ΝΗΣΙ ΤΡΙΚΕΡΙ: Τι γυρεύουν οι φασίστες στο νησί της εξορίας;

Φασιστικού τύπου επίθεση αποκαλύπτεται στο νότιο άκρο του Πηλίου, στο Νησί του Τρικερίου, από καταγγελίες κατοίκων οι οποίοι προφανώς δεν ξέρουν με ποιο τρόπο να διαχειριστούν στην πολύ μικρή κοινωνία, τη φασιστική ρατσιστική επίθεση.

http://www.vforvolos.gr/local-news/to-nisi-tou-trikeriou-ipothalptei-fasistikes-epitheseis/#.VTp5IJOTwuc

Υπενθυμίζουμε ότι το Νησί υπήρξε μαρτυρικός τόπος εξορίας. Σωστά το παρακάτω άρθρο επισημαίνει ότι πρόκειται για τους νέους δεσμοφύλακες που ξέμειναν από την εποχή του Εμφυλίου.

Τι γυρεύουν οι φασίστες στο νησί της εξορίας;

“Το Τρίκερι πέρασε στη λαϊκή μνήμη σαν τόπος εξορίας χιλιάδων αγωνιστών και αγωνιστριών που πάλεψαν για ελευθερία, ειρήνη κι ανεξαρτησία στα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου. Αγωνιστές εξορίστηκαν στο νησί από το 1947 ως το 1949, χρονιά που μεταφέρουν εκεί τις γυναίκες, για να τις πάνε το 1950 στη Μακρόνησο και μετά πάλι στο Τρίκερι από το 1951 ως το 1953.”

“Γυναίκες που δεν απαρνήθηκαν, δεν πρόδωσαν τους δικούς τους και τον αγώνα, δεν υπέγραφαν “δηλώσεις μετανοίας”, γυναίκες που δε λύγισαν.”, ήταν αυτές που στάλθηκαν εξόριστες στο νησί στο Τρίκερι.

“Ταξιδεύοντας σε άθλιες συνθήκες, τσουβαλιασμένες μέσα σε σαπιοκάραβα, μετά από τα δεινά της εξορίας στο προηγούμενο στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Χίο, με το φόβο του θανάτου να καραδοκεί κάθε στιγμή από τους χωροφυλάκους, οι πρώτες που έφτασαν νύχτα στο νησί Τρίκερι βρήκαν αντίσκηνα και μισογκρεμισμένα τοιχάκια, έργα των αντρών που είχαν προηγηθεί σ’ αυτή την εξορία, στον ψηλότερο λόφο όπου ήταν χτισμένο ένα μοναστήρι από το 1840.”

“Η απάντηση των χωροφυλάκων στην ανυποχώρητη στάση τους ήταν κάθε φορά το ανελέητο ξύλο μέχρι αναπηρίας, η απομόνωση, οι εξευτελισμοί, τα βασανιστήρια στρατοπέδου όπως να φέρνουνε το μοναστήρι γύρω-γύρω ασταμάτητα, με συνεχείς καταναγκαστικές εργασίες, πολλές φορές χωρίς διακοπή για το συσσίτιο, διαρκείς απειλές εκτελέσεων και στρατοδικείων και απαγόρευση σε γράμματα, δέματα ή επιταγές από συγγενείς. Ήταν εξαιρετικά δύσκολα τα πράγματα εκεί γιατί ήταν κυριολεκτικά απομονωμένες, στα χέρια του χωροφύλακα.”

“Ο περίφημος για το φιλανθρωπικό του έργο Ερυθρός Σταυρός δεν αναγνώριζε ως πολιτικούς κρατούμενους τα παιδιά των γυναικών, έτσι που το καλοκαίρι του 1949 το φαγητό δεν έφτανε ούτε για τις επίσημα γραμμένες στους καταλόγους και περίπου 180 παιδάκια θα είχαν βρει βέβαιο θάνατο από την πείνα, μαζί και οι γυναίκες, αν το νησί το ίδιο δεν τις έσωζε”

Αναφέρει χαρακτηριστικά δημοσίευμα στο poreia.net,και αναρωτιόμαστε, οι φασίστες που δρουν στο νησί στο Τρίκερι, ξέμειναν ως δεσμοφύλακες από τα χρόνια της εξορίας; Συνεχίζουν το έργο του βασανιστή για να μη σβήσει από το νησί;

Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε πως η φασιστική – δολοφονική επίθεση σημειώθηκε σε μια πολύ μικρή κοινωνία και όχι στο κέντρο της πόλης.

Είναι επίσης σημαντικό να παρατηρήσουμε πως το περιστατικό που σημειώθηκε πρώτη φορά πέρυσι, συνέβη λίγο καιρό πριν τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, και φέτος επαναλήφθηκε λίγες μέρες αφού σημειώθηκαν ξανά περιστατικά φασιστικών επιθέσεων στο κέντρο της Αθήνας.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για συντονισμένες επιθέσεις. Στην προκειμένη περίπτωση, οι δέκα φασίστες της περιοχής δεν έχουν καμιά συγκράτηση στο να επιτεθούν σε άνθρωπο με μαχαίρια και καδρόνια. Δεν έχουν καμιά ανησυχία πως η τοπική κοινωνία θα τους καταγγείλει. Με την ανοχή της βγαίνουν για κυνήγι.

Οι υπόλοιποι μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην περιοχή δεν αντιδρούν. Σε κλίμα φόβου τρώνε και πίνουν μαζί με τους φασίστες και τους ντόπιους, και όταν οι φασίστες βγαίνουν στους δρόμους του νησιού για κυνήγι, φοβισμένοι υποκρίνονται πως δεν είδαν τίποτα.

Και η δημοτική αρχή τι κάνει; Περιμένει να υπάρξει δολοφονία για να παρέμβει;

Ο ρόλος της αστυνομίας. Είναι προφανές από την στάση της απέναντι στο ζήτημα και απέναντι στο θέμα της Χ.Α. γενικώς.

Πριν πούμε “εντάξει μωρέ, ένας Αλβανός είναι” ας αναλογιστούμε 30χρονους Έλληνες στο εξωτερικό που έφυγαν για να βρουν δουλειά, να πέφτουν θύματα φασιστικών ομάδων λόγω καταγωγής.

Και επιτέλους το αυτονόητο. Στο νησί της εξορίας δεν επιτρέπεται να αναβιώνουν βασανιστές και φασίστες.

Ούτε στο νησί, ούτε πουθενά.

Ηλέκτρα Προσήλια

ΟΧΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΑΚΩΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΩΝ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ

ΚΙΝΗΣΗ ΜΕΤΩΠΙΚΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ (ΚΙΝΗ.Μ.Α) ΟΤΑ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ

ΟΧΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΑΚΩΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΩΝ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ
ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΩΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ

Καταγγέλλουμε την αντεργατική-αντιλαϊκή απόφαση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου στις 20/4/2015 (η οποία μάλιστα έχει και αναδρομική ισχύ από τις 17/3/2015), επιβάλλει τη δέσμευση των διαθέσιμων χρημάτων των Φορέων Γενικής Κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένων των δήμων και περιφερειών. Τα χρήματα πάνε στην Τράπεζα Ελλάδος προς «επένδυση», πλην όσων είναι άμεσα αναγκαία για τις επόμενες 15 μέρες. Θα χρησιμοποιηθούν για έκδοση τίτλων μικρής διάρκειας για να καλυφτούν κρατικές ανάγκες, όπως αναφέρει η κυβέρνηση. Την ίδια ώρα πληρώνονται κανονικά οι δόσεις στους δανειστές, το ΔΝΤ, η Ε.Ε. και την ΕΚΤ. Ότι ζήσαμε το 2012 με το PSI σε μια νέα έκδοση.
Η απόφαση αυτή είναι συνέχεια της γραμμής επιδίωξης του «έντιμου συμβιβασμού» και της πάση θυσία αποπληρωμής των δόσεων του ληστρικού δημόσιου χρέους, που οι εργαζόμενοι με τεράστιες θυσίες το έχουν χιλιοπληρώσει την τελευταία 5ετία.
Στην ήδη τραγική οικονομική κατάσταση των δήμων (η κρατική επιχορήγηση έχει μειωθεί κατά 80% από το 2009 ενώ οι τομείς αρμοδιότητας έχουν αυξηθεί) η απόφαση οδηγεί στην αδυναμία λειτουργίας τους, στην ακόμη μεγαλύτερη μείωση των κοινωνικών δαπανών και σε νέα επιβάρυνση για τους εργαζόμενους και το λαό.
Με πάλη ταξική, πάλη για ζωή ενάντια στο » μαύρο» που επιβάλλουν κράτος και αφεντικά, να πορευθούμε μαζί οι εργαζόμενοι, σε δρόμους σύγκρουσης με τους εκφραστές των μνημονιακών πολιτικών και του συστήματος τους, ενάντια στην ανεργία, την φτώχεια και την εξαθλίωση που μας επιβάλλει το κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, με τα πολυώνυμα μνημόνια και τα μέτρα που μας φορτώνουν στην πλάτη για τη σωτηρία των τραπεζών και την ικανοποίηση της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ.
Να πορευθούμε σε δρόμους διεκδίκησης, αυτοδιαχείρισης, ταξικής αλληλεγγύης και δημιουργίας νέων τρόπων οργάνωσης της ζωής μας, της εργασίας μας, των αναγκών και των επιθυμιών μας.
Για να ξημερώσουν επιτέλους και οι δικές μας «ωραίες μέρες».

ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝΕ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΝΕ, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ

ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΧΡΕΟΣ

Οι κοινωνικές και εργατικές ανάγκες είναι αδιαπραγμάτευτες!