Κυβέρνηση, κράτος, εξουσία: Υπάρχει και τρίτος δρόμος…μιας αριστερής πλειοψηφίας που δεν θα φοβηθεί και δεν θα πλανευτεί..αλλά δεν ξέρει τι να κάνει!

Χωρίς πρόθεση αλλά από το ενδιαφέρον για τα ζητήματα που προκύπτουν από την ίδια την τρέχουσα κατάσταση και το άρθρο που παρατίθεται παρακάτω «Κυβέρνηση, κράτος, εξουσία», μας εκπλήσει.

Όντως από μόνο του το άρθρο προσελκύει το ενδιαφέρον κάθε αγωνιστή, ενόψει των εκλογών της 17ης Ιούνη και της πιθανότητας μιας κυβέρνησης της αριστεράς, με επίκεντρο την αριστερά, λαϊκού μετώπου ή της δεξιάς.

Όμως πολλοί αγωνιούντες αρθρογράφοι και αγωνιστές, αντί να θέτουν επί τάπητος τη θεωρία και την ιστορική εμπειρία, ασκούν κριτική επί της κριτικής καταλήγοντας στο …πουθενά και τελικά επιτείνουν τη σύγχυση.

Δεν είναι μόνο η κυριολεκτικά φοβική συμπεριφορά της νέαs  θεωρίας του oλοκληρωτικού κράτους που εκθέτει ο συγγραφέας και τρομάζει το κάθε αγωνιστή, το κράτος Λεβιάθαν κλπ που θα μας τσακίσει στο τέλος με όλους τους δεσμούς του με το ΝΑΤΟ και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς κλπ, είναι τα συστηματικά θεωρητικά λάθη του ακυρώνουν την όποια προσέγγιση, ενώ η πρόσφατη ιστορική εμπειρία δείχνει ότι επαναστάσεις γίνονται ενάντια σε χειρότερες κρατικές μορφές από την δικιά μας ευαγή αστική δημοκρατία.Επισημαίνουμε μόνο ένα από τα πολλά, η άποψη του συγγραφέα ότι το κράτος, «Αντίθετα, παρά τη διεύρυνσή του στην κοινωνία, ενισχύεται η αποξένωσή του απ’ αυτήν.»

Η αποξένωση του κράτους είναι απαραίτητη προϋπόθεση των ασυμφιλίωτων ταξικών ανταγωνισμών (σε μια συγκεκριμένη στιγμή της ιστορικής εξέλιξης) και όχι προϊόν μιας πορείας προς τη διεύρυνσή της.  Δεν υπάρχει λίγοτερο ή περισσότερο αποξενωμένο κράτος. Το κράτος υψώνεται πάνω από τις ανταγωνίστριες τάξεις και αποξενώνεται από αυτές από τη στιγμή της ύπαρξής του:

«Το Κράτος δεν είναι μια δύναμη που επεβλήθη στην Κοινωνία εκ των έξω. Ούτε
είναι το Κράτος «η ενσάρκωση της Ηθικής Ιδέας», «η μορφή και η πραγματοποίηση
του Ορθού Λόγου»όπως βεβαιώνει ο Χέγκελ. Το Κράτος είναι προϊόν της Κοινωνίας
σε ένα ορισμένο στάδιο της εξελίξεως της. Το Κράτος για κάθε κοινωνία είναι
επίσημη απόδειξη ότι έπεσε σε μια τρομερή αντίθεση με τον εαυτό της, ότι έφτασε σε ένα σημείο αδιαλλάκτου ανταγωνισμού, από τον οποίον είναι ανίκανη να γλιτώσει. Και για να μη αλληλοεξολοθρευτούν αυτοί οι ανταγωνισμοί, αυτές οι τάξεις με τα αντίθετα οικονομικά συμφέροντα και να μη καταστρέψουν την Κοινωνία μέσα στον άκαρπο αγώνα τους, μια δύναμη κυριαρχούσα φαινομενικώς επί της Κοινωνίας γίνεται αναγκαία για να μετριάσει την ορμή των συγκρούσεών των και για να τις κρατήσει μέσα στα όρια της «τάξεως».Και η δύναμη αυτή που γεννιέται από την ίδια κοινωνία άλλα επιβάλλεται επάνω της, που σιγά-σιγά αποξενώνεται τελείως απ’ αυτήν, η δύναμη αυτή είναι το Κράτος». (Ένγκελς)

Δεν αναφερόμαστε στον αν οι ασυμφιλίωτες ανταγωνιστικές τάξεις μπορούν να συμφιλιωθούν και αν το κράτος είναι ο μηχανισμός συμφιλίωσης. Αυτό έχει ξεκαθαριστεί από τις μεγάλες επαναστάσεις, ότι είναι αδύνατον.

Ο συγγραφέας αναπτύσσει μια μεταφυσική της αστικής δημοκρατίας, που είναι αναμφίβολλα η δικτατορία του κεφαλαίου πάνω στην εργατική τάξη παρά τα φτιασιδώματα της καθολικής ψηφοφορίας. Ο λόγος του συγγραφέα είναι τόσο πολύπλοκος, που μόνο ο Πολ Λαφάργκ μπορεί να ξεκαθαρίσει τα πράγματα:

«Ο κοινοβουλευτισμός είναι ένα κυβερνητικό σύστημα που δίνει στο στο λαό την αυταπάτη πως διαχειρίζεται ο ίδιος τις υποθέσεις της χώρας, τη στιγμή που στη πραγματικότητα, η αληθινή εξουσία είναι συγκεντρωμένη στα χέρια της μπουρζουαζίας κι όχι μάλιστα ολόκληρης της μπουρζουαζίας, αλλά ορισμένων μόνο τμημάτων αυτής της τάξης. Στην πρώτη περίοδο της κυριαρχίας της, η μπουρζουαζία δεν καταλαβαίνει ή δεν αισθάνεται την ανάγκη να προσφέρει αυτή την αυταπάτη στο λαό. Γι αυτό όλες οι κοινοβουλευτικές χώρες της Ευρώπης άρχισαν με περιορισμένο δικαίωμα ψήφου. παντού, το δικαίωμα να διεθύνουν τα πολιτικά πεπρωμένα της χώρας, εκλέγοντας τους βουλευτές, ανήκε αρχικά στους λίγο πολύ πλούσιους ιδιοκτήτες και μονάχα στη συνέχεια επεκτείνεται στους λιγότερο ευνοημένους από τον πλούτο πολίτες, μέχρι τη στιγμή που το προνόμιο των λίγων γίνεται σε ορισμένες χώρες το καθολικό δικαίωμα των πάντων. Στην αστική κοινωνία, όσο πιο μεγάλος είναι ο κοινωνικός πλούτος, τόσο πιο μικρός είναι ο αριθμός εκείνων που τον ιδιοποιούνται. Το ίδιο γίνεται και με την εξουσία: στο βαθμό που αυξάνει η μάζα των πολιτών που απολαμβάνουν τα πολιτικά δικαιώματα και αυξάνει ο αριθμός των εκλεγμένων κυβερνητών, η πραγματική εξουσία συγκεντρ/ώνεται και γίνεται το μονοπώλιο μιας ομάδας, ολοέαν και πιο στενής, ατόμων» (Σοσιαλδημοκράτης 1888).

Ο συγγραφέας του επίκαιρου άρθρου, κριτικάρει (σωστά) αυστηρά το ΣΥΡΙΖΑ για την κοινοβουλευτική του αυταπάτη, επί της ουσίας η βαθιά πίστη κάθε ρεφορμιστή, και ότι στη κυβέρνηση ένα κόμμα της αριστεράς θα αποδειχτεί μπαλόνι για κλωτσιές που θα είναι επικίνδυνο όχι μόνο για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αλλά κυρίως για τις μάζες αν αποκοιμηθούν.

Αυτός είναι σωστό.

Μόνο που ο συγγραφέας δεν καταλήγει σε κανένα συμπέρασμα για το κράτος και το ζήτημα της εξουσίας. Το αστικό κράτος θα «κατακτηθεί ειρηνικά και θα μετεξελιχθεί» σε ένα μη αποξενωμένο ή λιγότερο αποξενωμένο κράτος από τη κοινωνία; Το αστικό κράτος θα συντριβεί από την προλεταριακή επανάσταση;

Ο συγγραφέας αναγνωρίζει ότι ο πρώτος δρόμος είναι ανέφικτος, αυταπάτη κλπ. Για τον δεύτερο τι λέει; Τίποτα!

Γι αυτό ανακαλύπτει μια τρίτη κατάσταση: «Ελπίδα αποτελεί η εστίαση της δράσης για την ανάπτυξη ενός ισχυρού λαϊκού μετώπου και ενός αριστερού αντικαπιταλιστικού μπλοκ, μιας αριστερής πλειοψηφίας, που δεν θα φοβηθεί ούτε θα πλανευτεί από το σύστημα.»

Τι σημαίνει αυτό; Πραγματικά τίποτα για την επόμενη κρίσιμη περίοδο που διανύουμε,  αντίθετα ο συγγραφέας αφήνει ανοικτό το περιεχόμενο της συζήτησης περί κράτους και εξουσίας με την ελπίδα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε θα φοβηθεί ή σύντομα θα εγκαταλείψει τις πλάνες του;

Εκείνο που τελικά μας προτείνει είναι να μείνουμε στη μέση του δρόμου και βλέπουμε.

Σε τέτοιες όμως εποχές τα λάθη πληρώνονται ακριβά με το αίμα των μαζών.

Ολόκληρο το σχετικό άρθρο:

Κυβέρνηση, κράτος, εξουσία.

Submitted by aristeroblog on Wed, 2012-05-30 10:43

Printer-friendly version

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Η πολιτική εξουσία του κεφαλαίου δεν συγκροτείται μόνο από το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση. Το κράτος του ολοκληρωτικού καπιταλισμού είναι πανίσχυρο και ευρύτατο. Εκτός από τους μηχανισμούς του κράτους, αναπτύσσονται μη κρατικοί κρίκοι της πολιτικής εξουσίας.

Πλατιά είναι η αποδοχή της αντίληψης ότι η εξουσία ταυτίζεται με το κοινοβούλιο, τις εκλογές, την κυβέρνηση που αναδεικνύεται απ’ αυτές. Ελάχιστα προέρχεται από το αστικοδημοκρατικό φαίνεσθαι. Κατά βάση καλλιεργείται από την αστική ιδεολογία, που, για να ηγεμονεύσει, φενακίζει τη συνείδηση των εργαζομένων, εγκλωβίζοντάς την στον περίβολο της κυρίως εξουσίας. Η ταύτιση κυβέρνησης και εξουσίας συνδέεται και με την ταύτιση της αστικής δημοκρατίας με τη δημοκρατία και τη λαϊκή εξουσία, αλλά και με την ταύτιση της κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής απλώς με την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Έτσι, ακόμη και συντηρητικά κόμματα μπορεί να επαγγέλλονται δημοκρατικές και προοδευτικές αλλαγές, και μάλιστα την εποχή του ολοκληρωτικού νεοφιλελευθερισμού, αποσιωπώντας ότι τέτοιες αλλαγές εξαρτώνται από τη βούληση του ευρύτερου και βαθύτερου κράτους, που ασφαλώς δεν τις επιθυμεί.

Αλλά και προοδευτικές κυβερνήσεις μπορεί να βαυκαλίζονται και να βαυκαλίζουν, ταυτίζοντας το ριζικό με το εύκολο, διαβεβαιώνοντας ότι η αλλαγή θα περάσει από τη «βασιλική οδό» της κυβέρνησης. Αναπόφευκτα κατάληξη τέτοιων εγχειρημάτων είναι η ήττα και η συντριβή (βλ. Χιλή – Αλλιέντε) ή συνηθέστερα, η ενσωμάτωση στους κρατικούς και συστημικούς μηχανισμούς (βλ. ΠΑΣΟΚ μεταπολίτευσης). Ιδιαίτερα στο σύγχρονο στάδιο, μια προοδευτική κυβέρνηση (αν προκύψει) τυπικά θα είναι η νόμιμη εξουσία, στην πραγματικότητα όμως θα πρέπει να αντιμετωπίσει μια συντριπτικά ισχυρότερη δικτατορία του κεφαλαίου. Το κράτος, παρά τα νεοφιλελεύθερα φληναφήματα δεν είναι μικρό και επιτελικό, αλλά κράτος – Λεβιάθαν.

Η πολιτική εξουσία του κεφαλαίου δεν συγκροτείται μόνον από το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση. Περιλαμβάνει τους κρατικούς μηχανισμούς και θεσμούς (κατασταλτικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς, ιδεολογικούς – Σύνταγμα και νομικό οπλοστάσιο). Εκτός όμως από τους μηχανισμούς του κράτους, υπάρχουν και αναπτύσσονται μη κρατικοί (τυπικά συνήθως) κρίκοι της πολιτικής εξουσίας: Πολιτικά κόμματα, ιδιωτικά ΜΜΕ, η Εκκλησία, οργανώσεις των κεφαλαιοκρατών (ΣΕΒ, ΙΟΒΕ), αντιδραστικά συνδικάτα και οι ηγεσίες τους, οργανώσεις νεολαίας (φοιτητικές συνήθως), γενικότερα ένα ευρύ δίκτυο φιλοσυστημικών οργανώσεων και συλλόγων, παραστρατιωτικές δυνάμεις (π.χ. συνοριοφύλακες), παρακρατικές οργανώσεις (τύπου Χρυσής Αυγής) που αξιοποιούνται από το κράτος.

Το κράτος αντιστοιχεί σε αυτό που ο Γκράμσι αποκαλούσε πολιτική κοινωνία και οι μη κρατικοί θεσμοί στην κοινωνία των πολιτών. Στα παραπάνω πρέπει να συμπεριληφθούν και άλλα σχετικά διακριτά στοιχεία, λόγω της μεγάλης επιρροής τους στις κρατικές υποθέσεις. Ιδιαίτερη θέση και υπεροχή στην πολιτική εξουσία έχουν οι οργανώσεις των καπιταλιστών, αλλά και οι εξωθεσμικές επεμβάσεις τους σε δικτυακές σχέσεις (διαπλοκή) με το κράτος. Εκτός από την ευρύτατη διαπλοκή, το κεφάλαιο παρεμβαίνει θεσμικά ως κοινωνικός εταίρος, πιέζει και από το παρασκήνιο για τη λήψη αποφάσεων ευνοϊκών γι’ αυτό (βλ. παρεμβάσεις στην τρόικα για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και των εργοδοτικών εισφορών), ασκεί άμεσες πιέσεις στο πολιτικό σύστημα για τοποθέτηση ανθρώπων του κεφαλαίου σε ανώτατες κυβερνητικές θέσεις (στελέχη τραπεζών, πολυεθνικών, τεχνοκράτες).

Τέλος, ισχυροποιείται έντονα και αυτονομείται ο διεθνής πυλώνας του κράτους. Ιδιαίτερα με την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το ελληνικό κράτος αποποιήθηκε ένα μέρος, τουλάχιστον, της κυριαρχίας του (υπεροχή κοινοτικού δικαίου, αποφασιστικός ρόλος του Συμβουλίου Υπουργών, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της ΕΚΤ, του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου). Δεν πρόκειται απλώς για παραδοσιακή εξάρτηση, αλλά για οργανική και θεσμική διαπλοκή των οργάνων εξουσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τα αντίστοιχα της ελληνικής. Αυτή η διαπλοκή εξελίσσεται σε διαρκή συρρίκνωση της αυτεξουσιότητας του ελληνικού κράτους, ιδιαίτερα με τη δημιιουργία σχέσεων μνημονιακού τύπου.

Σε τέτοιες σχέσεις δεν ετεροκαθορίζεται μόνον η γενική πολιτική του ελληνικού κράτους, αλλά ελέγχεται ολοκληρωτικά η λειτουργία του ακόμη και σε δευτερεύοντα θέματα (βλ. απόσυρση από τον Κουτρουμάνη του νομοσχεδίου για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά). Και το πιο ταπεινωτικό (όχι βέβαια για τους Νενέκους Σαμαρά και Βενιζέλο, που σώζουν την πατρίδα γλείφοντας τους δυνάστες – δανειστές) είναι η ωμή και απροκάλυπτη επέμβαση της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αγαστή ενορχήστρωση υπέρ των υποτακτικών τους, απειλώντας σκαιά αλλά και παραβιάζοντας τους δικούς τους νόμους και τις συμβάσεις (παρακράτηση ενός δισ. ευρώ από τη δόση μας…).

Η τάση ενσωμάτωσης της ιμπεριαλιστικής εξουσίας στα εθνικά κράτη δεν υλοποιείται στα καθ’ ημάς μόνον με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχει ένας ευρύτερος εσμός ιμπεριαλιστικών μηχανισμών και θεσμών που παρεμβαίνει στα πολιτικά μας πράγματα καταλυτικά (ΝΑΤΟ, ρόλος Σούδας, πιέσεις Τουρκίας, G8, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, ΠΟΕ, τράπεζες ιδίως οι παγκόσμιας εμβέλειας, οίκοι αξιολόγησης κ.ά.).

Το κράτος λοιπόν του ολοκληρωτικού καπιταλισμού δεν είναι απλώς ένα ευέλικτο στρατηγείο, ούτε απλώς η εκλεγόμενη κυβέρνηση, όπως φαντασιώνονται αντίστοιχα ο νεοφιλελευθερισμός και ο σοσιαλρεφορμισμός. Απεναντίας, είναι ένα πανίσχυρο και ευρύτατο (με συμπερίληψη των συνιστωσών που αναφέρθηκαν) κράτος που διαπερνά, διευθύνει και χειραγωγεί ολόκληρη την κοινωνία. Παρά τη διεύρυνσή του στον οικονομικό, κοινωνικό, ιδεολογικό τομέα, την ευρεία θέσμιση και μη κρατικών (με την τυπική έννοια) οργάνων, την έκφραση των ταξικών αντιθέσεων στους κόλπους του (π.χ. δημόσιοι υπάλληλοι, εργαζόμενοι σε δημόσιες επιχειρήσεις) και την απορρέουσα ταξική πάλη, το σύγχρονο καπιταλιστικό κράτος δεν κοινωνικοποιείται, δεν διαχέεται, δεν υποτάσσεται στη νομιμότητά του (βλ. εντεινόμενο σήμερα αυταρχισμό, συμμετοχή ακροδεξιών στις κυβερνήσεις, στρατιωτικές επεμβάσεις, αντιμετανασατευτική βία κ.ά.) δεν αποτελεί κράτος – σχέση (αντίληψη ότι το κράτος δεν υπηρετεί την κυρίαρχη τάξη, αλλά γενικά τις τάξεις ανάλογα με τη δύναμη και την επιρροή τους σε αυτό).

Αντίθετα, παρά τη διεύρυνσή του στην κοινωνία, ενισχύεται η αποξένωσή του απ’ αυτήν. Υπηρετεί πιστά το κεφάλαιο και ιδίως τις ηγετικές μερίδες του (πολυεθνικές, τράπεζες), επιβάλλει τη λιτότητα (αλλού λιγότερο, αλλού περισσότερο) φορτώνει την κρίση στους ώμους των εργαζομένων (χαρακτηριστικά τη σωτηρία των πτωχευμένων τραπεζών). Αποκρούει κατά κανόνα και τις μεταρρυθμίσεις, αν και στη ρητορεία του, οι μεταρρυθμίσεις κατέχουν πρωτεύοντα ρόλο. Ονομάζει όμως το κρέας ψάρι. Μεταρρυθμίσεις (ή διαρθρωτικές αλλαγές) ονομάζει τα μέτρα λιτότητας, τις απολύσεις, τους φόρους …δηλαδή τις αντιμεταρρυθμίσεις.

Επικοινωνιακή γοητεία και ελιγμοί

Η κυβερνητική λοιπόν εξουσία δεν είναι το άπαν. Βάσει του αστικού Συντάγματος, κυριαρχεί συνολικά επί του κράτους. Πρόκειται όμως για λεγκαλιστική απάτη ή και αυταπάτη. Η εξουσία ανήκει και ασκείται από το ευρύτερο κράτος – δίκτυο με κυρίαρχο μοχλό τον κατασταλτικό, εγχώριο και διεθνικό, μηχανισμό. Αν μια συντηρητική κυβέρνηση υπόσχεται φιλολαϊκά μέτρα, εξαπατά ασύστολα, γιατί η πραγματοποίησή τους δεν εξαρτάται από την ίδια (αν υποθέσουμε ότι έχει τέτοια πρόθεση), αλλά από την ευρύτερη πολιτική και οικονομική εξουσία, εγχώρια και διεθνή. Οι Σαμαράς και Βενιζέλος, που προβάρουν όψιμα το κουστούμι του «αντιμνημονιακού», υπέκυψαν, κατά δηλώσεις τους, στις πιέσεις των τροϊκανών, γιατί ως δανειστές αυτοί είχαν το μαχαίρι και το πεπόνι. Αφού λοιπόν, θεωρούν ανυπέρβλητο το συσχετισμό δυνάμεων, ο οποίος φυσικά δεν θα αλλάξει, έπεται κατά λογική αναγκαιότητα ότι την ίδια πολιτική θα ακολουθήσουν και τώρα, αν αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας. Επομένως…

Από την άλλη, για μια προοδευτική κυβέρνηση, αν θέλει να προωθήσει πρόγραμμα προοδευτικών αλλαγών, ο συσχετισμός με την πολιτική εξουσία του κεφαλαίου θα είναι κυριολεκτικά συντριπτικός. Ο αντίπαλος, εγχώριος και διεθνής, δομικά (πολιτική – οικονομία) είναι πανίσχυρος και φυσικά θα ενεργοποιήσει στο έπακρο τις πολλές και ποικίλες δυνάμεις του (ήδη το πράττει). Η αντίδραση θα εκδηλωθεί σε πολιτικό επίπεδο (κρατικοί μηχανισμοί, αστικά κόμματα), οικονομικό (σαμποτάζ σε εθνικό και διεθνές επίπεδο), ιδεολογικό (τρομολαγνική υστερία), ακόμη και σε εθνικό επίπεδο (κινδυνολογία Σαμαρά για επεισόδιο).

Παράλληλα, μια προοδευτική δύναμη, ακόμη κι αν έχει αγαθές προθέσεις, αν άγεται και φέρεται από τη λογική των θεσμών, θα εγκλωβίσει την πάλη της σ’ ένα πεδίο που ο αντίπαλος υπερτερεί συντριπτικά. Είναι αυταπάτη, αν δεν είναι δημαγωγία, ότι με ένα δύο νόμους θα επανέλθουν οι μισθοί στο πρότερο ύψος, αφού είναι βέβαιο ότι στην πράξη ο νόμος θα καταστρατηγείται. Και ηχεί επιεικώς ως παραδοξολογία ότι θα ανατραπεί η πολιτική της λιτότητας και του χρέους στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τη διεθνή συμμαχία που θα συγκροτηθεί με άξονα τον ΣΥΡΙΖΑ! Επειδή ο συσχετισμός αφορά υπαρκτές δυνάμεις, με ποιους θα συγκροτηθεί το μέτωπο; Με τον Ολάντ, τον Ραχόι ή τον Μόντι (για να μην πάμε βορειότερα); Η λύση ακόμη και μιας δευτερεύουσας αντίθεσης (μνημόνιο – αντιμνημόνιο) στο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό απαιτεί οξύτατη πάλη. Γι’ αυτό, ελπίδα για μια πολιτική που θα προκαλεί πληγές στο σύστημα, δεν αποτελεί η επικοινωνιακή γοητεία, οι ελιγμοί εντός των θεσμών, η κυβερνητική πλειοψηφία (με το μπόνους των 50 εδρών). Ελπίδα αποτελεί η εστίαση της δράσης για την ανάπτυξη ενός ισχυρού λαϊκού μετώπου και ενός αριστερού αντικαπιταλιστικού μπλοκ, μιας αριστερής πλειοψηφίας, που δεν θα φοβηθεί ούτε θα πλανευτεί από το σύστημα.

Advertisements

Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s