Παράνομη η απεργία των οδηγών τουριστικών λεωφορείων

ΓΕΠΟΕΤ: Παράνομη κηρύχθηκε η απεργία των οδηγών τουριστικών λεωφορείων

 http://www.capital.gr/News.asp?id=1518455

Παράνομη κηρύχθηκε η εξαγγελθείσα απεργία των οδηγών τουριστικών λεωφορείων με έναρξη τη Δευτέρα 4 Ιουνίου μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα και λήξη στις 8 Ιουνίου μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα, σύμφωνα με τη Γενική Πανελλαδική Ομοσπονδία Επιχειρήσεων Τουρισμού, που επικαλείται την υπ’ αριθμ. 1047/2012 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (διαδικασία εργατικών διαφορών).

Όπως τονίζεται στην ανακοίνωση, η ΓΕΠΟΕΤ καλεί τις εμπλεκόμενες Ομοσπονδίες των οδηγών τουριστικών λεωφορείων στη συνέχιση των έως πρότινος εποικοδομητικών διαπραγματεύσεων για την υπογραφή νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας «που θα καθορίζει τους όρους αμοιβής και εργασίας των οδηγών τουριστικών λεωφορείων της χώρας ώστε αυτές να έχουν επιτυχή κατάληξη, προς όφελος τόσο των συμβαλλόμενων μερών, όσο και του ελληνικού τουρισμού και της εθνικής οικονομίας».

Κυβέρνηση, κράτος, εξουσία: Υπάρχει και τρίτος δρόμος…μιας αριστερής πλειοψηφίας που δεν θα φοβηθεί και δεν θα πλανευτεί..αλλά δεν ξέρει τι να κάνει!

Χωρίς πρόθεση αλλά από το ενδιαφέρον για τα ζητήματα που προκύπτουν από την ίδια την τρέχουσα κατάσταση και το άρθρο που παρατίθεται παρακάτω «Κυβέρνηση, κράτος, εξουσία», μας εκπλήσει.

Όντως από μόνο του το άρθρο προσελκύει το ενδιαφέρον κάθε αγωνιστή, ενόψει των εκλογών της 17ης Ιούνη και της πιθανότητας μιας κυβέρνησης της αριστεράς, με επίκεντρο την αριστερά, λαϊκού μετώπου ή της δεξιάς.

Όμως πολλοί αγωνιούντες αρθρογράφοι και αγωνιστές, αντί να θέτουν επί τάπητος τη θεωρία και την ιστορική εμπειρία, ασκούν κριτική επί της κριτικής καταλήγοντας στο …πουθενά και τελικά επιτείνουν τη σύγχυση.

Δεν είναι μόνο η κυριολεκτικά φοβική συμπεριφορά της νέαs  θεωρίας του oλοκληρωτικού κράτους που εκθέτει ο συγγραφέας και τρομάζει το κάθε αγωνιστή, το κράτος Λεβιάθαν κλπ που θα μας τσακίσει στο τέλος με όλους τους δεσμούς του με το ΝΑΤΟ και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς κλπ, είναι τα συστηματικά θεωρητικά λάθη του ακυρώνουν την όποια προσέγγιση, ενώ η πρόσφατη ιστορική εμπειρία δείχνει ότι επαναστάσεις γίνονται ενάντια σε χειρότερες κρατικές μορφές από την δικιά μας ευαγή αστική δημοκρατία.Επισημαίνουμε μόνο ένα από τα πολλά, η άποψη του συγγραφέα ότι το κράτος, «Αντίθετα, παρά τη διεύρυνσή του στην κοινωνία, ενισχύεται η αποξένωσή του απ’ αυτήν.»

Η αποξένωση του κράτους είναι απαραίτητη προϋπόθεση των ασυμφιλίωτων ταξικών ανταγωνισμών (σε μια συγκεκριμένη στιγμή της ιστορικής εξέλιξης) και όχι προϊόν μιας πορείας προς τη διεύρυνσή της.  Δεν υπάρχει λίγοτερο ή περισσότερο αποξενωμένο κράτος. Το κράτος υψώνεται πάνω από τις ανταγωνίστριες τάξεις και αποξενώνεται από αυτές από τη στιγμή της ύπαρξής του:

«Το Κράτος δεν είναι μια δύναμη που επεβλήθη στην Κοινωνία εκ των έξω. Ούτε
είναι το Κράτος «η ενσάρκωση της Ηθικής Ιδέας», «η μορφή και η πραγματοποίηση
του Ορθού Λόγου»όπως βεβαιώνει ο Χέγκελ. Το Κράτος είναι προϊόν της Κοινωνίας
σε ένα ορισμένο στάδιο της εξελίξεως της. Το Κράτος για κάθε κοινωνία είναι
επίσημη απόδειξη ότι έπεσε σε μια τρομερή αντίθεση με τον εαυτό της, ότι έφτασε σε ένα σημείο αδιαλλάκτου ανταγωνισμού, από τον οποίον είναι ανίκανη να γλιτώσει. Και για να μη αλληλοεξολοθρευτούν αυτοί οι ανταγωνισμοί, αυτές οι τάξεις με τα αντίθετα οικονομικά συμφέροντα και να μη καταστρέψουν την Κοινωνία μέσα στον άκαρπο αγώνα τους, μια δύναμη κυριαρχούσα φαινομενικώς επί της Κοινωνίας γίνεται αναγκαία για να μετριάσει την ορμή των συγκρούσεών των και για να τις κρατήσει μέσα στα όρια της «τάξεως».Και η δύναμη αυτή που γεννιέται από την ίδια κοινωνία άλλα επιβάλλεται επάνω της, που σιγά-σιγά αποξενώνεται τελείως απ’ αυτήν, η δύναμη αυτή είναι το Κράτος». (Ένγκελς)

Δεν αναφερόμαστε στον αν οι ασυμφιλίωτες ανταγωνιστικές τάξεις μπορούν να συμφιλιωθούν και αν το κράτος είναι ο μηχανισμός συμφιλίωσης. Αυτό έχει ξεκαθαριστεί από τις μεγάλες επαναστάσεις, ότι είναι αδύνατον.

Ο συγγραφέας αναπτύσσει μια μεταφυσική της αστικής δημοκρατίας, που είναι αναμφίβολλα η δικτατορία του κεφαλαίου πάνω στην εργατική τάξη παρά τα φτιασιδώματα της καθολικής ψηφοφορίας. Ο λόγος του συγγραφέα είναι τόσο πολύπλοκος, που μόνο ο Πολ Λαφάργκ μπορεί να ξεκαθαρίσει τα πράγματα:

«Ο κοινοβουλευτισμός είναι ένα κυβερνητικό σύστημα που δίνει στο στο λαό την αυταπάτη πως διαχειρίζεται ο ίδιος τις υποθέσεις της χώρας, τη στιγμή που στη πραγματικότητα, η αληθινή εξουσία είναι συγκεντρωμένη στα χέρια της μπουρζουαζίας κι όχι μάλιστα ολόκληρης της μπουρζουαζίας, αλλά ορισμένων μόνο τμημάτων αυτής της τάξης. Στην πρώτη περίοδο της κυριαρχίας της, η μπουρζουαζία δεν καταλαβαίνει ή δεν αισθάνεται την ανάγκη να προσφέρει αυτή την αυταπάτη στο λαό. Γι αυτό όλες οι κοινοβουλευτικές χώρες της Ευρώπης άρχισαν με περιορισμένο δικαίωμα ψήφου. παντού, το δικαίωμα να διεθύνουν τα πολιτικά πεπρωμένα της χώρας, εκλέγοντας τους βουλευτές, ανήκε αρχικά στους λίγο πολύ πλούσιους ιδιοκτήτες και μονάχα στη συνέχεια επεκτείνεται στους λιγότερο ευνοημένους από τον πλούτο πολίτες, μέχρι τη στιγμή που το προνόμιο των λίγων γίνεται σε ορισμένες χώρες το καθολικό δικαίωμα των πάντων. Στην αστική κοινωνία, όσο πιο μεγάλος είναι ο κοινωνικός πλούτος, τόσο πιο μικρός είναι ο αριθμός εκείνων που τον ιδιοποιούνται. Το ίδιο γίνεται και με την εξουσία: στο βαθμό που αυξάνει η μάζα των πολιτών που απολαμβάνουν τα πολιτικά δικαιώματα και αυξάνει ο αριθμός των εκλεγμένων κυβερνητών, η πραγματική εξουσία συγκεντρ/ώνεται και γίνεται το μονοπώλιο μιας ομάδας, ολοέαν και πιο στενής, ατόμων» (Σοσιαλδημοκράτης 1888).

Ο συγγραφέας του επίκαιρου άρθρου, κριτικάρει (σωστά) αυστηρά το ΣΥΡΙΖΑ για την κοινοβουλευτική του αυταπάτη, επί της ουσίας η βαθιά πίστη κάθε ρεφορμιστή, και ότι στη κυβέρνηση ένα κόμμα της αριστεράς θα αποδειχτεί μπαλόνι για κλωτσιές που θα είναι επικίνδυνο όχι μόνο για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αλλά κυρίως για τις μάζες αν αποκοιμηθούν.

Αυτός είναι σωστό.

Μόνο που ο συγγραφέας δεν καταλήγει σε κανένα συμπέρασμα για το κράτος και το ζήτημα της εξουσίας. Το αστικό κράτος θα «κατακτηθεί ειρηνικά και θα μετεξελιχθεί» σε ένα μη αποξενωμένο ή λιγότερο αποξενωμένο κράτος από τη κοινωνία; Το αστικό κράτος θα συντριβεί από την προλεταριακή επανάσταση;

Ο συγγραφέας αναγνωρίζει ότι ο πρώτος δρόμος είναι ανέφικτος, αυταπάτη κλπ. Για τον δεύτερο τι λέει; Τίποτα!

Γι αυτό ανακαλύπτει μια τρίτη κατάσταση: «Ελπίδα αποτελεί η εστίαση της δράσης για την ανάπτυξη ενός ισχυρού λαϊκού μετώπου και ενός αριστερού αντικαπιταλιστικού μπλοκ, μιας αριστερής πλειοψηφίας, που δεν θα φοβηθεί ούτε θα πλανευτεί από το σύστημα.»

Τι σημαίνει αυτό; Πραγματικά τίποτα για την επόμενη κρίσιμη περίοδο που διανύουμε,  αντίθετα ο συγγραφέας αφήνει ανοικτό το περιεχόμενο της συζήτησης περί κράτους και εξουσίας με την ελπίδα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε θα φοβηθεί ή σύντομα θα εγκαταλείψει τις πλάνες του;

Εκείνο που τελικά μας προτείνει είναι να μείνουμε στη μέση του δρόμου και βλέπουμε.

Σε τέτοιες όμως εποχές τα λάθη πληρώνονται ακριβά με το αίμα των μαζών.

Ολόκληρο το σχετικό άρθρο:

Κυβέρνηση, κράτος, εξουσία.

Submitted by aristeroblog on Wed, 2012-05-30 10:43

Printer-friendly version

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Η πολιτική εξουσία του κεφαλαίου δεν συγκροτείται μόνο από το κοινοβούλιο και την κυβέρνηση. Το κράτος του ολοκληρωτικού καπιταλισμού είναι πανίσχυρο και ευρύτατο. Εκτός από τους μηχανισμούς του κράτους, αναπτύσσονται μη κρατικοί κρίκοι της πολιτικής εξουσίας. Συνέχεια

Ποια κοινωνική τάξη θα καθορίσει την ισοτιμία του Ευρώ σε περίπτωση εξόδου;

Η έγκριτη συντάκτρια του άρθρου (που παραθέτουμε παρακάτω) αναμφίβολλα παρουσιάζει στοιχεία τα οποία κατά καιρούς έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα της αριστεράς και όχι μόνο, και βέβαια τους αναμφίβολλους εκβιασμούς του κεφαλαίου κλπ.
Δεν θέλω να επισημάνω αρκετούς λάθους συλλογισμούς της, παρά μόνον 2-3 σκέψεις:
Τι ακριβώς αποδεικνύει η πληθώρα των στατιστικών στοιχείων που παρατίθενται; Το ερώτημα είναι όχι ποια είναι η στατιστική εικόνα της ελληνικής οικονομίας αλλά η δυναμική στατιστική της στη παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική οικονομία.
Δυστυχώς, η προσέγγιση της παραμένει στα όρια του εθνικού αναλφαβητισμού ανάλογη της σκέψης ένός άλλου αριστερού δημοσιογράφου που στην αρχή της ελληνικής κρίσης έλεγε ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Δεύτερον, η συντάκτρια αναφέρεται στην έξοδο από την ΕΕ, ΟΝΕ που αναμφίβολλα σημαίνει ένα νέο εθνικό νόμισμα. Αναφέρει μάλιστα ποιος θα καθορίσει την ισοτιμία του, επιτιθέμενη στην Εθνική Τράπεζα για τα στοιχεία της κλπ και ότι η έκθεση είναι τρομοκρατική κλπ.
Η συντάκτρια αγνοεί ότι με βάση το επίπεδο παραγωγικότητας της εργασίας της χώρας, το νόμο της αξίας του καπιταλισμού,  το νέο νόμισμα πρέπει να υποτιμηθεί τόσο ή περισσότερο από όσο λέει η έκθεση, εάν κι εφόσον η ελλάδα βγεί από το ευρώ κλπ.
Τρίτον, η συντάκτρια προτείνει να βγούμε από το ευρώ, μιλάει για κάποια αναγκαία μέτρα (εθνικοποιήσεις κλπ, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ λέει μένοντας στο ευρώ), αλλά δεν μας διευκρινίζει ποια κοινωνική τάξη και όχι απλά ποια κυβέρνηση θα κάνει την μετάβαση στο νέο νόμισμα και με ποιους όρους; πχ της εθνικής ανάπτυξης που λέει το ΚΚΕ ή της προσπάθειας νέων διεθνών συνεργασιών που έχει υπόψη του και ο ΣΥΡΙΖΑ;
Αφαιρώντας το ζήτημα το ποια εξουσία θα κάνει την χρεοκοπία μέσα στο ευρώ ή με μια έξοδο από το ευρώ, όλη η ανάλυση μένει στο πεδίο των σκέψεων και των ρυθμίσεων των αγορών.
Όσο για το φαινόμενο της πεταλούδας, καλύτερα θα ήταν η συντάκτρια να μην παίζει με τους νόμους της φυσικής και ιδιαίτερα τη θεωρία του χάους γιατί πράγματι δεν θα καταλάβει ποτέ πως «το ελληνικό χρέος που αποτελεί το 2% του χρέους της ευρωζώνης, κι η ελληνική οικονομία που αποτελεί το 0,4% της διεθνούς μπορεί να κλονίσει συθέμελα τον παγκόσμιο καπιταλισμό».
Όποιος περιφρονεί τους νόμους της φυσικής, τι μπορεί να καταλάβει από τους νόμους της καπιταλιστικής ανάπτυξης και πολύ περισσότερο για τους νόμους της επανάστασης;
Όσο για το διεθνιστικό πρόγραμμα από τη φυλακή του ευρώ ως ύψιστο καθήκον του προλεταριάτου (υποθέτω), αυτό δεν πρέπει να ξεκινήσει με το ζήτημα της κατάκτησης της εξουσίας από το προλεταριάτο (υποθέτω πάλι); Αλλιώς τι νόημα έχι η έξοδος από το ευρώ υπό την αιγίδα μια αστικής κυβέρνησης όταν οι αστοί έχουν ήδη ετοιμάσει τα νούμερα;

Έξοδος ή έξωση από το ευρώ;Έρχεται η συντέλεια του κόσμου;

Submitted by aristeroblog on Sun, 2012-06-03 12:09

Printer-friendly version

Φλώρα Παπαδέδε
Το έργο το ζούμε δυο χρόνια τώρα. Κάθε φορά που ο λαός αντιδρά στην καθημερινή καταστροφή του από την τρόικα, τις κυβερνήσεις της και τα μνημόνιά τους, εξαπολύεται η τρομοκρατία μιας μελλοντικής καταστροφής, χειρότερης κι απ’ την Αποκάλυψη του Ιωάννη!
Στις 6 Μάη, η τρομοκρατία «Μνημόνια ή χρεοκοπία» δέχτηκε ισχυρό κτύπημα από την ανυπακοή του ελληνικού λαού. Απέρριψε με την ψήφο του τα μνημόνια και παραδόξως… ο ήλιος ανέτειλε την επόμενη μέρα. Τα λεωφορεία κινήθηκαν, τα σχολεία άνοιξαν και τα ΑΤΜ παρέμειναν στη θέση τους. Συνέχεια