Παρέμβαση σε Μπεγλίτη για τους τρεις απολυμένους της ΜΕΤΚΑ

Παρέμβαση σε ημερίδα που οργανώθηκε από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Μαγνησίας και το τοπικό ΣΕΒ με θέμα τις βιομηχανικές επιχειρήσεις της περιοχής που αναλαμβάνουν έργα για πολεμικούς εξοπλισμούς. (http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4569039&ct=11)

Ομιλητής μεταξύ των άλλων και ο «σύντροφος»  υφυπουργός άμυνας Πάνος Μπεγλίτης, συνάντησε συγκέντρωση διαμαρτυρίας παρουσία των  απολυμένων της ΜΕΤΚΑ, συνδικαλιστών & εργαζόμενων που αγωνίζονται μαζί τους για το δικαίωμα στη δουλειά και τη ανάκληση των παράνομων και καταχρηστικών απολύσεων. Συνέχεια

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: Πανελλαδική ημέρα δράσης για την απελευθέρωση του Μάριου Ζ.

Συμμετέχουμε στην πανελλαδική ημέρα δράσης για την απελευθέρωση του Μάριου Ζ.

Βόλος, 15/4/2010, πλ. Αγίου Νικολάου, 19.00

 

Λευτεριά στον Μάριο Ζέρβα

Κάτω η κρατική τρομοκρατία και καταστολή

 Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι που συμμετείχαν στην απεργιακή κινητοποίηση της Πέμπτης 11ης Μαρτίου έστειλαν μήνυμα ανατροπής της κυβερνητικής πολιτικής του προγράμματος σταθερότητας και των επερχόμενων αντεργατικών μέτρων. Είναι προφανές ότι το κύμα λαϊκής οργής και αγανάκτησης είναι ακόμη στην αρχή του, γι αυτό και η κυβέρνηση προσπαθεί να εντείνει το κλίμα του φόβου και της ανασφάλειας.

 Σε αυτά τα πλαίσια εξηγείται η αγριότητα της καταστολής στην πορεία. Αναίτιο σπάσιμό της πορείας στη μέση με ξύλο και δακρυγόνα, αναίτιες προσαγωγές σε όλη τη διάρκεια της διαδήλωσης. Μια απ’ αυτές οδήγησε στην προφυλάκιση του Μάριου Ζ. ο οποίος κατηγορείται για ρίψη μολότοφ, διατάραξη της κοινής ειρήνης και απόπειρα βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης. Κατηγορίες εντελώς αβάσιμες.

Ο Μάριος 27 χρονών , απόφοιτος ΤΕΦΑΑ δουλεύει στο ΟΑΚΑ ως δάσκαλος κολύμβησης σε μικρά παιδιά και νήπια. Στην διαδήλωση φορούσε κοντομάνικο όπως φαίνεται και σε φωτογραφίες που λήφθηκαν κατά τη σύλληψη του. Στην τσάντα του υπήρχαν τα αντικείμενα της δουλειάς όπως μπουρνούζι, αφρόλουτρο, γυαλιά κολύμβησης κτλ. γενικότερα τίποτα που θα τον βοηθούσε στη ρίψη μολότωφ.  

Οι αστυνομικοί που τον συνέλαβαν, αντί να απολογούνται για το ξύλο που του έριξαν, λένε ασύστολα ψέματα, προφανώς με εντολή ανωτέρων.

 Ο Μάριος μαζί με χιλιάδες άλλους νέους συμμετείχε στη διαδήλωση χωρίς να ανήκει σε κάποιο σωματείο ή σύλλογο. Έτσι κατέβηκε στο δρόμο αναζητώντας τρόπο να εκφράσει την αγανάκτηση του. Φαίνεται όμως ότι το κράτος δεν του συγχωρεί την ‘αφέλεια’ του να υπερασπιστεί άλλους νέους που υπέστησαν τον ξυλοδαρμό της αστυνομίας. Είχε την ατυχία να γίνει παράδειγμα προς συμμόρφωση.

 Σε μία περίοδο που η κυβέρνηση κλιμακώνει  την επίθεση για το ξεθεμελίωμα όλων των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού, σε μία περίοδο που η τρομοκρατία , οι εκβιασμοί και οι απολύσεις στους χώρους δουλειάς έχουν γίνει ένα εφιαλτικό καθεστώς για τους εργαζόμενους, το κράτος και όλοι οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του «πιάνουν δουλειά» για να τσακίσουν τις εργατικές – λαϊκές αντιστάσεις. Με δακρυγόνα, γκλόπ και συλλήψεις στις απεργιακές πορείες, με την προκλητική παρουσία των ΜΑΤ (όπως στη πόλη μας ) στην απεργιακή πορεία της 11 Μάρτη. Και από την άλλη απολύσεις αγωνιστών εργατών που δεν σκύβουν το κεφάλι  όπως των τριών εργατών της ΜΕΤΚΑ.

 Η αλληλεγγύη στο Μάριο Ζέρβα είναι μήνυμα αγώνα για όλους τους νέους και τις νέες, για τους εργαζόμενους και τους άνεργους , για όλους μας !

 Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Εργαζόμενων και Ανέργων καλεί την Πέμπτη 15 Απρίλη στις 7 το απόγευμα συγκέντρωση διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης ζητώντας την άμεση αποφυλάκιση του Μάριου Ζέρβα. Την ίδια μέρα στα πλαίσια πανελλαδικής καμπάνιας αλληλεγγύης οργανώνονται πορείες και συγκεντρώσεις στην Αθήνα καθώς και σε πολλές πόλεις της χώρας με κεντρικό σύνθημα την ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ.

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ & ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Για την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης

 I

 Η επίθεση της Κυβέρνησης στην εργατική τάξη δεν γνωρίζει όριο· μια επίθεση καλά ενορχηστρωμένη που υποστηρίζεται απ’ όλα τα αστικά κόμματα και κυρίως προπαγανδίζεται μανιωδώς (κι ούτε καν εκλεπτυσμένα, αν μπορεί να λεχθεί κάτι τέτοιο) απ’ τον αστικό τύπο και τα ηλεκτρονικά του μέσα. Ασφαλώς, στο «χορό» έχουν μπει και οι «συνήθεις ύποπτοι» κονδυλοφόροι και διανοούμενοι που διαγκωνίζονται για την εύνοια των εργοδοτών τους, υμνώντας το «ρεαλισμό» και την «αποφασιστικότητα» της «υπεύθυνης» Κυβέρνησης.

Ωστόσο, πίσω από τα λεγόμενα ή/και γραφόμενά τους δεν είναι δυνατό παρά να διακρίνει κανείς την αγωνία της άρχουσας τάξης για το βαθμό και τις μορφές αντίστασης των εργαζομένων. Και είναι δίχως άλλο λογική μια τέτοια αγωνία, ιδίως μετά τις πρώτες μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις που έκαναν σκόνη τη ρητορική περί «συναίνεσης» των εργαζομένων ή τουλάχιστον κατανόησης από μέρους τους της «έκτακτης κατάστασης» στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Η αλήθεια είναι ότι οι τελευταίες κινητοποιήσεις οφείλουν να έχουν συνέχεια και θα έχουν συνέχεια. Για να εξασφαλιστεί, όμως, η επιτυχία τους είναι αναγκαίος ένας όρος: η ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης. Στα 1844 ο Μαρξ έγραφε ότι «εδώ δεν πρόκειται για τι κάθε φορά φαντάζεται σαν σκοπό του αυτός ή εκείνος ο προλετάριος ή ακόμη και ολόκληρο το προλεταριάτο. Πολύ περισσότερο πρόκειται για το τί είναι και τί είναι ιστορικά αναγκασμένο να κάνει μέσα σ’ αυτό το Είναι. Οι σκοποί του και η ιστορική του δράση προδιαγράφονται χειροπιαστά και αμετάκλητα στην κατάσταση της ζωής του και καθορίζονται απ’ όλη την οργάνωση της σημερινής κοινωνίας» (Η Αγία Οικογένεια, εκδ. «Φιλοσοφία», Αθήνα χ.χ.ε., σσ. 43-44). Είναι ακριβώς η «σημερινή κατάσταση της ζωής» και «όλη η οργάνωση της σημερινής κοινωνίας», που υποδεικνύουν στην εργατική τάξη το δρόμο του πολιτικού αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων προς όφελος μιας ριζικά νέας οργάνωσης της κοινωνίας στην οποία, σύμφωνα με τον Ένγκελς, «μέσω της σχεδιασμένης χρησιμοποίησης και της επέκτασης των ήδη υπαρχουσών τεράστιων παραγωγικών δυνάμεων, καθώς και με την ομοιόμορφη υποχρέωση εργασίας, τα μέσα για την ύπαρξη, για την απόλαυση της ζωής, για την ανάπτυξη και εξάσκηση όλων των σωματικών και πνευματικών ικανοτήτων θα είναι διαθέσιμα σε ίσο βαθμό και σε όλο και μεγαλύτερη πληρότητα για όλα τα μέλη της κοινωνίας» (K. Marx – Fr. Engels, Collected Works, vol. 27, Progress Publishers, Moscow 1990, p. 201). Η ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης είναι ο μόνος ασφαλής δρόμος για την απαλλαγή των εργαζομένων απ’ τις αυταπάτες περί «εξανθρωπισμού» του καπιταλισμού ή «ρύθμισης της παγκοσμιοποίησης» (βασικής επωδού – άλλωστε – της αλήστου μνήμης «πλουραλιστικής αριστεράς» του κ. L. Jospin). Η ζωή αποδεικνύει κάθε μέρα ότι, από τη σκοπιά της εργατικής τάξης, το μοναδικό μέλλον για τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής είναι ο τερματισμός του και πως μονάχα η οργανωμένη και ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης είναι ικανή να βάλει τα θεμέλια μιας κοινωνικής παραγωγής διευθυνόμενης απευθείας απ’ τους άμεσους παραγωγούς. Συνέχεια