Για ένα μαχόμενο αγωνιστικό συνδικαλιστικό σχήμα των εργαζομένων στο ΙΚΑ

Για ένα μαχόμενο αγωνιστικό συνδικαλιστικό σχήμα των εργαζομένων στο ΙΚΑ
του Γιάννη Χατζηγιάννη (εργαζόμενος ΙΚΑ Βόλου)

Συναδέλφισες και Συνάδελφοι,

Τρία  Μνημόνια και 4 χρόνια μετά το «λεφτά υπάρχουν», 3 χρόνια από τη βίαιη πρόσδεση της χώρας στο ζυγό των μνημονίων, τα «πρωτογενή» πλεονάσματα, τη περίφημη «έξοδο στις αγορές» και τo success story που συνοψίζεται στην αύξηση του δημόσιου χρέους στα 321,5δις€ , η επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και του λαού έχει προσλάβει διαστάσεις μιας βιβλικής κοινωνικής καταστροφής.
Το Μνημόνιο III είναι «εδώ», για να ξεθεμελιώσει ότι παρέμεινε «όρθιο» διαλύοντας κατακτήσεις ενός και πλέον αιώνα. 150.000 απολύσεις στο Δημόσιο, ανελέητη φορομπηχτική λαίλαπα, διάλυση της Παιδείας, της Υγείας, της Πρόνοιας, κατάργηση Συλλογικών Συμβάσεων και ισοπέδωση μισθών και δικαιωμάτων, ξεπούλημα των δημόσιων αγαθών…. και η λίστα συνεχίζεται ανεξάντλητη. Οι συνδικαλιστικές μας ηγεσίες θεωρούν τη κατάσταση αυτή ως «το μικρότερο κακό» (ανακοίνωση ΠΟΣΕ-ΙΚΑ για τις πρόσφατες διαθεσιμότητες), ενώ οι ηγεσίες των πρωτοβάθμιων συλλόγων μας αποδείχτηκαν απολύτως ανεπαρκείς για να σηκώσουν το γάντι της αναμέτρησης.
Οι τροϊκανοί (ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ) και οι ντόπιοι υπηρέτες τους μέσα από μια ασύστολη δημαγωγία και παραπλάνηση γιγαντιαίων διαστάσεων, συνεπικουρούμενοι από τα δημοσιογραφικά φερέφωνα και τους μεγαλοκαναλάρχες, συσκοτίζουν τις πραγματικές αιτίες της κρίσης στη χώρα μας. Μιας κρίσης που για εμάς δεν είναι τοπική, αν και στην Ελλάδα, όπως και στον υπόλοιπο Ευρωπαϊκό νότο, πήρε οξυμένα χαρακτηριστικά, που δεν αφορά τον ένα ή τον άλλο τομέα της οικονομίας ή της πολιτικής, που δεν είναι ευκαιριακή ή κυκλική αλλά αντίθετα τα χαρακτηριστικά της έχουν παγκόσμιο, δομικό και ιστορικό χαρακτήρα κι αγγίζουν κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας.
Όμως, όλες οι προσπάθειες που έχουν γίνει μέχρι σήμερα από τους διεθνείς και ντόπιους ληστές έχουν αποτύχει. Κάθε απόφαση που έχει παρθεί για να αντιμετωπιστεί η κρίση του κεφαλαίου, πολύ σύντομα οδηγεί σε νέες εξεγέρσεις, επαναστάσεις κι αντεπαναστάσεις.

Η πραγματικότητα όπως τη βιώνουμε
Ενώ προσπάθησαν να μας πείσουν ότι η κρίση είναι ελληνικό φαινόμενο, αφού «ζούσαμε περισσότερο από όσο παράγαμε» ήρθε η σειρά της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Κύπρου, αλλά ακόμη και της Γαλλίας να χτυπηθούν από τις «αγορές» και οι λαοί τους να βιώσουν την «δημοσιονομική προσαρμογή». Οι χώρες που θα αποτελούσαν την «ατμομηχανή» του πλανήτη έχουν ήδη μπει σε περιπέτειες οικονομικές με αποτέλεσμα νέες κοινωνικές αναταραχές. Γείτονες χώρες, όπως η Τουρκία, παραδείγματα οικονομικής ανάπτυξης βουλιάζουν στην οικονομική και πολιτική κρίση ενώ η Ευρώπη μπαίνει σε νέο φαύλο κύκλο αποπληθωρισμού, ύφεσης, ανεργίας.
Κι έπεται η συνέχεια για όλους τους λαούς της Ευρώπης με την εφαρμογή της Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας ή τη μπότα των εθνικιστικών ή φασιστικών συμμοριών.
Ενώ λοιδόρησαν τους εργαζόμενους ως τεμπέληδες, χαραμοφάηδες, κηφήνες και τζίτζικες, ενώ στοχοποίησαν τα εργασιακά δικαιώματα σαν προνόμια, ενώ λασπολόγησαν τους εργαζόμενους του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα, βαφτίζοντας τους «ρετιρέ», σε μια προσπάθεια να καθαγιάσουν τους πραγματικούς υπεύθυνους για την κρίση δηλαδή τους καπιταλιστές, τραπεζίτες, ντόπιους και ξένους βιομήχανους, ήρθαν οι διάφορες λίστες να αποδείξουν περίτρανα ότι την ώρα που οι εργαζόμενοι καλούνται να ζήσουν με μισθούς πείνας, χωρίς δικαιώματα, την ώρα που οι άνεργοι υπερβαίνουν το 1.500.000, κάποιοι θησαυρίζουν μεταφέροντας τις συνέπειες τις κρίσης πάνω στις πλάτες της δυστυχίας του ρημαγμένου εργαζόμενου λαού. Την ώρα που οι οικογένειες των εργαζόμενων και των ανέργων πάγωσαν από το κρύο, η κυβέρνηση δημαγωγεί για την «ανάπτυξη» που οραματίζονται ότι θα έρθει, πάνω στα εργασιακά και κοινωνικά ερείπια.

Το συνδικαλιστικό ζήτημα έχει γίνει ….. πολιτικόν…
Η κρίση (οικονομική, κοινωνική, πολιτική) έχει βρει την ηγεσία του εργατικού κινήματος σε μια οργανωτική, ιδεολογική και πολιτική παράλυση και σύγχυση. Βρήκε συνδικάτα ανέτοιμα, χωρίς μαζικότητα, γραφειοκρατικά, χωρίς εσωτερική δημοκρατική ζωή και ζωντάνια, χωρίς ταξικό προσανατολισμό, με συνδιαχειριστική λογική, με λογική συναίνεσης στην δημοσιονομική προσαρμογή πάνω στις πλάτες των εργαζομένων.
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες σε πολλά πρωτοβάθμια, στα δευτεροβάθμια (ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα) και τριτοβάθμια (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ) συνδικάτα, που κυριαρχούνται από τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ), για χρόνια καλλιέργησαν τη λογική της ανάθεσης και του ρουσφετιού.
Για χρόνια, συνεπικουρούμενες και από άλλες συνδικαλιστικές δυνάμεις στρογγυλοκάθονταν στα τραπέζια του «κοινωνικού διαλόγου» δηλαδή της εθελοντικής υποταγής των εργαζομένων στις κάθε ορέξεις του ΣΕΒ και των κυβερνήσεων και παζάρευαν την απεμπόληση εργασιακών δικαιωμάτων. Πέρα και έξω από την οργανωμένη μαζική πάλη των εργαζομένων, καλλιεργούσαν τη μοιρολατρία, την συνδικαλιστική «αυθεντία», που θα λύσει τα προβλήματα με τις προσωπικές επαφές, τον προσωπικό αριβισμό, τις διαδρομές σε υπουργεία, διοικητές και στο τέλος αποκοίμισαν συνειδητά τους εργαζόμενους σαμποτάροντας τους αγώνες με άσφαιρες 24ωρες απεργίες για να «ξεφουσκώσουν» το εργατικό κίνημα, να καθυποτάξουν το αίτημα για ενότητα των αγώνων προκειμένου να πολεμηθούν, μνημόνια, μέτρα και κυβερνήσεις απεμπολώντας το αίτημα για συνειδητή οργανωμένη και μέχρι τέλους απεργία διαρκείας.
Οι τελευταίες μεγάλες απεργιακές μάχες του 2013, βρήκε τα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα σε θέση μάχης…με ψηφίσματα, με διαμαρτυρίες στους υπουργούς για να εξαιρεθεί ο κλάδος και να πάνε να πνιγούν όλοι οι άλλοι. Ο μύθος της εξαίρεσης έχει καταρρεύσει και οι μηχανισμοί υποταγής έχουν πλέον εκτεθεί ανεπανόρθωτα στα μάτια των εργαζομένων. Όχι τυχαία, ο σύλλογός μας ήταν από τους μοναδικούς που υπερψήφισε τη συνέχιση των 5θήμερων απεργιακών κινητοποιήσεων πέρυσι το Σεπτέμβρη 2013 όταν φαινόταν ότι υπάρχει η δυνατότητα συσπείρωσης των εργαζομένων ενάντια στα νέα κυβερνητικά μέτρα.

Απαιτείται σε όλους τους εργατικούς αγώνες ένα ξεκάθαρο μήνυμα, προϊόν των καιρών μας:
• Η ενότητα στη δράση είναι, όχι απλώς απαραίτητη, αλλά αναγκαία και κανένας δεν μπορεί να νικήσει μόνος του το συγκεντρωτικό κράτος. Ενότητα μεταξύ ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων, ανεξαρτήτως μορφής και σχέσεως εργασίας, εργαζομένων και ανέργων καθώς η πολιτική των διαχωρισμών (μόνιμων, ελαστικά αποσχολούμενων, εργολαβικών, μαθητευόμενων, ωφελούμενων, κλπ) διαλύει τα συνδικάτα κι αποδυναμώνει τον αγώνα μας.
• Η εποχή των κλαδικών, ξεχωριστών αγώνων έχει τελειώσει. Η εποχή των καθαρών συνδικαλιστικών αιτημάτων (χωρίς να παραιτούμαστε από τη διεκδίκηση τους) έχει παρέλθει. Όλα τα μερικά αιτήματα αποκτούν άμεσο πολιτικό χαρακτήρα και μετατρέπονται σε μια σύγκρουση με τις κυβερνήσεις των μνημονίων.
• Πλήρης πολιτική ανεξαρτησία της τάξης μας από τα συμφέροντα των αστικών κυβερνήσεων, των εργοδοτών και των συνδικαλιστών γραφειοκρατών που ζουν στους διαδρόμους των υπουργείων αντί να υπερασπίζονται στους δρόμους μέχρι τέλους τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Παρά την υπονομευτική στάση των ηγεσιών σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που δεν σχεδίασαν ένα συνεκτικό κλιμακούμενο αγωνιστικό πλαίσιο δράσης για την απόκρουση και ανατροπή των μέτρων, μεγάλα τμήματα των εργαζομένων συνειδητοποιούν ότι, μπροστά στο μαύρο μέλλον που τους ετοιμάζουν, υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι:
• ή ο αδιέξοδος δρόμος της ατομικής λύσης που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη μοιρολατρία, στην απογοήτευση και την απόλυτη καθυπόταξη,
• ή ο μαζικός, οργανωμένος, ανειρήνευτος αγώνας των εργαζομένων ενάντια στη βαρβαρότητα του κεφαλαίου, που με πρόσχημα την δικιά του κρίση και εργαλείο τα αντιλαϊκά μνημόνια σπρώχνει μαζικά στην εξαθλίωση.

Ο σύλλογός μας σε κρίση
Σε αυτό το πλαίσιο κινήθηκε και ο αγώνας των εργαζομένων στο ΙΚΑ, του μεγαλύτερου ασφαλιστικού φορέα της χώρας που οι εργαζόμενοί του υπέστησαν όλα τα αντιλαϊκά μνημονιακά μέτρα (μειώσεις μισθών, εφεδρείες, κατάργηση επιδομάτων, κλείσιμο καταστημάτων, αύξηση του ωραρίου, κατάργηση αδειών, νέο σύστημα αυτό-απολύσεων κλπ) αλλά και το σύνολο των μέτρων (φορολογικά, χαράτσια, ασφαλιστικό, υγεία, παιδεία, πρόνοια) που αφορούν όλους τους εργαζόμενους.
Ο σύλλογός μας μετά από ένα κύμα παραιτήσεων μελών στο ΔΣ και διαρκών ανακατατάξεων δεν έχει καταφέρει να λειτουργήσει, παρά μόνο μετ΄ εμποδίων. Δεν έχει καταφέρει να ενημερώνει για όλες τις εξελίξεις αποτελεσματικά, να πάρει πρωτοβουλίες τοπικά, περιφερειακά και κεντρικά. Να καταθέσει ένα πρόγραμμα μάχης, να σταθεί ενάντια στη γραμμή του συμβιβασμού στα ανώτερα συνδικαλιστικά μας όργανα και να παλέψει να οργανώσει τον αγώνα των εργαζομένων.
Η έλλειψη οργάνωσης, η έλλειψη συμμαχιών με ομοειδείς εργασιακούς χώρους, η αποσπασματική τακτική των αγώνων αλλά και τα αιτήματα πάλης του συνδικαλιστικού κινήματος αποσυσπειρώνουν τη βάση των εργαζομένων και καλλιεργούν την αίσθηση της ηττοπάθειας και της ματαιότητας των αγώνων.
Οι λογικές των «εξαιρέσεων», «του μικρότερου κακού», των προσωπικών επαφών, του συνδικαλισμού των διαδρόμων, της ανάθεσης και των «πεφωτισμένων» ηγεσιών, της εξάντλησης των «αγώνων» σε μηνύσεις για … μετά θάνατο δικαίωση, που καλλιεργήθηκαν σε μια προηγούμενη «εύρωστη» οικονομικά περίοδο, έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Και όποιες συνδικαλιστικές δυνάμεις εξακολουθούν να τις καλλιεργούν, το κάνουν μόνο για να μας κοιμίσουν και να βοηθήσουν στο να περάσει πιο εύκολα η κυβερνητική πολιτική.

Ενότητα στη δράση
Ο αγώνας ενάντια στο φτωχολόγιο-μισθολόγιο, τις απολύσεις και τη κοινωνική καταστροφή, είναι υπόθεση όλων των εργαζομένων, μας αφορά και είναι μέρος ενός ευρύτερου αγώνα που συνδέεται με την ανατροπή των μνημονίων και των αντιλαϊκών νόμων.
• Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να επιδιωχθεί η συγκρότηση ενός πλατιού ταξικού μετώπου από όλους τους εργαζόμενους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ενάντια σε αυτή την πολιτική, για την ανατροπή της κυβέρνησης και όλων των κυβερνήσεων που θα στηρίξουν οποιαδήποτε παραλλαγή της.
• Οι εργαζόμενοι έχουμε μόνο μια επιλογή: να πάρουμε τη κατάσταση στα χέρια μας μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις, να αλλάξουμε τους συσχετισμούς στο ΔΣ του συλλόγου μας κόντρα στις δυνάμεις της συνδιαλλαγής και της υπονόμευσης, απορρίπτοντας τις έτοιμες συνταγές που οδηγούν σε νέες ήττες και απογοητεύσεις, σε χειρότερες συνθήκες εργασίας και ζωής για όλους μας. Διαφορετικά ο δρόμος για τη κόλαση είναι ανοικτός.

Αυτό που απαιτούν οι, σημερινές ιστορικές συνθήκες είναι ταξική – αγωνιστική ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος κόντρα στις υποταγμένες και ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και στις διασπαστικές λογικές.
Δεν παραιτούμαστε από την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα σε μια πραγματικά αγωνιστική – ταξική κατεύθυνση, όπως δεν παραιτούμαστε και από οποιοδήποτε συντονισμό με μαχόμενα τμήματα του εργατικού κινήματος μέχρι να προκύψει αυτή η αλλαγή. Στη πραγματικότητα το ένα πρέπει να τροφοδοτεί το άλλο ώστε να υπάρξει ενοποίηση των αγώνων με πανεργατικά χαρακτηριστικά.
Η ανάπτυξη της εργατικής δημοκρατίας στους χώρους δουλειάς με συνελεύσεις – συγκεντρώσεις, επιτροπές αγώνα, η συνεργασία με οποιαδήποτε συλλογικότητα στέκεται ενάντια στο σύστημα της διάλυσης της ζωής, πρέπει να εδραιωθεί μέσα στο σύλλογό μας ώστε σε αυτές τις συνθήκες ο κάθε συνάδελφος να είναι μέρος της συλλογικής διαδικασίας, να αναλαμβάνει την ευθύνη των συλλογικών αποφάσεων και στην συνέχεια την ευθύνη των δράσεων.
13-4-2014

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s