ΕΞΟΦΛΗΣΗ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΝΥΧΤΕΡΙΝΩΝ – ΑΡΓΙΩΝ

– ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΑΠΩΛΕΙΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ Ε.Ε. ΤΗΣ ΠΟΕΔΗΝ

ΑΘΗΝΑ 5/5/2015