Για το νέο βιβλίο του Θ. Βογιατζή: «Αυτά που πήρε ο άνεμος και σκόρπισε μακριά»

 Για το νέο βιβλίο του Θ. Βογιατζή

«Αυτά που πήρε ο άνεμος και σκόρπισε μακριά»

Layout 1

 

Ο O μαχόμενος δημοσιογράφος Θανάσης Βογιατζής παρουσίασε πριν λίγες ημέρες το νέο του βιβλίο «Αυτά που πήρε ο άνεμος και σκόρπισε μακριά».

Όχι από σύμπτωση, το βιβλίο «Όταν τους ιδώμεν όλους υπό το πέλμα μας…..» κυκλοφόρησε τις φλεγόμενες μέρες της εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008 και το πρόσφατο, λίγες ημέρες αφού οι εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού κεφαλαίου (Γιούνκερ) αναφωνούσαν ότι οι παρούσες συνθήκες στην Ευρώπη (ύφεση και ανεργία των νέων) οδηγούν σε κοινωνική εξέγερση και επανάσταση.

Το βιβλίο του περιέχει πλήθος μαρτυριών (γραπτών ή προφορικών) όσων αγωνίστηκαν μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ από το 1941-1949, δημοσιευμάτων εφημερίδων του νόμιμου κατοχικού τύπου που αποτυπώνουν το ζόφο της κατοχής με τη γενικευμένη έλλειψη αγαθών, τον υπερπληθωρισμό και τους μαυραγορίτες, τη δράση των στρατευμάτων κατοχής αλλά και των πιστών τους δοσίλογων, κουκουλοφόρων και καταδοτών ΕΕΕ, ΕΣΑΔΙΤΩΝ που συνεργάστηκαν αγαστά με τους φασίστες κατακτητές, των θανάτων και των εκτελέσεων. Υπάρχουν αναφορές για τη συγκρότηση των κομματικών πυρήνων του ΚΚΕ που είχαν διαλυθεί από τις φυλακές και τις εξορίες του μεταξικού καθεστώτος, την οργάνωση των πρώτων αντάρτικων ομάδων και όλες τις πολύπλευρες μορφές αντίστασης ενός δεινοπαθούντος αλλά ένοπλου λαού με τις αμέτρητες θυσίες για τη λευτεριά και την ελπίδα της εφόδου στον ουρανό. Ο συγγραφέας ακολουθεί τον αγωνιζόμενο λαό από τη πρώτη μέρα της κατοχής μέχρι την ημέρα της παράδοσης και της συντριβής.

Ο συγγραφέας δεν κρίνει στο βιβλίο του τις πολιτικές αποφάσεις της ηγεσίας κατά τη περίοδο της κοινωνικής επανάστασης στην Ελλάδα, την υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο στρατηγείο της Μέσης Ανατολής και τη περιφορά των άγγλων πρακτόρων στα βουνά του Πηλίου, την αυτοδιάλυση της Κομμουνιστικής 3ης Διεθνούς το 1943 που γίνεται αντικείμενο συζήτησης μεταξύ των κομμουνιστών, της Ο.Π.Λ.Α, της Βάρκιζας ή της δολοφονίας του Άρη. Σε ορισμένα σημεία παραθέτει την επίσημη κριτική του ΚΚΕ. Σκοπός όμως του συγγραφέα δεν είναι να πείσει για την ορθότητα της κριτικής. Έτσι κι αλλιώς, ο  αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να ανατρέξει σε πλήθος ιστορικών πηγών και μελετών.

Με τη καπιταλιστική κρίση να έχει χτυπήσει κόκκινο, τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής να περπατάνε ανάμεσά μας, ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού στην ανεργία και τη φτώχια όπως και τότε. Στην πραγματικότητα ο συγγραφέας αναρωτιέται αν «Αυτά που πήρε ο άνεμος και σκόρπισε μακριά», στο ζων παρελθόν, το πνεύμα, η θέληση της αντίστασης και της εξέγερσης που παραδόθηκε στη Βάρκιζα χωρίς μάχη στους νέους επικυρίαρχους και τσακίστηκε αργότερα στα στρατοδικεία και στις εκτελέσεις, στις φυλακές, στις εξορίες, με τις βόμβες του Εθνικού Στρατού στο Γράμμο και το Βίτσι, αυτά που πήρε ο άνεμος, όνειρα κι ελπίδες, τάχει σκορπίσει στο μέλλον. Υπάρχουν σήμερα σε ένα γόνιμο έδαφος για ν΄ανθίσουνε ή περιπλανώνται σε μια άνυδρη ιστορική έρημο καταδικασμένα να ηττηθούν ξανά; 

Μήπως συντρίβεται η μνήμη κάτω από το βάρος μια ιστορίας καταστροφών; Γι αυτό πασχίζει να καταγράψει ζωντανές μαρτυρίες αγωνιστών και να περισώσει τις γραπτές απογόνων που βρίσκονται σε προσωπικά αρχεία.

Μήπως η ίδια η ιστορία πνίγεται κάτω από το βάρος μιας μνήμης ανυπόφορης; Της ιστορικής εξύψωσης για τη κοινωνία που έρχεται και της ανυπόφορης συντριβής της ελπίδας της. Τι περιθώρια απομένουν στη μετάδοση αυτής της μνήμης όταν η ιστορία παραμένει ιστορία στα χέρια των καταπιεστών και κυρίαρχων αυτού του κόσμου; Γι αυτό ανάμεσα στα ιστορικά συμβάντα γράφει με ένα λυρισμό που συντρίβει και συντρίβεται.

Μπορεί το παρελθόν ν΄ αλλάξει; Στον μαρξισμό το παρελθόν αλλάζει γιατί σε κάθε ιστορική βαθμίδα εμπεριέχονται όλες οι προηγούμενες και τα άλυτα προβλήματά τους, οι μη σύγχρονες αντιφάσεις που συνυφαίνονται με τις σύγχρονες, ενεργοποιούνται, οξύνονται ή αίρονται μαζί τους.

Όπως επισημαίνει ο Μπένγιαμιν στις θέσεις του για την Ιστορία, λίγο πριν αυτοκτονήσει το 1940 για να αποφύγει τη σύλληψή του από τη Γκεστάπο, στόχος του ιστορικού υλισμού είναι «να συλλάβει μια εικόνα του παρελθόντος καθώς αυτή εμφανίζεται απροσδόκητα στο ιστορικό υποκείμενο τη στιγμή του κινδύνου. Ο κίνδυνος απειλεί και τη συνέχιση της παράδοσης και τους παραλήπτες της. Είναι και για τους δύο ό ίδιος: να γίνουν όργανα της κυρίαρχης τάξης. Σε κάθε εποχή πρέπει να επιδιώκεται η εκ νέου απόσπαση της παράδοσης από τον κομφορμισμό, που είναι έτοιμος να τη καταδυναστεύσει. Γιατί ο Mεσσίας δεν έρχεται μόνο σαν λυτρωτής αλλά και σαν νικητής του Αντίχριστου» (Θέση VI).

Ο συγγραφέας συναισθάνεται το σημερινό κίνδυνο, το μεταίχμιο της ιστορικής περιόδου. Νοιώθει την ανάγκη να διατηρήσει την επαναστατική παράδοση στο παρόν και να τη μεταδώσει στους σημερινούς παραλήπτες της, το δεινοπαθούντα και οργισμένο λαό προσφέροντας τη λύτρωση του νικητή και όχι τις διώξεις του ηττημένου. Αναζητά μια ηθική της μετάδοσης της ιστορικής μνήμης που απαιτεί από το καθένα μας να προσφέρει στις επόμενες γενιές όχι μονάχα μια παιδαγωγική ή μια διδασκαλία της εποχής που πραγματεύεται, αλλά ό,τι θα μας επιτρέψει να πάρουμε μια στράτευση απέναντι στην ιστορία μας, δηλαδή ένα τρόπο να αντιληφθούμε τη δικιά μας ζωή, το δικό μας θάνατο.

27/3/2013

Γιάννης Χατζηγιάννης

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s