η ελπίδα είναι οι απελπισμένοι, η ίδια η μαχόμενη, καταπιεσμένη τάξη

«Η ελπίδα δεν είναι απλώς για τους απελπισμένους, η ελπίδα είναι οι απελπισμένοι, η ίδια η μαχόμενη, καταπιεσμένη τάξη»

 

Έξι χρόνια από το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού και αισίως τρία χρόνια από το Καστελόριζο του Γ. Παπανδρέου, γεμάτα πόνο και απελπισία, αλλεπάλληλες γενικές απεργίες (οι περισσότερες από κάθε άλλη ιστορική εποχή), συλλαλητήρια, πλατείες, διαμαρτυρίες, βίαιες συγκρούσεις και εκλογικές αναμετρήσεις, ο δρόμος για τη σωτηρία περνάει μέσα από τη κόλαση της ταξικής γενοκτονίας. Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζουν η καπιταλιστική Ευρώπη ως φωνή θεού , η αγία τριάδα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ μαζί με τα ΜΜΕ εξαπτέρυγα τους.

 

Βέβαια, όλη η δυτική χριστιανική παράδοση, με την οποία ανατράφηκαν ολόκληρες γενιές ανθρώπων, υποστηρίζει ότι υπάρχουν τουλάχιστον δυο ενδεχόμενα της ανθρώπινης πορείας στην επίγεια ύπαρξη που κρίνουν τη μετά θάνατο ζωή μας στην Κόλαση ή τον Παράδεισο.

 

Μπορεί η θρησκευτική πίστη να μην υποστήριξε ποτέ ότι ο δρόμος για το Παράδεισο περνά μέσα από τη Κόλαση αλλά δια μέσου της απόρριψής της, η ιδεολογία της αστικής τάξης δεν είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει το θεϊκό νόμο αλλά να υποστηρίξει το δικό της αστικό δίκαιο σύμφωνα με το οποίο ο ίδιος ο επίγειος χωρισμός της κοινωνίας σε αντικρουόμενες και ασυμφιλίωτες τάξεις έχει το δικό της αναπόφευκτο προορισμό: οι εργάτες στην Κόλαση της ανεργίας και της εξαθλίωσης και οι αστοί στον Παράδεισο, που συνήθως έχει εξωτικά ονόματα φορολογικών παραδείσων.

 

Η διαδικασία της μετάνοιας κι η πολυπόθητη άφεση αμαρτιών δεν αφορά αυτούς που έχουν εξασφαλίσει τον επίγειο παράδεισο αλλά μόνο τους κολασμένους ως μέθοδο απολύτρωσης από μια ζωή στην κόλαση του καπιταλισμού.

 

 

 

R.B. Kitaj, The Murder of Rosa Luxemburg, 1960
Oil and collage on canvas, 153 × 152 cm

Μετά από τρία χρόνια διαρκών αγώνων που δεν εμπόδισαν να αντιμετωπιστεί η κοινωνική καταστροφή, ο καθένας αναρωτιέται αν υπάρχει ελπίδα για τους κολασμένους ή προοιωνίζεται το τέλος κάθε ελπίδας. Η ίδια η Κύπρος έχει ήδη στερήσει σημαντικά επιχειρήματα του αριστερού τόξου για την ελπίδα μιας αριστερής κυβέρνησης  στο ρόλο του ισχυρού διαπραγματευτή κι επαναφέρει την ελπίδα εκεί που βρισκόταν πάντα, στους ίδιους τους απελπισμένους και τη καταστροφική τους δύναμη. Υπάρχει τελικά ελπίδα για τους καταπιεσμένους; Συνέχεια